Eugène Tisserant

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Eugène Tisserant
kardynał biskup
Ilustracja
Herb Eugène Tisserant Ab oriente et occidente
Na wschodzie i zachodzie
Kraj działania  Francja
Data i miejsce urodzenia 24 marca 1884
Nancy
Data i miejsce śmierci 21 lutego 1972
Albano Laziale
Dziekan Kolegium Kardynalskiego
Okres sprawowania 13 stycznia 1951–21 lutego 1972
Bibliotekarz Kościoła Rzymskiego
Okres sprawowania 14 września 1957–27 marca 1971
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 4 sierpnia 1907
Nominacja biskupia 25 czerwca 1937
Sakra biskupia 25 lipca 1937
Kreacja kardynalska 15 czerwca 1936
Pius XI
Kościół tytularny Santi Vito, Modesto e Crescenzia,
Santa Maria sopra Minerva
podpis
Odznaczenia
Krzyż Wielki Orderu Zasługi RFN
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 25 lipca 1937
Konsekrator Eugenio Pacelli
Współkonsekratorzy Giuseppe Migone
Charles-Joseph-Eugène Ruch
Kardynał Tisserant

Eugène-Gabriel-Gervais-Laurent Tisserant (ur. 24 marca 1884 w Nancy, zm. 21 lutego 1972 w Albano Laziale) – francuski kardynał.

Pochodził z Nancy. W latach 1900–1907 (z przerwą 1905, gdy odbył służbę wojskową w armii francuskiej) studiował języki orientalne w Nancy, Jerozolimie i Paryżu. W 1907 uzyskał tytuł profesorski i przyjął święcenia kapłańskie. W tym samym roku przybył do Rzymu na zaproszenie Piusa X i objął funkcję kuratora Biblioteki Watykańskiej (1908–1914). W latach 1914–1919 służył w armii francuskiej w czasie I wojnie światowej. Papież Pius XI mianował go proprefektem Biblioteki Watykańskiej (15 listopada 1930), kardynałem (18 czerwca 1936), sekretarzem św. Kongregacji Kościołów Wschodnich (1936–1959), tytularnym arcybiskupem Ikonium (1937) i przewodniczącym Papieskiej Komisji Biblijnej (1938–1971). Uczestniczył w konklawe 1939.

Sprawował urząd biskupa Porto-Santa Rufina w latach 1946–1972. Od 1948 do 1951 był subdziekanem, a od 1951 dziekanem Świętego Kolegium i biskupem Ostii. Sprawował także funkcje prefekta św. Kongregacji ds. Ceremonii (1951–1968), bibliotekarza i archiwisty św. Kościoła Rzymskiego (1957–1971) oraz wielkiego mistrza zakonu bożogrobców (od 19 sierpnia 1961). W 1961 został członkiem Akademii Francuskiej. Brał udział w obradach Soboru Watykańskiego II (jako członek ciała przewodniczącego) oraz Światowego Synodu Biskupów (w 1967 i 1969).

Przewodniczył konklawe 1958 i konklawe 1963. 1 stycznia 1971 w związku z reformą Pawła VI utracił prawo do udziału w konklawe; był jednym z głównych oponentów tej zmiany. Zmarł w Albano Laziale i został pochowany w kościele katedralnym Porto e Santa Rufina.

Kardynał Tisserant, poza ojczystym francuskim, władał biegle 12 językami: amharskim, angielskim, aramejskim, asyryjskim, greckim, hebrajskim, łaciną, niemieckim, perskim, rosyjskim, syriackim i włoskim.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]