Eugeniusz Ankutowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Eugeniusz Ankutowicz
pułkownik pułkownik
Data i miejsce urodzenia 15 marca 1925
Komarno
Przebieg służby
Lata służby 1943–1976
Stanowiska dowódca plcz
Główne wojny i bitwy II wojna światowa:
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1943–1989) Srebrny Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi Medal za Warszawę 1939–1945 Medal za Odrę, Nysę, Bałtyk Medal Zwycięstwa i Wolności 1945 Medal Rodła Medal „Za udział w walkach o Berlin” Odznaka Honorowa Związku Inwalidów Wojennych RP
Odznaka Grunwaldzka

Eugeniusz Ankutowicz (ur. 15 marca 1925 w Komarnie[1]) – polski dowódca wojskowy, pułkownik Wojska Polskiego.

Syn zawodowego podoficera WP we Lwowie Tomasza i dyplomowanej położnej Kazimiery[1]. Prezes Oddziału Związku Inwalidów Wojennych w Stargardzie[2].

Lata wojny[edytuj | edytuj kod]

Po ukończeniu szkoły podstawowej w Komarnie, zdał do IX Gimnazjum i Liceum we Lwowie. W 1939 roku NKWD usiłowało aresztować ojca za udział w wyprawie kijowskiej i w obronie Lwowa, ale uprzedzony, przedostał się do Generalnego Gubernatorstwa. Jednak matkę Kazimierę i Eugeniusza deportowano w głąb ZSRR (do Osinowki w obwodzie nowosybirskim). Po zawarciu umowy Sikorski-Stalin rodzina zmieniła miejsce zesłania i osiadła nad rzeką Czują w pobliżu większego skupiska Polaków.

Ze względu na młody wiek, do Armii Andersa nie został powołany. 2 czerwca 1943 roku przyjechał do Sielc nad Oką. Tu otrzymał przydział do szkoły podoficerskiej 1 pułku czołgów. W czasie bitwy pod Lenino ochraniał sztab pułku. Następnie szedł szlakiem 1 Brygady Pancernej im. Bohaterów Westerplatte. Ze Smoleńszczyzny w rejon Żytomierza i Berdyczowa, a następnie na Wołyń w rejon Kiwerc. Potem przez Lublin i przyczółek warecko-magnuszewski. Po spaleniu czołgu w czasie walk o Pragę, został przydzielony do 1 Praskiego pułku piechoty jako zastępca dowódcy kompanii rusznic przeciwpancernych w II batalionie piechoty. We wrześniu i październiku 1944 walczył o Legionowo-Płudy.

15 lutego 1945 roku, po ukończeniu Oficerskiej Szkoły Czołgów, został skierowany do 16 Samodzielnej Brygady Pancernej. Brał udział w walkach o Poznań i Gorzów Wielkopolski w kierunku na Kostrzyn. Stąd skierowano brygadę na Wzgórza Trzebnickie z zadaniem organizacji kolejnego pierścienia okrążenia twierdzy Wrocław. W kwietniu 1945 roku w ramach 16 BPanc forsował Nysę Łużycką pod Rotenburgiem i walczy na kierunku Budziszyn-Drezno. Pod miastem Danbau został ranny.

Okres powojenny[edytuj | edytuj kod]

Po wyjściu ze szpitala, służył na różnych stanowiskach w wojskach pancernych. 3 maja 1976 roku przeszedł na emeryturę. Do Związku Inwalidów Wojennych został przyjęty w 1989 roku.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Pierwotny wykaz orderów i odznaczeń[3]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]