To jest dobry artykuł

Estonia w Konkursie Piosenki Eurowizji

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Estonia
w Konkursie Piosenki Eurowizji
Gold medal europe.svg 1
Silver medal europe.svg 0
Bronze medal europe.svg 1
Medals Europe.svg 2
EuroEstonia.svg
Informacje ogólne
Rok i miejsce debiutu 1994, Dublin
Liczba udziałów 25 (16 finałów)
Organizacja konkursu 1 raz w 2002
Strona internetowa

Estonia uczestniczy w Konkursie Piosenki Eurowizji od 1994. Od czasu debiutu do konkursu w 2007 wydarzeniem w kraju zajmował się estoński nadawca publiczny Eesti Televisioon (ETV)[1]. Od 2007, po powstaniu nadawcy publicznego konkursem zajmuje się Eesti Rahvusringhääling (ERR).

Estonia wygrała konkurs w 2001, dzięki czemu 48. Konkurs Piosenki Eurowizji odbył się w Tallinnie[1].

Telewizja estońska nie została dopuszczona do udziału w 40. Konkursie Piosenki Eurowizji w 1995 z powodu słabego wyniku podczas konkursu w 1994. Powróciła do stawki konkursowej w 1996 i od tamtej pory rokrocznie wystawia reprezentanta na konkurs[1].

Historia Estonii w Konkursie Piosenki Eurowizji[edytuj | edytuj kod]

Lata 90.[edytuj | edytuj kod]

W 1993 nadawca publiczny Eesti Rahvusringhääling (ERR) zadebiutował w konkursie, wysyłając reprezentanta na 38. Konkurs Piosenki Eurowizji. Przedstawicielką Estonii została Janika Sillamaa. 20 lutego wykonała osiem propozycji konkursowych w programie Eurolaul, a największą liczbę 193 punktów od jurorów otrzymał utwór „Muretut meelt ja südametuld[2]. W związku z dużą liczbą krajów chętnych do udziału w konkursie, co było spowodowane rozpadem bloku wschodniego oraz rozdzieleniem się Jugosławii na mniejsze państwa, Europejska Unia Nadawców (EBU), główny organizator Eurowizji, przed koncertem finałowym wprowadził rundę kwalifikacyjną Kvalifikacija za Millstreet, w którym uczestniczyły kraje nigdy wcześniej nie biorące udziału w konkursie (w tym Estonia). Finał eliminacji odbył się 3 kwietnia 1993 w Lublanie, a Janika Sillamaa zajęła piąte miejsce, tym samym nie zdobywając awansu do finału Eurowizji 1993[3].

W 1994 stacja ERR wzięła udział w 39. Konkursie Piosenki Eurowizji, a reprezentanta wyłoniła poprzez program Eurolaul 1994, który poprowadzili Reet Oja i Guido Kangur. W koncercie finałowym eliminacji wystąpili: Evelin Samuel (z dwiema solowymi piosenkami), Ivo Linna, Airi Allvee, Hedvig Hanson i Pearu Paulus, Kadi-Signe Selde, Pearu Paulus, Henri Laks, Silvi Vrait oraz Evelin Samuel, Anneli Tõevere i Tõnis Kiis. 26 lutego finał selekcji wygrała Silvi Vrait z utworem „Nagu merelaine”, otrzymawszy największą liczbę 158 punktów w głosowaniu jurorów[4]. 30 kwietnia wystąpiła w finale Eurowizji 1994 organizowanym w Dublinie. Zajęła przedodstatnie, 24. miejsce, zdobywszy 2 punkty z Grecji[5]. Z powodu słabego wyniku reprezentantki, Estonia nie została dopuszczona do udziału w 40. Konkursie Piosenki Eurowizji rozgrywanym w 1995.

W 1996 stacja powróciła na konkurs, po czym zadeklarowała chęć wysłania reprezentanta na konkurs w Oslo. Przedstawiciel Estonii został wybrany poprzez eliminacje Eurolaul 1996, których finał odbył się 27 stycznia w klubie nocnym „Decolte” w Tallinnie. Do finału selekcji zostali zakwalifikowani (solowo i/lub zespołowo): Evelin Samuel, Toomas Rull, Kadri Hunt, Üllar Meriste, Hedvig Hanson, Pearu Paulus, Urmas Podnek, Karl Madis, Maarja-Liis Ilus, Ivo Linna, Kadi-Signe Selde, Reet Kromel, Arne Lauri, Kirile Loo, Sirje Medell i Tõnis Mägi. Kilku wykonawców nie dotarło na koncert finałowy, a zamiast występu na żywo telewizja pokazała widzom oficjalne teledyski do piosenek, ale z wyłączeniem wideoklipu do utworu Kirile Loo „Maatütre tants”, którą zaprezentowano jedynie w wersji dźwiękowej. W lokalnych mediach spekulowano, że nieobecność piosenkarki spowodowana była jej problemami zdrowotnymi[6]. O wynikach zdecydowała komisja jurorska, która największą liczbę 62 punktów przyznała dwóm propozycjom: „Me rõõm ei kao” Kadri Hunt oraz „Kaelakee hääl” duetu Maarja-Liis Ilus i Ivo Linna. Pierwsze miejsce zajął duet, bowiem zdobyli więcej maksymalnych not jurorskich (10 punktów)[7]. 18 maja w Oslo wystąpili w finale Eurowizji 1996. Zajęli piąte miejsce, zdobywszy 94 punkty, w tym maksymalne noty 12 punktów od jurorów z Finlandii, Szwecji i Islandii[8].

