Europejska Inicjatywa Obywatelska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Unia Europejska
Flaga UE
Ten artykuł jest częścią serii:
Polityka i instytucje
Unii Europejskiej
Portal Portal Unia Europejska

Europejska Inicjatywa Obywatelska (EIO) – procedura pozwalająca na składanie obywatelskich petycji do Komisji Europejskiej[1]. Wprowadzona została Traktatem z Lizbony z dniem 1 kwietnia 2012 w celu wzmocnienia demokracji bezpośredniej w Unii Europejskiej. Sygnatariuszami petycji musi być minimum milion osób mieszkających w co najmniej siedmiu państwach Unii.

Wprowadzenie[edytuj | edytuj kod]

Przed wprowadzeniem Europejskiej Inicjatywy Obywatelskiej każdy rezydent państwa członkowskiego mógł przekazać swoje oczekiwania Komisji Europejskiej poprzez petycję do Parlamentu Europejskiego, co nie było wystarczająco skutecznym narzędziem[2], ponieważ strona internetowa Parlamentu Europejskiego nie była przygotowana na petycje z dużą ilością podpisów[3].

Europejska Inicjatywa Obywatelska to dodatek do istniejącego już prawa petycji do Parlamentu Europejskiego, a także prawo apelowania do rzecznika, jak postanowione w Traktacie z Maastricht (1993). Jej szczegóły reguluje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) NR 211/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. w sprawie inicjatywy obywatelskiej (Dz. Urz. UE L 65 z 11.03.2011).

Procedura[edytuj | edytuj kod]

Niezbędne jest co najmniej milion deklaracji poparcia z minimum siedmiu państw Unii Europejskiej. Minimalna liczba podpisów jaką należy zebrać w poszczególnych państwach zależy od liczby posłów do Parlamentu Europejskiego wybieranych w danym państwie członkowskim pomnożonej przez 750[4]. Przykładowo dla Polski wynosi 38 250 podpisów, dla Wielkiej Brytanii 54 000, a dla Portugalii 16 500[5]. Zbieranie deklaracji poparcia może trwać do 12 miesięcy[6].

O ile - trwająca maksymalnie 3 miesiące - weryfikacja deklaracji poparcia da efekt pozytywny inicjatywa przedkładana jest Komisji Europejskiej. Komisja ma kolejne 3 miesiące na rozpatrzenie inicjatywy, wysłuchanie publiczne w Parlamencie Europejskim i udzielenie odpowiedzi. Komisja nie ma obowiązku wystąpienia do Parlamentu Europejskiego i/lub Rady z wnioskiem ustawodawczym. Jednak jeżeli to zrobi - i ustawodawca wniosek przyjmie – przepis zacznie obowiązywać[6].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Mariusz Sulkowski: Inicjatywa obywatelska w UE (pol.). UniaEuropejska.org, 2010-12-07. [dostęp 2011-02-24].
  2. Petitions (ang.). European Parliament. [dostęp 2011-07-15].
  3. Submitting a petition (ang.). European Parliament. [dostęp 2011-07-15].
  4. Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) NR 211/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. w sprawie inicjatywy obywatelskiej, Dz. Urz. UE L 65 z 11.03.2011, art. 7., ust. 2.
  5. ROZPORZĄDZENIE DELEGOWANE KOMISJI (UE) NR 268/2012 z dnia 25 stycznia 2012 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 211/2011 w sprawie inicjatywy obywatelskiej (pol.). Komisja Europejska, 25 stycznia 2012. [dostęp 6 stycznia 2014].
  6. a b Procedura krok po kroku (pol.). Komisja Europejska: Europejska inicjatywa obywatelska. [dostęp 6 stycznia 2014].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]