Erycinae

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Erycinae[1]
Bonaparte, 1831
Przedstawiciel rodzaju – strzelec stepowy (E. jaculus)
Przedstawiciel rodzaju – strzelec stepowy (E. jaculus)
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada zauropsydy
Podgromada diapsydy
Rząd łuskonośne
Podrząd węże
Infrarząd Alethinophidia
Nadrodzina Booidea
Rodzina dusicielowate
Podrodzina Erycinae
Typ nomenklatoryczny

Boa turcica Olivier, 1801 (= Anguis jaculus Linnaeus, 1758

Synonimy

Rodzaju:

Rodzaje

Eryx Daudin, 1803[5]

Erycinaemonotypowa podrodzina węży z rodziny dusicielowatych (Boidae), zawierająca ok. 10 gatunków niewielkich, krępych i masywnych dusicieli.

Zasięg występowania[edytuj | edytuj kod]

Podrodzina obejmuje gatunki występujące w Afryce (Maroko, Algieria, Tunezja, Libia, Egipt, Sudan, Erytrea, Etiopia, Somalia, Kenia, Tanzania, Mauretania, Senegal, Gambia, Gwinea, Mali, Burkina Faso, Niger, Czad, Wybrzeże Kości Słoniowej, Ghana, Togo, Benin, Nigeria, Kamerun i Republika Środkowoafrykańska), Europie (Rumunia, Macedonia Północna, Bułgaria, Albania, Włochy, Grecja, Turcja i Rosja) i w Azji (Izrael, Jordania, Arabia Saudyjska, Oman, Kuwejt, Zjednoczone Emiraty Arabskie, Syria, Kazachstan, Kirgistan, Tadżykistan, Uzbekistan, Turkmenistan, Irak, Armenia, Gruzja, Iran, Azerbejdżan, Afganistan, Pakistan, Indie, Nepal, Sri Lanka i Chiny)[6].

Ekologia[edytuj | edytuj kod]

Występują najczęściej na stepach i pustyniach, ryją w piasku i luźnej glebie. Polują na niewielkie kręgowce – głównie gryzonie, ptaki i jaszczurki – które jak i inni przedstawiciele Boidae duszą splotami ciała[7].

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Etymologia[edytuj | edytuj kod]

  • Eryx: łac. Eryx Erycis, góra w północno-zachodniej Sycylii, ze słynną świątynią ku czci Wenus na jej szczycie; także Eryks (gr. Ερυξ), w mitologii greckiej syn Posejdona i Afrodyty pokonany i zabity w pojedynku przez Heraklesa[8].
  • Clothonia: gr. κλωθω klōthō „obracać, przekręcać”, od Κλωθώ Klōthṓ (pol. Kloto), w mitologii greckiej jedna z trzech Mojr, wyznaczających czas życia i los człowieka[9]. Gatunek typowy: Boa johnii Russell, 1801.
  • Gongylophis: gr. γογγυλος gongulos „zaokrąglony, okrągły”; οφις ophis, οφεως opheōs „wąż”[3]. Gatunek typowy: Boa conica Schneider, 1801.
  • Cusoria: J.E. Gray nie wyjaśnił etymologii nazwy rodzajowej[4]. Gatunek typowy: Cusoria elegans J.E. Gray, 1849.

Podział systematyczny[edytuj | edytuj kod]

Do podrodziny należy jeden rodzaj z następującymi gatunkami[6]:

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Erycinae, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. F.M. Daudin: Histoire naturelle, générale et particulière, des reptiles: ouvrage faisant suite à l’Histoire naturelle générale et particulière, composée par Leclerc de Buffon, et rédigée par C.S. Sonnini. T. 7. Paris: F. Dufart, 1803, s. 283. (fr.)
  3. a b J.G. Wagler: Natürliches System der Amphibien, mit vorangehender Classification der Säugethiere und Vögel. Ein Beitrag zur vergleichenden Zoologie. München, Stuttgart und Tübingen: In der J.G. Cotta’scchen Buchhandlung, 1830, s. 192. (niem.)
  4. a b J.E. Gray: Catalogue of the specimens of snakes in the collection of the British museum. London: Printed by order of the Trustees, 1849, s. 84, 107. (ang.)
  5. F.M. Daudin. Erpétologie. Caracteres des vingt - trois genres qui composent l’ordre des Ophidiens. „Magasin Encyclopédique”. VIIIe Année. 5, s. 437, 1803 (fr.). 
  6. a b P. Uetz & J. Hallermann: Higher taxa: Erycinae (ang.). The Reptile Database. [dostęp 2019-03-11].
  7. J. Coborn, Atlas węży świata, MUZA S.A., Warszawa 1993, ​ISBN 83-7079-122-0
  8. P. Uetz & J. Hallermann: Eryx jaculus (Linnaeus, 1758) (ang.). The Reptile Database. [dostęp 2019-03-11].
  9. E.C. Jaeger: Source-book of biological names and terms. Springfield: Charles C. Thomas, 1944, s. 54. (ang.)
  10. a b Praca zbiorowa: Zwierzęta: encyklopedia ilustrowana. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2005, s. 396. ISBN 83-01-14344-4.
  11. Juszczyk 1986 ↓, s. 178.
  12. Juszczyk 1986 ↓, s. 30.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. W. Juszczyk: Gady i płazy. Wyd. 2. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1986, s. 1–262, seria: Mały słownik zoologiczny. ISBN 83-214-0043-4.