Eugeniusz Makulski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Eugeniusz Makulski
Kraj działania  Polska
Data i miejsce urodzenia 9 lutego 1928
Kotarszyn
Kustosz Sanktuarium Matki Bożej Bolesnej Królowej Polski w Licheniu Starym
Okres sprawowania od 1966 do 2004
Proboszcz parafii św. Doroty w Licheniu Starym
Okres sprawowania od 1967 do 2004
Wyznanie katolicyzm
Kościół Kościół łaciński
Inkardynacja marianie

Eugeniusz Makulski MIC, (ur. 9 lutego 1928 w Kotarszynie) – marianin, ksiądz katolicki, kustosz Sanktuarium Matki Bożej Bolesnej Królowej Polski w Licheniu Starym od 1966 do 2004 roku. Zgodnie z zapisami prawa kanonicznego pozostaje na emeryturze, lecz tytuł kustosza przysługuje mu honorowo do końca życia.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Eugeniusz Makulski pochodzi z ubogiej, chłopskiej rodziny. Kiedy miał trzy lata, na zapalenie płuc zmarł jego 30-letni ojciec. Dwa lata po śmierci ojca matka wyszła ponownie za mąż.

W czerwcu 1941 roku ukończył w Miłkowie szkołę podstawową. W październiku 1943 jego stryj Stefan Makulski zabrał go do Starachowic, gdzie uczęszczał do szkoły zawodowej i pracował w zakładach broni i amunicji. W marcu 1945 roku zamieszkał w Miłkowie dzięki pomocy stryjów Makulskich. Zaczął naukę w Liceum im. Chreptowicza w Ostrowcu Świętokrzyskim. We wrześniu 1945 roku wraz ze stryjostwem przeniósł się do Grudziądza. Ukończył liceum i zdał maturę.

Należał do organizacji założonej przez św. Maksymiliana Kolbe Milicji Niepokalanej. Występował w olimpiadzie tanecznej w Grudziądzu wraz z koleżanką Lidką Szmajdzińską, gdzie zdobyli srebrny medal. Bardzo lubił teatr, pisał wiersze i drukował je w prasie miejskiej. Był prezesem kółka literackiego, pracował w Komendzie Hufca, gdzie zdobył stopień harcerza orlego. Miał zwyczaj codziennie przed zajęciami w szkole uczęszczać na mszę i przystępować do Komunii Świętej.

Jak sam twierdzi, o powołaniu kapłańskim myślał od dzieciństwa, a po raz pierwszy po wybuchu drugiej wojny światowej. 4 lipca 1948 roku napisał prośbę o przyjęcie do Zgromadzenia Księży Marianów. Została ona przyjęta: 30 lipca tegoż roku wstąpił do klasztoru w Skórcu koło Siedlec.

Z mało znanej wioski pod Koninem uczynił jedno z największych i najpopularniejszych polskich sanktuariów maryjnych (rocznie odwiedza je 1,5 miliona pielgrzymów z całego świata). Przygotował uroczystości koronacji cudownego obrazu Matki Bożej Licheńskiej. Mimo szykan władz komunistycznych, systematycznie rozbudowywał sanktuarium. Za samowole budowlane został skazany przez PRL-owskie sądy na siedem lat więzienia w zawieszeniu. Jako ówczesny kustosz sanktuarium był inicjatorem powstania największej świątyni w Polsce i jednej z największych na świecie - Bazyliki Najświętszej Maryi Panny Licheńskiej. Wybudował ją w latach 1994–2004. Budowa całkowicie finansowana z ofiar wiernych zjednoczyła tysiące ludzi, którzy przez lata ofiarnie ją wspierali. Konsekracja świątyni nastąpiła 12 czerwca 2004 roku. Zainteresował się nią Jan Paweł II, który odwiedził Licheń w 1999 roku i pobłogosławił świątynię jako Wotum Narodu Polskiego Kościoła Katolickiego na Wielki Jubileusz Narodzenia Chrystusa 2000 roku.

Był inicjatorem budowy największego w Polsce, czwartego w Europie i trzynastego na świecie instrumentarium organowego w licheńskiej bazylice: 157 głosów realnych rozmieszczonych na pięciu emporach (organy barokowe, organy symfoniczne, organy hiszpańskie, pozytyw prezbiterialny barokowy i pozytyw prezbiterialny włoski) i obsługiwanych przez największy w Polsce kontuar o 6 manuałach i klawiaturze nożnej[1]. Instrumentarium znajduje się w Bazylice Najświętszej Maryi Panny Licheńskiej.

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Michał Szostak, Licheńskie organy na tle największych instrumentów Polski, Europy i świata, Licheń Stary: Zakład Gospodarczy "Dom Pielgrzyma", 2017, ISBN 978-83-64126-14-7, OCLC 1005163172.