W 1997 stacja ERT wzięła udział w 42. Konkursie Piosenki Eurowizji, a reprezentanta ponownie wybrała poprzez program eliminacyjny Eurolaul. Finał selekcji został rozegrany 15 lutego w stołecznej hali Linnahall, koncert poprowadzili Marko Reikop i Anu Välba. W gronie finalistów znaleźli się (solowo i/lub zespołowo): Maarja-Liis Ilus, Hanna-Liina Vosa, Pearu Paulus, Tanya, Code One, Hanna Pruuli Hanna-Liina Vōsa, Anne Värvimann i Kate. Koncert wygrała Maarja-Liis Ilus z piosenką „Keelatud maa”, zdobywszy 72 punktów od jurorów. W koncercie wystąpiła również z piosenką „Aeg”, wykonaną wraz z Hanną-Liiną Vosą i Anne Värvimann[9]. 3 maja wystąpiła w finale Konkursu Piosenki Eurowizji w Dublinie. Zajęła ósme miejsce, zdobywszy 82 punkty od jurorów, w tym maksymalną notę od jurorów z Włoch[10].

W 1998 telewizja ERR uczestniczyła w 43. Konkursie Piosenki Eurowizji. Podobnie jak w poprzednich latach, reprezentanta wybrano poprzez finał programu Eurolaul, który odbył się 24 stycznia w studiu ERT. Koncert poprowadzili Anu Välba i Marko Reikop. Do finału zakwalifikowali się soliści: Koit Toome, Kate, Evelin Samuel, Rumal Noorkuu, Tõnis Mägi, Siiri Sisask i Janika Sillamaa, a także duety: Kaire Vilgats i Lauri Liiv, Mona i Karl Madis oraz Evelin Samuel i Ivo Linna. Zwycięzcą programu został Koit Toome z piosenką „Mere lapsed”, za którą otrzymał 97 punktów od jurorów[11]. 9 maja wystąpił w finale Konkursu Piosenki Eurowizji organizowanym w Birmingham. Zajął 12. miejsce, zdobywszy łączne 36 punktów, w tym maksymalną notę od Finlandii[12].

W 1999 stacja ERR wzięła udział w finale 44. Konkursu Piosenki Eurowizji. Reprezentant kraju został wybrany za pomocą konkursu Eurolaul 1999, którego finał odbył się 30 stycznia w studiu ERR. Prowadzącymi koncert byli Romi Erlach i Marko Reikop. Do rywalizacji przystąpiło dziewięciu kandydatów: Erik Meremaa, Kate, Hedvig Hanson, Lauri Liiv, Maiken, Quick Start, kwartet Joel De Luna, Mati Kõrts, Jassi Zahharov i Mait Trink, a także duety: Gerli Padar i Why Not, Hanna Pruuli i Jakko Maltis oraz Evelin Samuel i Camille. Decyzją dziesięcioosobowej komisji jurorskiej, w finale zwyciężyli Evelin Samuel i Camille z piosenką „Diamond of Night”, za którą otrzymali łącznie 80 punktów[13]. 29 maja wystąpili w finale Konkursu Piosenki Eurowizji organizowanego w Jerozolimie. Wystąpili jako ostatni, 23. w kolejności i zajęli szóste miejsce, zdobywszy 90 punktów[14].

Lata 2000.[edytuj | edytuj kod]

W 2000 stacja ERR wystąpiła w 45. Konkursie Piosenki Eurowizji, a przedstawiciel telewizji został wybrany przez jurorów w finale selekcji Eurolaul 2000. Do konkursu zostało dopuszczonych dziesięciu kandydatów: Maian Kärmas (z dwiema piosenkami), White Satin, Eda-Ines Etti (z dwiema piosenkami), Sarah i Lea, Hedvig Hanson i Mac McFall, Siiri Sisask, Kate i Evelin Samuel. Największe poparcie dziesięcioosobowej komisji jurorskiej zdobyła piosenka Eda-Ines Etti „Once in a Lifetime”, za który otrzymała 98 punktów[15]. 13 maja wystąpiła w finale Eurowizji 2000. Zajęła czwarte miejsce z dorobkiem 98 punktów[16].

Stacja ERR potwierdziła udział w 46. Konkursie Piosenki Eurowizji, po czym ogłosiła wybór reprezentanta poprzez program Eurolaul 2001. Finał selekcji odbył się 3 lutego, poprowadzili go Marko Reikop i Ilomai „Elektra” Küttim. W finale wystąpiło ośmiu uczestników: Liisi Koikson, Soul Control, Iris, Maian Kärmas, Hillar Vimberg, Kadi Toom, Yvetta Raid, kolektyw Dave Benton, Tanel Padar i 2XL. Decyzją jurorów, reprezentanta Estonii na Eurowizji 2001 zostali Dave Benton, Tanel Padar i 2XL z utworem „Everybody”, za który otrzymali 77 punktów[17]. 12 maja wystąpili w finale Konkursu Piosenki Eurowizji organizowanego w Kopenhadze. Zajęli w nim pierwsze miejsce, zdobywszy największą liczbę 198 punktów, w tym maksymalne noty (12 punktów) z dziewięciu państw (Grecji, Łotwy, Litwy, Malty, Polski, Słowenii, Holandii, Turcji i Wielkiej Brytanii)[18].

