Eurokorpus

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Eurokorpus
korpus europejski
Ilustracja
Historia
Państwo  Niemcy
 Francja
 Belgia
 Hiszpania
 Luksemburg
Sformowanie 1 października 1993
Dowódcy
Obecny Hiszpania por-gen. Alfredo Ramírez Fernández
Organizacja
Skład Francja Dywizja
(11 tys.)

Niemcy Dywizja
(18 tys.)
Francja Niemcy Brygada (5 tys.)
Belgia 1 Brygada (5 tys.)
Hiszpania 1 Dywizja Pancerna (10 tys.)

Odznaka Eurokorpusu

Eurokorpus (ang. Eurocorps), korpus europejski (ang. „European Corps”) – wspólna wielonarodowa jednostka wojskowa szybkiego reagowania utworzona w celu udziału w operacjach kryzysowych, humanitarnych, ratunkowych oraz wymuszania i utrzymania pokoju z siedzibą w Strasburgu[1].

Historia[edytuj]

Organizacja została utworzona w 1992 przez Niemcy i Francję, w ramach Traktatu Elizejskiego z 1963, w celu zainspirowania tożsamości obronnej UE, licząca obecnie 7000[potrzebny przypis] oficerów i 60 000[potrzebny przypis] żołnierzy. Pod rotacyjnym dowództwem kolejnych państw członkowskich zmieniający się co dwa lata. Kwatera Eurokorpusu znajduje się w Strasburgu. Eurokorpus stał się w pełni operacyjny w 1995. W kwietniu 2000 Eurokorpus przejął dowództwo nad siłami pokojowymi KFOR w Kosowie. Grecja, Polska, Turcja i Włochy posiadają limitowaną liczbę oficerów w kwaterze głównej w Strasburgu.

W dniu 25 lutego 2003 Austria i Finlandia podpisały porozumienie w sprawie wysłania personelu do kwatery głównej Eurokorpusu w Strasburgu. Finlandia miała swojego przedstawiciela w korpusie do 2005, a Austria do 2011.

Od stycznia 2008 Polska toczyła negocjacje dotyczące zmiany statusu w Eurokorpusie z obserwatora na państwo ramowe. Pełne członkostwo miało być możliwe najwcześniej w 2010[2]. W listopadzie 2011 dostała zaproszenie do negocjacji o przystąpieniu do Eurokorpusu w charakterze „państwa ramowego”[1]. Data przystąpienia Polski została wyznaczona na 1 stycznia 2016[3], a później odroczona do stycznia 2017[4]. 28 marca 2017 Polska zrezygnowała z ubiegania się o status państwa ramowego, pozostając krajem stowarzyszonym[5].

Członkowie[edytuj]

Źródło: Oficjalna strona Eurokorpusu[6]

„Państwa ramowe”[edytuj]

„Państwa delegujące” (obserwatorzy)[edytuj]

Literatura[edytuj]

  • Uwe R. Proll: Eurokorps – Das Handbuch. Tom 1, Bonn: ProPress Verlag GmbH, 1994
  • Philipp Wassenberg: Das Eurokorps – Sicherheitsrechtliches Umfeld und völkerrechtliche Bedeutung eines multinationalen Großverbands. Baden-Baden: Nomos, 1999
  • Eurokorps: Europäische Verteidigung – Eine kritische Bestandsaufnahme. Tom 3, Bonn: ProPress Verlag GmbH, 2002
  • Wichard Woyke: Deutsch-französische Beziehungen seit der Wiedervereinigung – Das Tandem fasst wieder Tritt (= Grundlagen für Europa). 2. edycja, VS Verlag für Sozialwissenschaften, Wiesbaden 2004, strona 156. ​ISBN 3-8100-4174-2​.

Przypisy

  1. a b mig, PAP: Polska dołączy do ważnego europejskiego „klubu”. Wojskowego (pol.). gazeta.pl, 2011-12-01. [dostęp 2011-12-01].
  2. Informacja o planowanych zmianach dyslokacyjnych wynikających z programu rozwoju Sił Zbrojnych RP w latach 2007–2012 oraz jego aneksów. mon.gov.pl. [dostęp 27 stycznia 2010]. s. 9–10.
  3. http://polska-zbrojna.pl/home/articleshow/8995.
  4. Instituto Español de Estudios Estratégicos: Eurocorps – A Military Tool for Europe and NATO (ang.). [dostęp 2016-04-14].
  5. Komunikat MON. mon.gov.pl, 28 marca 2017.
  6. Participation / Państwa (pol. • ang. • fr. • niem. • hiszp. • niderl.).

Linki zewnętrzne[edytuj]