Euzebiusz Smolarek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Euzebiusz Smolarek
Euzebiusz Smolarek 2011.jpg
Imię i nazwisko Euzebiusz Smolarek
Data i miejsce
urodzenia
9 stycznia 1981
Łódź, Polska
Pseudonim Ebi, Euzebio
Pozycja Ofensywny pomocnik, Napastnik
Wzrost 178 cm
Masa ciała 68 kg
Informacje klubowe
Obecny klub Wolny agent[1]
Kariera juniorska
–1993
1993–2000
VV Spirit
Feyenoord Rotterdam
Kariera seniorska[a]
Lata Klub M (G)
2000–2005
2005–2007
2007–2009
2008–2009
2009–2010
2010–2011
2011
2011–2012
2012
2012–2013
2012–2013
Feyenoord Rotterdam
Borussia Dortmund
Racing Santander
Bolton Wanderers (wyp.)
AO Kavala
Polonia Warszawa
→ Polonia Warszawa (ME) (wyp.)
Al-Khor
Den Haag
Jagiellonia Białystok
→ Jagiellonia Białystok (ME) (wyp.)
68 (12)
81 (25)
34 (4)
12 (0)
15 (3)
23 (7)
1 (0)
10 (3)
12 (2)
20 (4)
3 (2)
Reprezentacja narodowa[b]
Lata Reprezentacja
2002–2010  Polska 47 (20)
  1. Mecze i gole w lidze akt. w dniu 2 czerwca 2013.
  2. Mecze i gole w reprez. akt. w dniu 3 września 2011.
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Euzebiusz Smolarek (ur. 9 stycznia 1981 w Łodzi) – polski piłkarz, występujący na pozycji pomocnika lub napastnika, reprezentant kraju.

Posiada także obywatelstwo holenderskie i w związku z tym miał ofertę reprezentowania Holandii jako piłkarz, jednak zdecydował się grać dla Polski[2]. Syn Włodzimierza Smolarka. W latach 2005, 2006 i 2007 trzykrotny zwycięzca plebiscytu tygodnikaPiłka Nożna” w najważniejszej kategorii Piłkarz Roku (jako pierwszy polski futbolista w historii uczynił to trzy razy z rzędu)[3]. W 2008 zajął 2. miejsce w Plebiscycie Przeglądu Sportowego na 10 najlepszych sportowców Polski w roku 2007. Jest laureatem Wiktora 2007 w kategorii Najpopularniejszy sportowiec.

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

Życiorys Euzebiusza Smolarka został w głównej mierze zdeterminowany przez sportową karierę jego ojca, który w lipcu 1986 – po zakończeniu turnieju finałowego Mistrzostw Świata – przeszedł z Widzewa Łódź do Eintrachtu Frankfurt. Do Niemiec wyemigrował z żoną oraz obydwoma synami – starszym Mariuszem oraz pięcioletnim Euzebiuszem. We Frankfurcie rozpoczęła się przygoda z piłką nożną młodego Euzebiusza, bowiem podjął on treningi w dziecięcym zespole klubu ojca.

Feyenoord Rotterdam[edytuj | edytuj kod]

Jego pasja nabrała rozpędu w czerwcu 1988, gdy Smolarek senior przeprowadził się do Holandii, by reprezentować barwy Feyenoordu Rotterdam. Do jego szkółki piłkarskiej rodzice zapisali również Ebiego, który z racji odziedziczonego talentu czynił regularne postępy. Dlatego też został on dość wcześnie wypożyczony do filialnego zespołu Feyenoordu – Spirit uit Ouderkerk aan den IJssel. Również tam szybko zwrócił na siebie uwagę trenerów i w sezonie 2000/2001 znalazł się w kadrze I drużyny seniorskiej Feyenoordu Rotterdam, zdobywając z nim wicemistrzostwo kraju. Ceniony za wyszkolenie techniczne i waleczność, jako szesnastolatek dostał propozycję gry w holenderskiej młodzieżówce, ale ostatecznie zdecydował się reprezentować barwy Polski.