Dzięki zwycięstwu reprezentantów stacji ERR w 2001, 47. Konkurs Piosenki Eurowizji odbył się w Estonii. 17 lipca potwierdzono, że finał konkursu zostanie przygotowany w tallińskiej Saku Suurhall[19]. Kierownikiem wykonawczym widowiska został Juhan Paadam, wybrany z ramienia ETV[20], a producentem – Peeter Rebane[21]. W przygotowaniach pomagał szwedzki nadawca Sveriges Television, organizator konkursu w 2000[22]. 7 stycznia 2002 ogłoszono, że konkurs poprowadzą mezzosopranistka Annela Peebo i aktor Mark Matvere[23][24]. Reprezentant kraju-gospodarza został wyłoniony na etapie krajowych eliminacji Eurolaul 2002, którego finał odbył się 26 stycznia w Linnahall w Tallinnie. Koncert finałowy poprowadzili Marko Reikop i Karmel Eikner. Do rywalizacji stanęło 10 kandydatów, w tym soliści (Jaanika, Maarja Kivi, Gerli Padar, Riistop, Maarja Tõkke, Sahlene, Julia Hillens) oraz zespoły (Lea Liitmaa i Jaagup Kreem, Nightlight Duo i Cowboys oraz trio Ivetta Kadakas, Ivo Linna i Veikko Lattu). Decyzją ośmioosobowej, międzynarodowej komisji jurorskiej, program wygrała Sahlene z piosenką „Runaway”, za którą otrzymała 85 punktów[25][26]. 25 maja wystąpiła jako ósma w kolejności w finale Eurowizji 2002. Zajęła trzecie miejsce, zdobywszy 111 punktów, w tym maksymalne noty z Łotwy i Szwecji[27]. Pomimo początkowych problemów z budżetem[28], konkurs przyniósł stacji ERR zysk w wysokości prawie 6 mln estońskich koron[29]. W styczniu 2003 Estońska Rada Handlu nagrodziła stację tytułem Przyjaciela eksportu Estonii 2002, tłumacząc decyzję faktem, że „Konkurs Piosenki Eurowizji pomógł zaprezentować światu państwo w najlepszy możliwy sposób”[30].

W 2003 stacja ERR wzięła udział w 48. Konkursie Piosenki Eurowizji. Reprezentantem kraju został zwycięzca selekcji Eurolaul 2003, których finał odbył się 8 lutego. Koncert finałowy poprowadzili Marko Reikop i Romi Erlach. W finale selekcji wystąpili: Family, Nightlight Duo, Kadi Toom (z dwiema piosenkami), Koit Toome, Slobodan River, Maiken, Vanilla Ninja, Claire’s Birthday i Viies Element. Największą liczbę 65 punktów od ośmioosobowej, międzynarodowej komisji jurorskiej zdobył zespół Claire’s Birthday (w składzie: Susan Lilleväli, Kaire Vilgats, Maiken, Diana Varik i Asja Kristofor) za piosenkę „Eighties Coming Back[31][32][33]. Przed występem w Konkursie Piosenki Eurowizji reprezentanci zmienili nazwę zespołu na Ruffus. 24 maja wystąpili w finale Eurowizji 2003 w Rydze. Zajęli 21. miejsce po zdobyciu 14 punktów[34].

Neiokõsõ w trakcie występu w 49. Konkursie Piosenki Eurowizji, maj 2004

W 2004 stacja ERR wzięła udział w 49. Konkursie Piosenki Eurowizji organizowanym w Stambule. Reprezentant kraju został wybrany za pośrednictwem eliminacji Eurolaul 2004, których finał rozegrano 7 lutego. Program prowadzili Marko Reikop i Karmel Eikner. Do selekcji zostali dopuszczeni: Slobodan River, Ewert Sundja, Charlene, Airi Ojamets, Maarja, Neiokõsõ, Kerli i Charizma, a także duety Hatuna i Sofia Rubina oraz Zone i Cardinals. W przeciwieństwie do poprzednich, w 2004 po raz pierwszy o wynikach zdecydowali telewidzowie w głosowaniu SMS-owym i telefonicznym. Największą liczbę 8 696 głosów otrzymał zespół Neiokõsõ za piosenkę „Tii”[35], pierwszy utwór w historii Konkursu Piosenki Eurowizji wykonany w języku võro. W związku ze zwiększającą się liczbą krajów chętnych do udziału w Konkursie Piosenki Eurowizji, w 2004 EBU zdecydowała się na organizację koncertu półfinałowego. Z występu w półfinale zwolnione były kraje tzw. „Wielkiej Czwórki” (tj. Niemcy, Wielka Brytania, Francja i Hiszpania) oraz państwa, których reprezentanci rok wcześniej znaleźli się w pierwszej „dziesiątce” finału. Zespół Neiokõsõ musiał wystąpić w półfinale konkursu, zajął w nim 11. miejsce po zdobyciu 57 punktów, nie zdobywając awansu do finału, do którego kwalifikowało się dziesięciu najwyżej ocenionych uczestników[36].

