Eugeniusz Morawski-Dąbrowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Eugeniusz Morawski-Dąbrowa ( ur. 2 listopada 1876 w Warszawie, zm. 23 października 1948 w Warszawie) – polski kompozytor i pedagog.

Był uczniem Zygmunta Noskowskiego w Warszawskim Instytucie Muzycznym. Studiował także malarstwo w Szkole Sztuk Pięknych w Warszawie. W 1907, jako członek PPS, został uwięziony przez władze carskie i wydalony z kraju. W 1908 zamieszkał w Paryżu, gdzie kontynuował studia kompozycji i malarstwa. W 1930 powrócił do ojczyzny, był dyrektorem konserwatorium w Poznaniu, a w latach 19321939 rektorem konserwatorium w Warszawie. W 1933 otrzymał Państwową Nagrodę Muzyczną za balet Świtezianka. 10 listopada 1933 „za działalność kompozytorską” został odznaczony przez Prezydenta RP Ignacego Mościckiego Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski[1]. W 1935 został odznaczony Złotym Wawrzynem Akademickim Polskiej Akademii Literatury[2]. Przez długie lata pamiętany był jako główny wróg Szymanowskiego.

Ważniejsze kompozycje[edytuj]

  • opery – Lilla Weneda, Aspazja, Salammbô, Pan Tadeusz (niedokończona), Dafnis i Chloe (niedokończona)
  • balety – Krak i smok, Miłość , Świtezianka
  • 6 symfonii w tym Symfonję prometejską” z chórami
  • poematy symfoniczne – Don Kiszot , Nevermore , Ulalume, Vae victis, Fleurs du mal
  • 2 koncerty fortepianowe, koncert skrzypcowy
  • utwory kameralne, fortepianowe i pieśni.

Przypisy

  1. M.P. z 1933 r. Nr 259, poz. 277
  2. Rocznik Polskiej Akademii Literatury, Warszawa 1937, s. 255.