Przejdź do zawartości

Eugenia Sienkiewicz-Przyałgowska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Eugenia Sienkiewicz-Przyałgowska
Ilustracja
Eugenia Sienkiewicz-Przyalgowska, portret pędzla M. Siergejewa-Korobowa, 1911
Data i miejsce urodzenia

10 listopada 1891
Wilno

Data i miejsce śmierci

10 stycznia 1980
Wilno

Narodowość

polska

Alma Mater

Szkoła Sztuk Pięknych dla Kobiet Marii Niedzielskiej
Wyższe Kursy dla Kobiet im. A. Baranieckiego

Dziedzina sztuki

malarstwo

Portret Tadeusza Sienkiewicza autorstwa Eugenii Sienkiewicz-Przyałgowskiej, lata 30. XX w.

Eugenia Sienkiewicz-Przyałgowska (ur. 10 listopada 1891 w Wilnie, zm. 10 stycznia 1980 tamże) – malarka, nauczycielka, żona lekarza Marina Przyałgowskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Pochodziła ze szlacheckiej Sienkiewiczów rodziny herbu Wenda. W latach 1902–1907 uczyła się w Wileńskiej Szkole Rysunkowej, zaś w latach 1907–1910 w Szkole Technicznej Rysunku i Malarstwa dla Rzemieślników. Naukę kontynuowała w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych dla Kobiet M. Niedzielskiej, m.in. u S. Kamockiego i W. Tetmajera oraz na Kursach Wyższych dla Kobiet im. A. Baranieckiego przy Muzeum Techniczno-Przemysłowym u J. Malczewskiego, W. Wodzianowskiego i J. Siedleckiego[1]. Na wystawie tych Kursów w 1911 r. jej obraz „Portret chłopki” zdobył III nagrodę. Od 1912 r. w Wilnie, uczennica Szkoły Rysunkowej u M. Siergejewa-Korobowa, uczestniczka wystawy pejzażu i fotografii zorganizowanej przez S. Jarockiego. W latach 1916–1923 przebywała m.in. w Harbinie u siostry Stanisławy Homan, gdzie uczyła rysunku w Gimnazjum Polskim, od 1917 r. w Petersburgu. Od 1923 r. ponownie w Wilnie, w latach 1931–1935 była skarbnikiem Wileńskiego Towarzystwa Niezależnych Artystów Sztuk Pięknych[2]. Uczestniczyła w wystawach Towarzystwa, w Wilnie i warszawskiej Zachęcie (1933), m.in. z Czesławem Wierusz-Kowalskim. W 1939 r. wstąpiła do Wileńskiego Towarzystwa Popularyzacji Kultury. Po wojnie zaniechała działalności twórczej.

Została pochowana na Cmentarzem Słonecznym (Saules Kapines) w Wilnie. Autorka pejzaży i obrazów wojny, później malowała portrety członków rodziny oraz wileńskich lekarzy i profesorów, jak również martwe natury i obrazy do kościołów. Jej portret pędzla M. Siergejewa-Korobowa jest stale eksponowany w wileńskim Wileńskiej Galerii Malarstwa (Vilniaus Paveikslu Gelarija). Pozostawiła nieopublikowane wspomnienia[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Malinowski i inni, Kształcenie artystyczne w Wilnie i jego tradycje : [katalog wystawy] Toruń, 15 marca - 5 maja 1996 ; Wilno, 7 czerwca - 7 lipca 1996 = Vilniaus meno mokykla ir jos tradicijos : Torūné, 1996 kovo 15 - gegužés 5 ; Vilnius, 1996 birželio 7 - liepos 7, Wydawnictwo UMK, 1996, ISBN 83-231-0735-1, OCLC 750080166 [dostęp 2020-03-22].
  2. Józef. Poklewski, Polskie życie artystyczne w międzywojennym Wilnie, Wydawn. Uniwersytetu Mikołaja Kopernika, 1994, ISBN 83-231-0542-1, OCLC 246880143 [dostęp 2020-03-22].
  3. Eugenia Sienkiewicz Przyałgowska Wspomnienia

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]