W drugiej połowie 2004 telewizja ERR potwierdziła chęć wysłania reprezentanta na jubileuszowy, 50. Konkurs Piosenki Eurowizji, który odbył się w kijowskim Pałacu Sportu. W tym czasie rozpoczęła przyjmowanie zgłoszeń do krajowych eliminacji Eurolaul 2005, do których dopuszczeni mogli być jedynie obywatele Estonii. Proces przyjmowania propozycji zakończyła 6 grudnia 2004[37], do siedziby nadawcy napłynęły łącznie 92 propozycje, z czego pięć zostało zdyskwalifikowanych z powodu nieposiadania estońskiego obywatelstwa[38]. Finał selekcji odbył się 5 lutego w studiu ERR. Dziesięcioosobowa komisja jurorska wyłoniła 10 finalistów. 9 stycznia 2005 ogłoszono, że do konkursu zostali dopuszczeni: Sobe, Airi Ojamets, Deva Deva Dance i Cardinals, Glow (z dwiema piosenkami), Julia Boman, Bard Eirik Hallesby Norheim, Rebecca, Suntribe i Laura[39], która wygrała radiowe preeliminacje do konkursu[40][41]. Kilka dni po podaniu listy finalistów ogłoszono, że z eliminacji został zdyskwalifikowany utwór Barda Eirika Hallesby’ego Norheima „Set Me as a Seal”, ponieważ został współtworzony przez obcokrajowca; na miejsce piosenki trafił utwór Rebekki Konts „Have You Ever”[42]. Na trzy dni przed rozegraniem finału z konkursu odsunięto utwór Julii Boman „Nevermore Island”, który – jak się okazało – został zaprezentowany komercyjnie ponad rok wcześniej, czym naruszał zasady konkursu[43]. Przed finałem krajowych eliminacji stacja ERR wyemitowała kilka programów poświęconych uczestnikom selekcji[44]. W finale selekcji zwyciężył girls band Suntribe z utworem „Let’s Get Loud”, za który zdobyły 10 583 głosów od telewidzów[45][46]. W maju rozpoczęły próby kamerowe do występu[47]. 19 maja wystąpiły w półfinale Eurowizji 2004 i zajęły 20. miejsce z 31 punktami na koncie, nie przechodząc do finału[48].

Sandra Oxenryd na próbach do występu w 51. Konkursie Piosenki Eurowizji, maj 2006

W 2006 stacja ERR wysłała reprezentanta na 51. Konkurs Piosenki Eurowizji organizowany w Atenach. Przedstawciela kraju ponownie wyłoniono poprzez program Eurolaul, do którego zostali przywróceni jurorzy. Finał selekcji odbył się 4 lutego, poprowadzili go Marko Reikop i Gerli Padar. Do konkursu przystąpiło dziesięciu wykonawców: Carola, Sofia Rubina, Ines, Aphro Tito, Sandra, Glow, Marilin Kongo, Meribel Müürsepp oraz Noorkuu i S’Poom i Reverend B i Crux. Decyzją jurorów, eliminacje wygrała Sandra Oxenryd z piosenką „Through My Window”, za którą zdobyła otrzymała 90 punktów[49]. 20 maja wystąpiła w finale Eurowizji 2006. Zajęła 18. miejsce, zdobywszy 28 punktów, i nie zakwalifikowała się do finału[50].

Gerli Padar podczas występu w 52. Konkursie Piosenki Eurowizji, maj 2007

W 2007 stacja ERR potwierdziła chęć występu w 52. Konkursie Piosenki Eurowizji organizowanym w Helsinkach. Podobnie jak w poprzednich latach, reprezentant kraju został wybrany w trakcie programu Eurolaul. Organizatorzy wprowadzili zmianę w zasadach selekcji: o wynikach znów zdecydowali telewidzowie, którzy w pierwszej rundzie głosowania wytypowali finałową „trójkę”, by potem spośród nich wybrać zwycięzcę konkursu. Finał selekcji odbył się 3 lutego w studiu ERR. W finale wystąpiło 10 kandydatów: Deva Deva Dance, Koit Toome, Laura, Gerli Padar, Vanilla Ninja, Linda, Soul Militia, Ines, a także Hele Kõre i Kristjan Kasearu oraz Kristjan Kasearu i Paradise Crew. Do finałowej „trójki” zakwalifikowali się: Laura, Hele Kõre i Kristjan Kasearu oraz Gerli Padar, która następnie została ogłoszona laureatką konkursu, dzięki zdobyciu 55 416 głosów[51]. 10 maja wystąpiła w półfinale Eurowizji 2007. Zajęła 22. miejsce z 33 punktami, przez co nie zakwalifikowała się do finału[52].

Zespół Kreisiraadio podczas występu w 53. Konkursie Piosenki Eurowizji, maj 2008

W 2008 telewizja ERR wysłała reprezentanta na 53. Konkurs Piosenki Eurowizji, który odbył się w Belgradzie. Reprezentant kraju został wyłoniony podczas finału krajowych eliminacji, które odbyły się 2 lutego w studiu ERR. W finale eliminacji wystąpili: Kreisiraadio, SKA Faktor, Rolf Junior, Taavi Peterson, Birgit Õigemeel, Supernova i Iiris Vesik, a także Kristjan Kasearu i Paradise Crew, Luisa Värk i Traffic oraz Luisa Värk i Margus Vaher. Podobnie jak rok wcześniej, o wynikach zdecydowali telewidzowie w dwuetapowym głosowaniu. Do finałowej „trójki” dostali się: Birgit Õigemeel, Iiris Vesik i zespół Kreisiraadio, który następnie zwyciężył w drugiej rundzie, zdobywszy 52 518 głosów widzów za piosenkę „Leto svet[53]. Piosenka została napisana w języku serbsko-chorwackim, w refrenie zawierała też niemieckie i fińskie zwroty[54]. W 2008 EBU po raz pierwszy zorganizowała dwa koncerty półfinałowe Eurowizji. Reprezentanci Estonii wystąpili w pierwszym półfinale, który odbył się 20 maja. Zajęli przedostatnie, 18. miejsce z dorobkiem 8 punktów, nie zdobywając awansu do finału[55].

