Eugeniusz Kazimirowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Eugeniusz Kazimirowski
Ilustracja
autoportret
Data i miejsce urodzenia 11 listopada 1873
Wygnanka
Data i miejsce śmierci 23 września 1939
Białystok
Narodowość polska
Język polski
Alma Mater Akademia Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie
Dziedzina sztuki malarstwo
Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi

Eugeniusz Marcin Kazimirowski (ur. 11 listopada 1873 w Wygnance, zm. 23 września 1939 w Białymstoku[1]) – polski malarz.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Obraz Kazimirowskiego Jezus miłosierny, 1934

Syn Augusta i Marii z Kossakowskich. W latach 1892–1897 studiował na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Od 18 maja 1897 studiował na Akademii Sztuk Pięknych w Monachium u Johanna Caspara Hertericha, później odbył podróże artystyczne po Francji i Włoszech. Był członkiem Polskich Drużyn Strzeleckich w Czortkowie, POW w Wilnie[2]. Do 1914 mieszkał w Krakowie. Często wyjeżdżał podejmując się prac zarobkowych, m.in. w Wilnie i we Lwowie. Letnie miesiące spędzał w wiejskich posiadłościach u przyjaciół na Ukrainie i na Wileńszczyźnie, malując pejzaże i portrety. Od 1915 był wieloletnim nauczycielem seminarium nauczycielskiego w Wilnie i dekoratorem teatralnym w Teatrze Wielkim i Teatrze Polskim w Wilnie[3].

Bardzo aktywny twórczo, ze szczególnym upodobaniem malował portrety i pejzaże, obrazy religijne i kościelne polichromie, ale też zatrudniał się jako dekorator teatralny. Dużą popularnością cieszyły się jego widoki Wilna. Był też E. Kazimirowski działaczem Wileńskiego Towarzystwa Krajoznawczego, które miało swą siedzibę w klasztornym skrzydle kościoła św. Michała. Pracownia i niewielkie mieszkanie artysty mieściły się przy ul. Rasų 6 (obecnie nr 4 a). Drugą część budynku zajmował ksiądz Michał Sopoćko, spowiednik Siostry Faustyny, która od 1933 r. przebywała w Zgromadzeniu Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia na Antokolu. W 1934 r. w pracowni E. Kazimirowskiego powstał pierwszy obraz Jezusa Miłosiernego „Jezu ufam Tobie”. Ksiądz Michał Sopoćko poprosił artystę o pomoc w malarskim zrealizowaniu widzeń Faustyny[4][5][6].

Od 1936 mieszkał w Białymstoku. Pełnił funkcję dyrektora Związku Propagandy Turystycznej[2]. Cały dorobek białostocki Kazimirowskiego zaginął po jego śmierci w 1939. Dorobek malarski pozostawiony w Krakowie i we Lwowie zaginął w czasie II wojny światowej. Zachowało się tylko kilka obrazów z okresu wileńskiego.

Zgodnie z zapisem w kościelnej księdze zgonów parafii farnej w Białymstoku, zmarł 23 września 1939 roku, z powodu zapalenia płuc. A dalej jest zapisane, że pochowany został dwa dni później, 25 września 1939 roku, na cmentarzu parafialnym, w centralnej części cmentarza[7].

Cmentarz Farny w Białymstoku - Grób Eugeniusza Kazimirowskiego kw. 31.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. biografia, Altius
  2. a b c Stanisław Łoza (red.): Czy wiesz kto to jest? Uzupełnienia i sprostowania. Warszawa: 1939, s. 135. [dostęp 2021-07-30].
  3. faustyna.eu: MALARZ MARCIN EUGENIUSZ KAZIMIROWSKI (pol.). [dostęp 2012-09-30].
  4. Wilnoteka, Wystawa "Eugeniusz Kazimirowski. Wilno-Białystok", http://www.wilnoteka.lt/artykul/wystawa-quoteugeniusz-kazimirowski-wilno-bialystokquot.
  5. gloria.tv: Obraz „Jezus Miłosierny” Eugeniusza Kazimirowskiego (pol.). [dostęp 2012-09-30].
  6. Catherine Odell: Faustina: The Apostle of Divine Mercy. Huntington, Ind. : Our Sunday Visitor, Inc., 1998, s. 86. ISBN 0-87973-923-1.
  7. Biskup Henryk Ciereszko, biskup pomocniczy archidiecezji białostockiej, biograf bł. ks. Michała Sopoćki w rozmowie z Grzegorzem Górnym, NASZ WYWIAD, https://wpolityce.pl/kosciol/496331-nasz-wywiadczy-eugeniusz-kazimirowski-popelnil-samobojstwo

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]