Etiuda nr 3 op. posth (Chopin)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Etiuda nr 3 op. posth - pochodząca ze zbioru Trois Nouvelles Études etiuda skomponowana przez Fryderyka Chopina w 1839 jako dodatek do książki instruktażowej dotyczącej gry na fortepianie "Méthode des méthodes de piano" autorstwa Ignacego Moschelesa i Franciszka Józefa Fétisa. Utwór napisany jest w tonacji Des-dur i jest pod względem technicznym najtrudniejszy ze zbioru. Ma on za zadanie rozwijanie polifonii, artykulacji (legato w prawej ręce oraz staccato w lewej ręce, przy czym obie ręce grają w górnym rejestrze) i może być trudny do wykonania dla pianistów z małymi dłońmi.