W 2009 stacja ERR wystawiła reprezentanta na 54. Konkurs Piosenki Eurowizji organizowany w Moskwie. W przeciwieństwie do poprzednich lat, zorganizowała eliminacje pod nazwą Eesti Laul, których finał zorganizowano 7 lutego. O wynikach programu decydowali wspólnie jurorzy i widzowie – w pierwszej rundzie głosowania jury i widzowie oddawali głosy w stosunku 50:50, po czym wyłaniano dwóch uczestników, spośród których telewidzowie wybierali zwycięzcę. W finale selekcji wystąpiło 10 kandydatów: Lowry, Janne Saar, StereoChemistry, Urban Symphony, Rolf Junior i Traffic, a także Chalice i Maagiline Kuues, Köök i Kaire Vilgats oraz Ithaka Maria i Laura. Do drugiego etapu awansowały zespoły Traffic i Urban Symphony, który następnie wygrał przewagą 82% głosów do 18% głosów telewidzów, zostając reprezentantem Estonii w Konkursie Piosenki Eurowizji 2009[56]. 14 maja wystąpili w drugim półfinale konkursu Eurowizji 2009 i z trzeciego miejsca awansowali do sobotniego finału, zapewniając Estonii pierwszy awans do finału od 2003[57]. 16 maja wystąpili w finale i zajęli szóste miejsce z 129 punktami na koncie, w tym z maksymalną notą z Finlandii i Słowacji[58][59].

Lata 2010–2019[edytuj | edytuj kod]

W 2010 stacja ERR znalazła się na liście uczestników 55. Konkursu Piosenki Eurowizji organizowanego w Oslo. Reprezentant Estonii został wybrany poprzez format Eesti Laul 2010, którego finał odbył się 12 marca w Nokia Concert Hall w Tallinnie. Analogicznie do poprzedniego roku, o wynikach programu zdecydowali jurorzy i telewidzowie. W finale selekcji wzięło udział 10 uczestników: 3 Pead, Mimicry, Tiiu Kiik, Violina (feat. Rolf Junior), Disko 4000, Iiris Vesik, Lenna Kuurmaa i Groundhog Day, a także Malcolm Lincoln i Manpower 4 oraz Marten Kuningas i Mahavok. Po pierwszej rundzie głosowania do finałowej „dwójki” zakwalifikowali się Lenna Kuurmaa oraz Malcolm Lincoln i Manpower 4, którzy następnie zostali ogłoszeni zwycięzcami, uzyskawszy 54% poparcie widzów za piosenkę „Siren[60]. 25 maja wystąpili w pierwszym półfinale Eurowizji 2010. Nie zakwalifikowali się do finału, zajmując 14. miejsce po zdobyciu 39 punktów, w tym maksymalne noty z Finlandii i Łotwy[61].

W 2011 stacja ERR uczestniczyła w 56. Konkursie Piosenki Eurowizji w Düsseldorfie. Reprezentant kraju został wybrany za pomocą formatu Eesti Laul 2011, które po raz pierwszy podzielono na dwie rundy półfinałowe (12 i 19 lutego) i finał (26 lutego). Wszystkie koncerty prowadzili Piret Järvis i Lenna Kuurmaa, do których w finale jeszcze dołączył Ott Sepp[62]. Telewizja dopuściła do konkursu 20 uczestników, którzy zostali wyłonieni spośród 140 propozycji[63]. W gronie półfinalistów znaleźli się: Marilyn Jurman, Elmayonesa, Victoria, Noorkuu, Jana Kask, Kait Tamra, Ans. Andur, Meister i Mari, Getter Jaani, Outloudz (pierwszy półfinał), Sõpruse Puiestee i Merili Varik, Shirubi Ikazuchi, Sofia Rubina, Mimicry, Orelipoiss, Tiiu Kiik, MID, Ithaka Maria i Rolf Roosalu (drugi półfinał). Do finału awans zdobywało po pięciu półfinalistów z największym poparciem telewidzów i jurorów[64]. Do finału zakwalifikowali się[65]: Ithaka Maria, Rolf Roosalu, Orelipoiss, Getter Jaani, Jana Kask, MID, Outloudz, Mimicry, Noorkuu i Victoria[66]. Po pierwszej turze głosowania jurorów i widzów (w stosunku głosów 50:50) do ścisłego finału przeszli Outloudz i Getter Jaani, która następnie wygrała głosowanie widzów (62% do 38%) z utworem „Rockefeller Street[67][68]. W maju rozpoczęła próby kamerowe w ESPRIT arena w Düsseldorfie. Przed konkursem była uznawana za jedną z faworytek do wygranej według członków Stowarzyszenia Miłośników Eurowizji (OGAE)[69]. 12 maja wystąpiła jako 15. w kolejności[70] w drugim półfinale konkursu[71] i z dziewiątego miejsca zakwalifikowała się do finału, rozgrywanego 14 maja[72]. Zajęła w nim przedostatnie, 24. miejsce z 44 punktami na koncie[73].

W 2012 stacja ERR wysłała reprezentanta na 57. Konkurs Piosenki Eurowizji organizowany w Baku. Podobnie jak w poprzednich latach, na konkurs pojechał zwycięzca krajowych eliminacji Eesti Laul, które ponownie zostały podzielone na trzy koncerty: dwa półfinały (18 i 25 lutego) i wielki finał (3 marca w Nokia Concert Hall). Półfinały prowadził Piret Järvis, a w finale dołączyli do niego Tiit Sukk i Taavi Teplenkov. Do konkursu zakwalifikowało się 20 kandydatów: Janne Saar, Erasmus Rotterdamist, Mia (feat I.M.T.B), Milky Whip, Pop Maniacs, Ott Lepland, August Hunt, Soundclear, Liis Lemsalu, Loss Paranoias, Traffic, Lenna, Malcolm Lincoln, Tenfold Rabbit, Birgit Õigemeel i Violina, Soul Militia, Mimicry, Orelipoiss, Teele Viira i Cat Eye[74]. Do finału zakwalifikowali się: Loss Paranoias, Teele Viira, Liis Lemsalu, August Hunt, Lenna, Pop Maniacs, Traffic, Ott Lepland, Tenfold Rabbit oraz Birgit Õigemeel i Violina. Po głosowaniu jurorów i telewidzów, do drugiej rundy głosowania przeszli Ott Lepland i Lenna. Zwycięzcą selekcji został Lepland, który za piosenkę „Kuula” otrzymał 31 269 głosów[75]. 24 maja wystąpił w drugim półfinale Eurowizji i z czwartego miejsca awansował do sobotniego finału[76]. Zajął szóste miejsce z dorobkiem 120 punktów[77].

