Eugenio Montale

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Eugenio Montale
Eugenio Montale.jpg
EugenioMontaleFirmaCC.JPG
Data i miejsce urodzenia 12 października 1896 w Genui
Data i miejsce śmierci 12 września 1981 w Mediolanie

Eugenio Montale (12 października 1896 w Genui, zm. 12 września 1981 w Mediolanie) – włoski eseista, krytyk literacki, poeta, polityk, tłumacz. Laureat Nagrody Nobla w dziedzinie literatury za rok 1975.

W 1927 przeniósł się z Genui do Florencji, gdzie przyłączył się do literackiego ruchu hermetyków, poezji, w której częsta była świadoma niejasność sensu, a w języku dominowały wypowiedzi nominalne i wieloznaczność. W 1938 zwolniono go ze stanowiska dyrektora biblioteki Gabinetto Vieusseux Library we Florencji za poglądy antyfaszystowskie. W 1948 został krytykiem literackim gazety Corriera della Sera[1]. Od 1967 zasiadał w senacie włoskim.

Eseje Montale wywarły znaczny wpływ na środowisko włoskich intelektualistów. Przekładał m.in. utwory Williama Szekspira, Pierre’a Corneille’a i T.S. Eliota. Jako krytyk odkrył twórczość I. Sveva.

Dzieła[edytuj]

  • Skorupy mątwy (Ossi di Sepia, 1925)
  • Okazje (Le occasioni, 1939)
  • Finisterre (1943)
  • Quaderno di Traduzioni (1948)
  • Burza i inne wiersze (La bufera e altro, 1956)
  • Satura (1962-70)
  • Xenia (1963)
  • Dziennik z lat 71. i 72
  • Zeszyt z czterech lat (1977)
  • Inne wiersze (1980)
  • Poezje wybrane (1987)

Przypisy

  1. Stephan Regan, Eugenio Montale, [w:] 501 wielkich pisarzy pod red. Juliana Patricka, wyd. MWK, Warszawa, 2009, ​ISBN 978-83-61065-33-3​, s. 339, tłum. Hanna Pawlikowska-Gannon, Julita Degórska, Małgorzata Koenig.