Europejska Wspólnota Obronna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Europejska Wspólnota Obronna
European Defence Community
Mapa
Państwa mające tworzyć EWO – Algieria była częścią składową Francji
24.10.1950 plan Plevena
27.05.1952 traktat
30.08.1954 usunięcie ratyfikacji traktatu z porządku obrad francuskiego Zgromadzenia Narodowego

Europejska Wspólnota Obronna, EWO – organizacja, której powstanie po raz pierwszy zaproponował premier IV Republiki Francuskiej, René Pleven, w swoim planie ogłoszonym 24 października 1950. Na mocy traktatu zawartego 27 maja 1952 w Paryżu tworzyć ją miały Belgia, Francja, Holandia, Luksemburg, RFN i Włochy[1].

Traktat[edytuj | edytuj kod]

Państwa sygnatariusze
Belgia Belgia Włochy Włochy Luksemburg Luksemburg

Holandia Holandia Francja Francja Republika Federalna Niemiec (1949–1990) Niemcy

Unia Europejska Portal: Unia Europejska

Czynnikiem sprzyjającym integracji były amerykańskie dążenia do remilitaryzacji RFN, które w związku z rosnącą potęgą ZSRR po zakończeniu II wojny światowej obawiały się niekorzystnego rozwoju sytuacji w Europie. Również Wielka Brytania zdawała sobie sprawę z tego, iż Niemcy – mimo druzgocącej klęski – pozostały najpotężniejszym krajem europejskim, a Francja, obawiając się powrotu tradycyjnego niemieckiego militaryzmu, upatrywała jednakże we wzmocnionej RFN szansy na ożywienie własnej gospodarki[2].

Negocjacje rozpoczęły się 15 lutego 1951, a 27 maja 1952 w Paryżu członkowie Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali podpisali traktat powołujący do życia EWO. Planowana europejska armia miała sobie liczyć 40 narodowych dywizji, po 13 tys. jednakowo umundurowanych żołnierzy. Traktat zakładał utworzenie dziewięcioosobowego Komisariatu, Zgromadzenia Ministrów Obrony i Zgromadzenia Parlamentarnego. Europejska armia miała być znacznie większa niż na etapie projektu zakładali Francuzi, a do tego zgodnie z dążeniami tak zwanych federalistów (zwolenników „Europy regionów” i państwa europejskiego) artykuł 38. traktatu zapowiadał możliwość sprawowania nad nią demokratycznej kontroli przez wspólnoty europejskie[3]. Co za tym idzie, w marcu 1953 w ramach EWWiS powstał projekt połączenia współpracy gospodarczej i integracji militarnej poprzez powołanie do życia Europejskiej Wspólnoty Politycznej[2]. Traktat podpisany na okres 50 lat musiał być jeszcze ratyfikowany przez parlamenty narodowe państw sygnatariuszy.

Tymczasem w Rosji zmarł Józef Stalin, na Półwyspie Koreańskim podpisano rozejm kończący trwającą od 1950 wojnę. We Francji poparcie dla wspólnej armii zmalało, a niekorzystny układ sił politycznych (do głosu doszli przeciwnicy uzbrojenia Niemiec i pogłębiania integracji) sprawił, że 30 sierpnia 1954 postanowiono usunąć ratyfikację z porządku obrad Zgromadzenia Narodowego. Idea wspólnej polityki obronnej upadła[1].

Konsekwencje[edytuj | edytuj kod]

W wyniku fiaska starań zmierzających do powstania EWO bezcelowe stało się również powołanie Europejskiej Wspólnoty Politycznej. Nie tylko spowolniło to procesy integracyjne, ale powstały również obawy, że nie rozwiązany „problem niemiecki”[4] zagrozi bezpieczeństwu Europy. Dlatego też w październiku 1954 zdecydowano w Londynie o przyjęciu RFN do NATO[5]. Kraje bloku wschodniego odpowiedziały powołaniem do życia Układu Warszawskiego.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Europejska Wspólnota Obronna, www.stosunkimiedzynarodowe.info [dostęp 2012-12-08].
  2. a b Wspólnoty Europejskie na arenie międzynarodowej w okresie zimnej wojny, Tomasz Betka. www.uniaeuropejska.org. [dostęp 2012=12-08].
  3. Plans for the EDC, www.cvce.eu [dostęp 2012-12-08].
  4. Obawiano się, że słabe Niemcy Zachodnie zostaną zdominowane przez NRD i zjednoczone pod egidą ZSRR.
  5. Final Act of the London Conference, www.nato.int [dostęp 2012-12-08].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]