W 2013 stacja ERR wystawiła reprezentanta na 58. Konkurs Piosenki Eurowizji organizowany w Malmö. Ponownie zorganizowała krajowe eliminacje Eesti Laul, które podzielono na dwa półfinały (16 i 23 lutego) i finał (2 marca). Do stawki konkursowej zakwalifikowano 20 uczestników, zostali nimi: Armastus, Marilyn Jurman, Winny Puhh, Sarah, kolektyw Teele, Tuuli, Ula i DrumAttack, Rosanna Lints, Grete Paia, Elina Born, Kõrsikud, Anisa, Liisi Koikson i Söörömöö, Birgit Õigemeel, Tenfold Rabbit, Liis Lemsalu, Marie Vaigla, Rasmus Rändvee i Facelift Deer, Rolf Roosalu, Flank i Neogeeni Põhja-Tallinn[78]. Do finału awansowało po pięciu uczestników z każdego koncertu półfinałowego, tj.: Rolf Roosalu, Liisi Koikson i Söörömöö, Rasmus Rändvee i Facelift Deer, Elina Born, Põhja-Tallinn, Kõrsikud, Birgit Õigemeel, Teele, Tuuli, Ula i DrumAttack oraz Winny Puhh i Grete Paia. Po pierwszej rundzie głosowania jurorów i telewidzów do drugiego etapu przeszli Grete Paia i Birgit Õigemeel, która zwyciężyła w finale, zdobywszy 30 333 pkt za utwór „Et uus saaks alguse[79][80]. 14 maja wystąpiła w pierwszym półfinale Eurowizji 2013 jako druga w kolejności i z dziesiątego miejsca awansowała do finału[81][82]. Zajęła w nim 20. miejsce z 19 punktami na koncie[83].

Tanja podczas prób do występu w półfinale 59. Konkursu Piosenki Eurowizji, maj 2014

W lipcu 2013 stacja ERR potwierdziła udział w 59. Konkursie Piosenki Eurowizji organizowanym w Kopenhadze[84]. Po raz kolejny wyłoniła reprezentanta poprzez format Eesti Laul, który ponownie podzielono na dwa półfinały (14 i 21 lutego) i finał (28 lutego). Koncerty prowadził Henrik Kalmet, któremu w półfinałach partnerowała Helen Sürje, a w finale – Marko Reikop. W stawce konkursowej znaleźli się: Tanja, The Titles, Wilhelm, State of Zoe, NimmerSchmidt, Vöörad, Super Hot Cosmos Blues Band, August Hunt, Kõrsikud, Lenna, Norman Salumäe, Lauri Pihlap, Nion, Maltised, Sofia Rubina, MiaMee, Traffic, Maiken, Sandra Nurmsalu i Brigita Murutar[85]. Głosami jurorów i telewidzów, do finału selekcji weszli: Brigita Murutar, Traffic, Norman Salumäe, Wilhelm, Lenna, Super Hot Cosmos Blues Band, Maiken, Kõrsikud, Tanja i Sandra Nurmsalu. W pierwszej rundzie głosowania największe poparcie jury i widzów zdobyli Super Hot Cosmos Blues Band i Tanja. Piosenkarka wygrała finał, zdobywając 53% poparcie widzów za piosenkę „Amazing[86][87]. Finałowy występ Tanji porównywany był przez media do zwycięskiego występu Loreen z finału 57. Konkursu Piosenki Eurowizji. W prezentacjach doszukiwano się podobieństwa w brzmieniach muzyki dance, a także choreografii[88][89]. Tanja stwierdziła, że cieszą ją porównania do dobrych utworów i artystów, jednak nie zamierza zmieniać swojego stylu tylko ze względu na pojawianie się porównań[90]. Pod koniec kwietnia rozpoczęła próby kamerowe do występu w pierwszym półfinale Eurowizji 2014[91][92]. 6 maja wystąpiła jako trzecia w kolejności w pierwszym półfinale konkursu[93] i zajęła 12. miejsce z 36 punktami na koncie, przez co nie awansowała do finału[94]. Podczas występów towarzyszył jej tancerz Argo Liik.

