Eugeniusz Piestrzyński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Eugeniusz Piestrzyński
pułkownik lekarz pułkownik lekarz
Data i miejsce urodzenia 18 grudnia 1887
Kaliszu
Data i miejsce śmierci 5 maja 1962
Milanówek
Przebieg służby
Lata służby 1914-1925
Siły zbrojne Wojsko Polskie
Jednostki Szpital Okręgowy Nr VIII
Stanowiska komendant szpitala
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie) Komandor Orderu Gwiazdy Rumunii

Eugeniusz Piestrzyński (ur. 18 grudnia 1887 w Kaliszu, zm. 5 maja 1962 w Milanówku) – pułkownik lekarz Wojska Polskiego, żołnierz Legionów Polskich, lekarz przyboczny Józefa Piłsudskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Studiował medycynę na Uniwersytecie Jagiellońskim, którą ukończył w 1912 r. W czasie I wojny światowej pełnił funkcje lekarza batalionowego, pułkowego i komendanta szpitala polowego I Brygady Legionów Polskich, awansując na podporucznika lekarza (29 września 1914) i kapitana lekarza (28 października 1915)[1].

Po 1918 pracował w służbach medycznych Naczelnego Dowództwa Wojska Polskiego i lekarza przybocznego Józefa Piłsudskiego oraz komendanta szpitala zapasowego nr 2 w Warszawie. Był świadkiem na ślubie Piłsudskiego i Aleksandry Szczerbińskiej, który odbył się 25 października 1921 w Belwederze[2].

3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 26. lokatą w korpusie oficerów sanitarnych, grupa lekarzy, a jego oddziałem macierzystym była Kompania Zapasowa Sanitarna Nr 1[3]. W lutym 1924 został przesunięty w Szpitalu Okręgowym Nr VIII w Toruniu ze stanowiska starszego ordynatora na stanowisko komendanta szpitala, pozostając oficerem nadetatowym 8 batalionu sanitarnego[4][5]. W 1925 został przeniesiony w stan spoczynku.

13 maja 1927 Prezydent RP mianował go dyrektorem Departamentu Służby Zdrowia w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych[6]. Pełnił liczne funkcje społeczne był m.in. Prezesem Polskiego Związku Przeciwgruźliczego, Polskiego Towarzystwa Higienicznego (1932 – 1939), Międzynarodowego Towarzystwa Przeciwgruźliczego, działał w Związku Legionistów Polskich.

W czasie II wojny światowej przebywał w Rumunii, Francji i Wielkiej Brytanii. Po wojnie wrócił do kraju i pracował jako szkolny nadinspektor higieny i wychowania fizycznego w Wydziale Zdrowia i Opieki Społecznej Dzielnicowej Rady Narodowej Warszawa – Śródmieście.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Lista starszeństwa 1917 ↓, s. 52.
  2. Lech Królikowski: Warszawskie adresy marszałka. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1990, s. 75. ISBN 83-01-10291-8.
  3. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 309.
  4. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 17 z 23 lutego 1924 roku, s. 82.
  5. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 1007, 1061, 1078.
  6. Ruch służbowy. „Dziennik Urzędowy Ministerstwa Spraw Wewnętrznych”. 1-2, s. 170, 1927-06-30. .
  7. a b c Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 1007.
  8. Polski Czerwony Krzyż. Sprawozdanie za 1935. Warszawa: 1936, s. 11.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]