Eurokorpus

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Eurokorpus
Korpus europejski
Ilustracja
Historia
Państwo  Niemcy
 Francja
 Belgia
 Hiszpania
 Luksemburg
Sformowanie 1 października 1993
Dowódcy
Obecny por-gen. Alfredo Ramírez Fernández
Organizacja
Skład Francja: Dywizja (11 tys.)
Niemcy: Dywizja (18 tys.)
Francja/Niemcy: Brygada (5 tys.)
Belgia: 1 Brygada (5 tys.)
Hiszpania: 1 Dywizja Pancerna (10 tys.)
Odznaka Eurokorpusu

Eurokorpus (ang. Eurocorps), Korpus Europejski (ang. „ The European Corps”) – wielonarodowa struktura wojskowa szybkiego reagowania, utworzona w celu udziału w operacjach kryzysowych, humanitarnych, ratunkowych oraz wymuszania i utrzymania pokoju – zarówno na potrzeby Unii Europejskiej, jak i NATO. To liczące około 1000 żołnierzy dowództwo korpusu, wraz z rozwiniętą jednostką wsparcia stacjonuje w Strasburgu, we Francji[1] I posiada zdolności do dowodzenia formacjami bojowymi, do 60 000 żołnierzy w różnych operacjach oraz strefach klimatycznych.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Dowództwo korpusu zostało utworzone w 1992 przez Niemcy i Francję, w ramach Traktatu Elizejskiego z 1963, w celu zainspirowania tożsamości obronnej UE oraz unijnych zdolności wojskowych. Pełną zdolność bojową Eurokorpus osiągnął w 1995 roku. Korpus dowodzony jest rotacyjnie przez generałów desygnowanych przez państwa ramowe, których status określa Traktat Strasburski z 1992 roku.

Aktualnie, dowódcą Eurokorpusu jest niemiecki gen. broni Jurgen Weigt, jego zastępcą belgijski gen. dyw. Pierre Gerard, a szefem sztabu – hiszpański gen. dyw. Fernando Garcia Blazquez.

Udział w misjach i operacjach[edytuj | edytuj kod]

Eurokorpus, w swej 25-letniej historii brał udział w wielu misjach i operacjach. Począwszy od Bośni i Hercegowiny, kierował operacją NATO w Kosowie KFOR III w 2000 roku. Od sierpnia 2004 r. do lutego 2005 r. Eurokorpus dowodził operacją ISAF6 Force w Afganistanie. W okresie lipiec 2006 – styczeń 2007, pełnił dyżur bojowy jako dowództwo komponentu lądowego NRF 7. Podobne zadanie Eurokorpus realizował w drugiej połowie 2010 r. – jako NRF 15. W 2012 roku personel Eurokorpusu tworzył trzon dowództwa sił ISAF w Kabulu. W drugiej połowie 2015 r. skierowano około 60 żołnierzy Eurokorpusu do misji UE w Mali (EUTM Mali). Od lipca 2016 r. do stycznia 2018 r. Eurokorpus, na zapotrzebowanie państw ramowych, tworzył misję szkoleniową UE w Republice Centralnej Afryki (EUTM RCA), gdzie w czasie trzech kolejnych rotacji kierował ponad 60 żołnierzy, wraz z dowodzącym generałem.

Partycypujące państwa[edytuj | edytuj kod]

Eurokorpus tworzony jest przez pięć państw ramowych: Niemcy, Francję, Belgię, Hiszpanię i Luksemburg. Ponadto, w jego skład wchodzą aktualnie także państwa stowarzyszone (ang. associated), w tym Polska, Grecja, Włochy, Rumunia oraz Turcja.

Status Polski[edytuj | edytuj kod]

Polska jest państwem stowarzyszonym w Eurokorpusie. W styczniu 2008 r. Polska wyraziła intencję dotyczącą zmiany statusu na państwo ramowe. Pełne członkostwo miało zostać osiągnięte najwcześniej w 2010[2]. W listopadzie 2011 zaproszono Polskę do negocjacji o przystąpieniu do Eurokorpusu w charakterze „państwa ramowego”[1], którego datę wyznaczono na 1 stycznia 2016 roku[3], następnie odroczoną do stycznia 2017 roku[4]. 28 marca 2017 roku Polska zrezygnowała z ubiegania się o status państwa ramowego, pozostając krajem stowarzyszonym[5].

W mapie drogowej redukcji polskiego zaangażowania w Eurokorpusie, określono, że utrzymane zostaną ograniczone narodowe zdolności zapewniające Eurokorpusowi realizację zadań związanych z dyżurem w ramach Sił Odpowiedzi NATO (NRF) do końca 2020 roku. Obejmuje to kilkudziesięciu oficerów sztabowych oraz personelu zabezpieczenia wraz z ciężkim sprzętem transportowym.

Organizacja[edytuj | edytuj kod]

Eurokorpus jest autonomiczną jednostką wojskową, nie podporządkowaną żadnej strukturze wojskowej, zarówno narodowej, jak i międzynarodowej. Zadania, mandat oraz decyzje dotyczące udziału w operacjach i misjach w ramach UE, NATO, ONZ są podejmowane przez tzw. Komitet Wspólny (ang. Common Committee) reprezentowany przez szefów obrony oraz przedstawicieli ministerstw spraw zagranicznych poszczególnych państw ramowych. Eurokorpus może także być także kierowany do udziału w misjach na zapotrzebowanie państwa ramowego.

Dowództwo Eurokorpusu zlokalizowane jest w Strasbourgu, siedzibie wielu europejskich instytucji oraz w pobliżu granicy francusko-niemieckiej. Dowództwo wraz ze sztabem, dowództwem wielonarodowej brygady wsparcia oraz kompanią łączności rozmieszczone są w bazie Aubert de Vincelles. Eurokorpus utrzymuje organiczne siły i środki zapewniające rozwijanie i utrzymanie oraz przemieszczanie stanowiska dowodzenia, które tworzą wielonarodowy batalion wsparcia i zabezpieczenia. W pełni rozwinięty batalion (ok. 550 żołnierzy) wraz pięcioma narodowymi elementami wsparcia rozmieszczone są wspólnie w bazie Quartier Lize wpierając działania dowództwa Eurokorpusu.

Język angielski jest obowiązującym roboczym językiem w Eurokorpusie.

Członkowie[edytuj | edytuj kod]

Źródło: Oficjalna strona Eurokorpusu[6]

„Państwa ramowe”[edytuj | edytuj kod]

„Państwa delegujące” (obserwatorzy)[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b mig, PAP: Polska dołączy do ważnego europejskiego „klubu”. Wojskowego (pol.). gazeta.pl, 2011-12-01. [dostęp 2011-12-01].
  2. Informacja o planowanych zmianach dyslokacyjnych wynikających z programu rozwoju Sił Zbrojnych RP w latach 2007–2012 oraz jego aneksów. mon.gov.pl. [dostęp 27 stycznia 2010]. s. 9–10.
  3. http://polska-zbrojna.pl/home/articleshow/8995.
  4. Instituto Español de Estudios Estratégicos: Eurocorps – A Military Tool for Europe and NATO (ang.). [dostęp 2016-04-14].
  5. Komunikat MON. mon.gov.pl, 28 marca 2017.
  6. Participation / Państwa (pol. • ang. • fr. • niem. • hiszp. • niderl.).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]