Born i Stig Rästa podczas prób do 60. Konkursu Piosenki Eurowizji, maj 2015

Pod koniec maja 2014 stacja ERR potwierdziła udział w 60. Konkursie Piosenki Eurowizji[95] organizowanym w Wiedniu. Reprezentant Estonii został wyłoniony poprzez krajowe eliminacje Eesti Laul 2015, które zostały podzielone na dwa półfinały (7 i 14 lutego) i finał (21 lutego). Koncerty półfinałowe prowadzili Helen Sürje i Indrek Vaheoja. Do półfinałów zakwalifikowało się 20 wykonawców: Karl-Erik Taukar, Miina, The Blurry Lane, Liis Lemsalu i Egert Milder, Airi Vipulkumar Kansar, Maia Vahtramäe, Robin Juhkental i The Big Bangers, Elephants From Neptune, Elisa Kolk, Bluestocking (pierwszy półfinał), Wilhelm, Kruuv, Demie (feat. Janice), Nimmerschmidt, Elina Born i Stig Rästa, Daniel Levi, Triin Niitoja i John4, Kali Briis Band, Luisa Värk i Mari (drugi półfinał)[96]. Do finału weszło 10 zawodników, po pięciu z każdego półfinału: Luisa Värk, Maia Vahtramäe, Elina Born i Stig Rästa, Kali Briis Band, Robin Juhkental i The Big Bangers, Daniel Levi, Elisa Kolk, The Blurry Lane, Elephants From Neptune oraz Triin Niitoja i John4. Po pierwszej rundzie głosowania jurorów i widzów (w stosunku głosów 50:50) wyłoniono trzech uczestników, którzy przeszli do decydującego etapu głosowania; zostali nimi Elisa Kolk, Daniel Levi oraz Elina Born i Stig Rästa, którzy następnie za utwór „Goodbye to Yesterday” zdobyli największą liczbę 71 429 głosów[97][98][99]. Przed konkursem byli jednymi z głównych faworytów do wygrania Eurowizji 2015, zajęli np. trzecie miejsce w międzynarodowym głosowaniu OGAE. 19 maja wystąpili w pierwszym półfinale konkursu i z trzeciego miejsca awansowali do finału[100]. 23 maja wystąpili w nim jako czwarci w kolejności i zajęli siódme miejsce po zdobyciu 107 punktów[101].

Jüri Pootsmann podczas prób do występu w 61. Konkursie Piosenki Eurowizji, maj 2016

Pod koniec maja 2015 telewizja ERR wyraziła chęć udziału w 61. Konkursie Piosenki Eurowizji organizowanym w Sztokholmie. Reprezentantem kraju został zwycięzca eliminacji Eesti Laul 2016, które podzielono na dwa półfinały (13 i 20 lutego) i finał (27 lutego). Koncert półfinałowe przygotowano w tallińskim Estonia Theater, a finał rozegrano w Saku Suurhall, poprowadzili go Ott Sepp i Märt Avandi. Telewizja wyłoniła 20 półfinalistów selekcji, którymi zostali: The Jingles, Würffel, Mick Pedaja, Indrek Ventmann, Cartoon (feat. Kristel Aaslaid), Kéa, Kati Laev i Noorkuu, Zebra Island, Laura, Windy Beach, Go Away Bird, Jüri Pootsmann, Meisterjaan, I Wear* Experiment, Púr Múdd, Grete Paia, Põhja-Tallinn i Jaagup Kreem, Anett Kulbin, Gertu Pabbo i La La Ladies[102]. Do finału przeszli: Laura, Go Away Bird, Mick Pedaja, Grete Paia, Kéa, Jüri Pootsmann, Kati Laev i Noorkuu, Cartoon (feat. Kristel Aaslaid), Meisterjaan i I Wear* Experiment. Podobnie jak rok wcześniej, w pierwszej rundzie głosowania jurorzy i telewidzowie wytypowali trzech uczestników, którzy zawalczyli o wygraną w decydującym etapie głosowania widzów. Pierwsze miejsce zajął Jüri Pootsmann z piosenką „Play”, za który otrzymał 32 394 głosów, pokonując Laurę i zespół Cartoon (feat. Kristel Aaslaid)[103][104][105]. 10 maja wystąpił w pierwszym półfinale Eurowizji 2016. Zajął ostatnie, 18. miejsce z 24 punktami[106]. Uzyskał najsłabszy wynik w historii udziału Estonii w Konkursie Piosenki Eurowizji[107].

Tuż po finale konkursu w 2016 stacja ERR potwierdziła udział w 62. Konkursie Piosenki Eurowizji[108]. Reprezentant kraju został wyłoniony poprzez selekcje Eesti Laul 2017, które podzielone zostały na dwa półfinały (11 i 18 lutego) i finał (25 lutego). Na liście 20 półfinalistów krajowych eliminacji znaleźli się: Elina Born, Carl-Philip, Laura Prits, Leemet Onno, Ivo Linna, Lenna Kuurmaa, Karl-Kristjan i Whogaux (feat. Maian), Janno Reim i Kosmos, Ariadne, Uku Suviste, Koit Toome i Laura, Kerli, Daniel Levi, Liis Lemsalu, Close To Infinity (feat. Ian Karell), Antsud, Almost Natural, Rasmus Rändvee, Alvistar Funk Association i Angeelia. Do finału dostało się po pięciu półfinalistów, z czego czterech przechodziło dalej po pierwszej rundzie głosowania telewidzów i jurorów, a piąty finalista wyłaniany był podczas dodatkowej rundy głosowania telewidzów[109]. W finale wystąpili: Liis Lemsalu, Koit Toome i Laura, Karl-Kristjan i Whogaux (feat. Maian), Lenna Kuurmaa, Daniel Levi, Elina Born, Ivo Linna, Rasmus Rändvee, Ariadne i Kerli. Po pierwszej rundzie głosowania telewidzów i jurorów do ostatecznego etapu przeszli: Rasmus Rändveem Kerli oraz Koit Toome i Laura. Decyzją widzów pierwsze miejsce zajął duet Koit Toome i Laura, zdobywając łącznie 44 818 głosów za piosenkę „Verona[110][111]. 11 maja wystąpili jako 17. w kolejności w drugim półfinale Eurowizji 2017. Choć byli jednymi z głównych faworytów fanów do wygrania konkursu[112], nie zakwalifikowali się do finału, zajmując 14. miejsce z 85 punktami na koncie, w tym 69 pkt. od telewidzów (6. miejsce) i 16 pkt. od jurorów (17. miejsce).

