Eugeniusz Szubert

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Eugeniusz Szubert
podpułkownik saperów podpułkownik saperów
Data i miejsce urodzenia 25 grudnia 1897
Żabno
Data śmierci 11 marca 1971
Przebieg służby
Lata służby 1915-1945
Siły zbrojne cesarska i królewska Armia Armii Polskiej we Francji Wojsko Polskie
Jednostki 9 Pułk Piechoty
57 Pułk Piechoty
10 Batalion Saperów
3 Pułku Saperów Wileńskich
5 Pułku Saperów
6 Batalion Saperów
Stanowiska dowódcy odcinka miotaczy min
dowódca kolumny pontonowej
dowódca kompanii
kwatermistrz
dowódcą kompanii szkolnej
wykładowca
zastępca dowódcy batalionu saperów
dowódcą batalionu szkolnego
dowódca batalionu saperów
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojnie z bolszewikami
Kampania wrześniowa
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (od 1941, dwukrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Medal Zwycięstwa

Eugeniusz III Szubert (ur. 25 grudnia 1897 w Żabnie, w pow. dąbrowskim, zm. 11 marca 1971) – podpułkownik saperów Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Uczęszczał do szkoły realnej w Tarnowie, którą skończył w 1915 r. Następnie został powołany do służby wojskowej w armii austriackiej, początkowo w 9 Pułku Piechoty na froncie wołyńskim. Dwukrotnie był ranny. W 1916 r. przeszedł kurs oficerski, po ukończeniu którego w stopniu chorążego skierowano go do 57 Pułku Piechoty na froncie włoskim jako sekcyjnego pionierów, a następnie dowódcy odcinka miotaczy min. Jesienią 1917 r. dostał się do niewoli włoskiej.

W listopadzie 1918 wstąpił ochotniczo do polskich oddziałów tworzących się we Włoszech, które ostatecznie weszły w skład Armii Polskiej we Francji gen. Józefa Hallera. Po powrocie do Polski brał udział w wojnie z bolszewikami jako dowódca kolumny pontonowej, a następnie kompanii w 10 Batalionie Saperów 10 Dywizji Piechoty gen. Lucjana Żeligowskiego.

Po zakończeniu działań wojennych od 1922 r. służył na stanowisku dowódcy kompanii w 3 Pułku Saperów Wileńskich, a od 1926 r. w 5 Pułku Saperów na stanowisku kwatermistrza[1]. W latach 1927-1928 sprawował funkcję szefa referatu w Departamencie Inżynierii i Saperów Ministerstwa Spraw Wojskowych. 26 kwietnia 1928 roku został przeniesiony do Oficerskiej Szkoły Inżynierii w Warszawie na stanowisko kwatermistrza[2]. Do 1931 r. był dowódcą kompanii szkolnej w Centrum Wyszkolenia Saperów w Modlinie[3]. W 1931 r. został przeniesiony do Centrum Wyszkolenia Broni Pancernych w Warszawie na stanowisko wykładowcy. W 1933 r. objął funkcję oficera sztabu ds. wyszkolenia w 7 Batalionie Saperów[4], w którym po roku został zastępcą dowódcy. Pod koniec 1935 r. mianowano go dowódcą batalionu szkolnego w Szkole Podchorążych Rezerwy Saperów w ramach Centrum Wyszkolenia Saperów. W latach 1936-1939 był dowódcą 6 Batalionu Saperów w Brześciu nad Bugiem.

Podczas kampanii wrześniowej 1939 r. był dowódcą saperów Samodzielnej Grupy Operacyjnej "Polesie" gen. Franciszka Kleeberga. Dostał się do niewoli niemieckiej przebywa między innymi w Oflagu IV C Colditz[5]. W oflagach prowadził działalność konspiracyjną, organizując ucieczki i będąc współredaktorem pism obozowych. Po wyzwoleniu przez aliantów zorganizował z polskich jeńców wojskowych oddział, którego jednak nie uznali Amerykanie. W czerwcu 1945 r. został dowódcą nowo sformowanego 20 Batalionu Saperów w Wielkiej Brytanii. W 1946 r. powrócił do Polski i zgłosił się do służby wojskowej, ale nie został przyjęty. Pracował w różnych przedsiębiorstwach budowlanych.

Awanse[edytuj | edytuj kod]

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych nr 46 z 27.10.1926 roku.
  2. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 9 z 26 kwietnia 1928 roku, s. 159.
  3. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych z 23 grudnia 1929 r., Nr 20, s. 406
  4. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych z 28 czerwca 1933 r., Nr 8, s. 136
  5. Saperzy w Służbie Polsce A. J. Szugajew str. 640
  6. Rocznik oficerski 1923, s. 909.
  7. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych Nr. 32 z 2 kwietnia 1924r. s. 170
  8. Rocznik oficerski 1924, s. 831.
  9. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych z 28 marca 1935 r., Nr 9, s. 68
  10. Rocznik oficerski 1939, s. 243.
  11. Tajny Dziennik Personalny nr 2 z 19 marca 1939
  12. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych z 11 listopada 1937 r., Nr 18, s. 36
  13. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych nr 28 z 23.12.1927

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Zdzisław Barszczewski, Sylwetki saperów, Warszawa 2001.
  • Jan Wróblewski, Samodzielna Grupa Operacyjna "Polesie" 1939, Wydawnictwo MON, Warszawa 1989, ​ISBN 83-11-07659-6​.
  • Ludwik Głowacki, Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939, Wydawnictwo Lubelskie, wyd. II, Warszawa 1986, ​ISBN 83-222-0377-2​.
  • *”Rocznik Oficerski 1923 str. 909.
  • Rocznik Oficerski 1924, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Oddział V Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Warszawa 1924, s. 802, 831.
  • Rocznik Oficerski 1928, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Warszawa 1928, s. 585, 597.
  • Rocznik Oficerski 1932, Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1932, s. 252, 817.
  • Ryszard Rybka, Kamil Stepan, Rocznik oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939, Księgarnia akademicka fundacja centrum dokumentacji czynu niepodległościowego, Kraków 2006.
  • Saperzy w Służbie Polsce Adam Julian Szugajew, Londyn 1985r.