Eugeniusz Chilarski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Eugeniusz Chilarski
Ilustracja
pułkownik dyplomowany piechoty pułkownik dyplomowany piechoty
Data urodzenia 13 marca 1888
Data śmierci 1943
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier,
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 10 Pułk Piechoty,
11 Pułk Piechoty,
SGWP,
D. O. K. nr IV
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Odznaka Honorowa Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej Komandor Orderu Korony Rumunii Komandor Orderu Świętego Sawy

Eugeniusz Chilarski (ur. 13 marca 1888, zm. 1943) – pułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 13 marca 1888[1]. Uczęszczał do C. K. IV Gimnazjum we Lwowie[2]. Był oficerem c. i k. armii[1].

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Był adiutantem Polskiej Wojskowej Komisji Likwidacyjnej w Wiedniu[1]. W stopniu kapitana przydzielony do Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, w którym na przełomie 1918/1919 kierował Sekcją Organizacyjną w Oddziale VI Informacyjnego (wywiad i kontrwywiad wojskowy), od lutego 1919 był szefem Sekcji Spraw Organizacyjnych[3], zaś po kolejnej reorganizacji SG od sierpnia w stopniu majora kierował Wydziałem Mobilizacyjnym w Oddziale I Organizacyjno–Mobilizacyjnym[4]. Ukończył II Kurs Doszkolenia od 3 listopada 1922 roku do 15 października 1923 w Wyższej Szkole Wojennej[5][1]. Uzyskał tytuł oficera dyplomowanego. Został awansowany do stopnia podpułkownika piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[6], a następnie do stopnia pułkownika piechoty ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924[7][8][9]. W 1923, 1924 jako oficer rezerwowy 10 pułku piechoty pełnił funkcję zastępca szefa Departamentu X Przemysłu Wojennego Ministerstwa Spraw Wojskowych[10][11][1]. Jako oficer Sztabu Generalnego, formalnie w ewidencji 11 pułku piechoty, od 10 sierpnia 1928 do 30 października 1935 pełnił funkcję pomocnika dowódcy Okręgu Korpusu nr IV w Łodzi ds. uzupełnień[12][13]. Jako delegat dowódcy OK nr IV był jednym z inicjatorów powstania przed 1930 Łódzkiego Klubu Lotniczego[14]. Od 21 grudnia 1929[15] do 1934 był prezesem klubu sportowego ŁKS Łódź[16]. Sprawował stanowisko dowódcy pułku[1]. Z dniem 31 sierpnia 1935 został przeniesiony w stan spoczynku[17]. Jako emerytowany oficer był kierownikiem ekonomicznym Huty „Pokój”[1]. Zmarł w 1943[1].

Odznaczenia i ordery[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h Piotr Stawecki. Protokoły przesłuchania generał Rybaka. „Dzieje Najnowsze”. 4, s. 110, 1992. ISSN 0419—8824. 
  2. Sprawozdanie Dyrektora C. K. IV. Gimnazyum we Lwowie za rok szkolny 1899. Lwów: 1899, s. 62.
  3. Regina Czarnecka: Organizacja Sztabu Generalnego WP (Naczelnego Dowództwa WP) w latach 1918 – 1921. Centralne Archiwum Wojskowe. s. 5. [dostęp 2015-04-07].
  4. Regina Czarnecka: Organizacja Sztabu Generalnego WP (Naczelnego Dowództwa WP) w latach 1918 – 1921. Centralne Archiwum Wojskowe. s. 25. [dostęp 2015-04-07].
  5. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 63 z 27 września 1923 roku, s. 586-587.
  6. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 398.
  7. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 341.
  8. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 160.
  9. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 16.
  10. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 26, 152.
  11. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 26, 341.
  12. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 114.
  13. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 462.
  14. Łódź przed najdonioślejszym wydarzeniem sportowym. Organizacja Klubu Lotniczego. „Hasło Łódzkie”, s. 7, Nr 71 z 13 marca 1930. 
  15. Drobne wiadomości sportowe. Płk dypl. Chilarski prezesem ŁKS. „Hasło Łódzkie”, s. 4, Nr 356 z 27 grudnia 1929. 
  16. ŁKS 1908–1933 (XXV). Łódź: 1933, s. 10, 15, 81, 95, 105, 106.
  17. Zarządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 10, s. 85, 4 lipca 1935. 
  18. Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 23.
  19. Piętnastolecie L. O. P. P.. Warszawa: Wydawnictwo Zarządu Głównego Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej, 1938, s. 280.
  20. Dziennik Personalny MSWoj. Nr 12/1930, s. 250

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]