W maju 2017 estońska telewizja potwierdziła chęć udziału w 63. Konkursie Piosenki Eurowizji, organizowanym w Lizbonie, a także ogłosiła, że wybierze reprezentanta poprzez eliminacje Eesti Laul 2018[113]. Selekcje zostały podzielone na dwa półfinały (10 i 17 lutego) i finał (3 marca). Półfinalistów wyłoniono spośród 258 zgłoszeń[114]. Listę uczestników selekcji ujawniono 10 listopada w trakcie programu Ringvaade. W gronie 20 półfinalistów znaleźli się: Stig Rästa, Metsakutsu, Elina Neczajewa, Aden Ray, Frankie Animal, Nika, Iiris i Agoh, Etnopatsy, Vajé, Miljardid, Tiiu x Okym x Semy, Desiree, Rolf Roosalu, Eliis Pärna i Gerli Padar, Girls In Pearls, Marju Lanik, Indrek Ventmann, Sibyl Vane, Evestus oraz Karl Kristjan i Karl Killing (feat. Wateva)[115]. Z każdego półfinału do finału awansowało po pięciu wykonawców. Głosami telewidzów i komisji jurorskiej (w składzie: Lenna Kuurmaa, Eeva Talsi, Hanna Parman, Mariliis Mõttus, Kristjan Hirmo, Tomi Rahula, Jaanus Nõgisto, Dave Benton, Rainer Ild, Aleksandr Žemžurov i Erik Morna) do finału zakwalifikowali się: Vajé, Iiris i Agoh, Sibyl Vane, Stig Rästa i Elina Neczajewa (pierwszy półfinał)[116] oraz Frankie Animal, Eliis Pärna i Gerli Padar, Evestus, Karl Kristjan i Karl Killing (feat. Wateva) oraz Nika (drugi półfinał)[117]. W finale największe poparcie telewidzów i jurorów (Valter Soosalu, Maiken, Grits Majors, Nicola Caligiore, Laura Prits, Sten Teppan, Joana Levieva-Sawyer, Helena Sildna, Ole Tøpholm, Marina Kesler i Ivar Mus) zdobyła Elina Netšajeva z włoskojęzycznym utworem „La forza”, dzięki czemu została ogłoszona reprezentantką Estonii w konkursie[118]. Przed rozegraniem konkursu była jedną z głównych faworytek do wygrania Eurowizji 2018[119]. 8 maja wystąpiła jako dziewiąta w kolejności w pierwszym półfinale konkursu i z piątego miejsca awansowała do finału[120].W finale wystąpiła jako szósta w kolejności i zajęła 8. miejsce z 245 punktami na koncie, w tym 102 pkt. od telewidzów (9. miejsce) i 143 pkt. od jurorów (6. miejsce).

We wrześniu stacja ERR potwierdziła udział w 64. Konkursie Piosenki Eurowizji[121]. Ponownie zorganizowała krajowe eliminacje Eesti Laul, które podzieliła na trzy koncerty: dwa półfinały (31 stycznia i 2 lutego) i wielki finał (16 lutego). Do konkursu dopuszczeni zostali: kolektyw „The Swingers, Tanja i Birgit”, Marko Kaar, xtra basic i Emily J, Johanna Eendra, Stefan, Sandra Nurmsalu, Jennifer Cohen, Sofia Rubina (feat. Janika Tenn), Öed, Victor Crone, Ranele, Inger (pierwszy półfinał), Synne Valtri, Iseloomad, Lumevärv (ft. INGA), Sissi, Cätlin Mägi i Jaan Pehk, Kadiah, Kaia Tamm, Kerli Kivilaan, Grete Paia, Lacy Jay, Around The Sun i Uku Suviste (drugi półfinał). Organizatorzy odświeżyli zasady konkursu, dopuszczając do finału po sześciu wykonawców z każdego półfinału; najpierw jurorzy i widzowie wybierani czterech finalistów, a następnie spośród pozostałych zawodników widzowie wyłaniali kolejnych dwóch finalistów. W finale wystąpili: Sissi, Lumevärv (ft. INGA), Victor Crone, Kerli Kivilaan, xtra basic & Emily J, Kadiah, Synne Valtri, Stefan, „The Swingers, Tanja i Birgit”, Uku Suviste, Inger i Sandra Nurmsalu[122]. Analogicznie do poprzednich lat, najpierw komisje wybrały najlepszą „trójkę”, która zmierzyła się w kolejnej rundzie głosowania widzów. Decyzją publiczności, finał krajowych eliminacji wygrał Victor Crone z piosenką „Storm”, pokonując w głosowaniu Uka Suviste’ego i Stefana[123]. 14 maja wystąpił jako 14. w kolejności[124] w pierwszym półfinale Eurowizji 2019[125] i z czwartego miejsca zakwalifikował się do sobotniego finału, rozgrywanego 18 maja[126]. Wystąpił w nim jako 18. w kolejności i zajął 20. miejsce, zdobywszy 76 punktów w tym 48 pkt. od telewidzów (16. miejsce) i 28 pkt. od jurorów (20. miejsce)[126]..

Uczestnictwo[edytuj | edytuj kod]

Estonia uczestniczy w Konkursie Piosenki Eurowizji od 1994. Poniższa tabela uwzględnia nazwiska estońskich reprezentantów, tytuły konkursowych piosenek oraz wyniki krajowych delegatów w poszczególnych latach[1].