Po niezwykle udanym premierowym sezonie w profesjonalnym futbolu – w którym dodatkowo zadebiutował w europejskich pucharach (zarówno w Lidze Mistrzów, jak i Pucharze UEFA) – nieźle rozpoczął również kolejny, stale umacniając swą pozycję w zespole. Jednak w marcu 2002 nieszczęśliwie doznał skomplikowanej kontuzji kolana, która wyeliminowała go z gry przez 15 miesięcy. Z tego powodu nie dane mu było wystąpić w zwycięskim (3:2) dla Feyenoordu finale Pucharu UEFA sezonu 2001/2002 na De Kuip przeciwko Borussii Dortmund, jednak swój wkład w ów sukces niewątpliwie posiadał. Dodatkowo, w kwietniu 2002 został zdyskwalifikowany na 6 miesięcy przez UEFA za rzekome zażywanie marihuany (winy mu jednak nigdy nie udowodniono). Absencja spowodowana karnym zawieszeniem pokryła się z niemożnością gry z racji urazu, jednak po powrocie na boisko nie udało mu się odzyskać formy. Z tego powodu cały sezon 2002/2003 może uznać za najbardziej nieudany w swej karierze.

Kolejne kluby[edytuj | edytuj kod]

W kolejnym sezonie wiodło mu się o wiele lepiej, Ebi okazał się bowiem jednym z najlepszych strzelców w swojej drużynie. Odejście Berta van Marwijka ze stanowiska szkoleniowca Feyenoordu oznaczało jednak dla Smolarka początek kryzysu. Dlatego 18 stycznia 2005 został bezgotówkowo wypożyczony na pół roku (do końca sezonu 2004/2005) do Borussii Dortmund (ściągnął go tam van Marwijk). 24 sierpnia 2007 został za 4,8 mln euro wytransferowany z Borussii do Racingu Santander. Zadebiutował w nim już 26 sierpnia 2007 bezbramkowo zremisowanym meczem z FC Barcelona (wszedł na boisko w 55 min. zmieniając Ivana Bolado, a już w 67 min. ujrzał czerwoną kartkę). 7 października 2007 zdobył swego pierwszego gola w barwach tego klubu, w spotkaniu przeciwko Real Valladolid (na 1:0) i był to pierwszy gol Polaka w lidze hiszpańskiej od czasu trafienia Wojciecha Kowalczyka – 22 czerwca 1997.

W wyniku zmian personalnych w hiszpańskim klubie w lecie 2008 roku Ebi, musiał szukać nowego klubu. Początkowo krążyły plotki o jego transferze do Wisły Kraków, także klubów z Francji, Rosji, Grecji, Portugalii czy Anglii, a w tym takie zespoły jak Benfica Lizbona czy Olympiakos Pireus. Podjął on jednak rozmowy z francuskim klubem Toulouse FC, której warunki nie zostały zaakceptowane przez polskiego zawodnika. 30 sierpnia 2008 roku Ebi został wypożyczony na 12 miesięcy do angielskiego klubu Bolton Wanderers. Początkowo do Racingu w zamian za Smolarka miał trafić Portugalczyk Ricardo Vaz Tê, jednak pozostał on w angielskim klubie. Sezon 2008/2009 był bez wątpienia jednym z najgorszych sezonów Ebiego w całej karierze. W Boltonie grał bardzo mało, tylko raz wystąpił w podstawowej jedenastce, większość meczów rozpoczynał z ławki rezerwowych, a nawet na niej często brakowało dla niego miejsca. 10 sierpnia 2009 roku klub doszedł do porozumienia z piłkarzem w sprawie rozwiązania kontraktu[4].

Po odejściu Polaka z Racingu pojawiły się oferty m.in. z niemieckiego Hamburgera SV. 14 grudnia związał się dwuipółletnią umową z greckim AO Kavala[5]. W Kavali zadebiutował 5 stycznia 2010 roku w zremisowanym meczu z Levadiakosem. Pierwsze bramki dla „Niebieskich Argonautów” strzelił 14 lutego w meczu z Panathinaikosem Ateny. W dniu 25 lipca 2010 roku rozwiązał kontrakt z grecką AO Kavalą.

Polonia Warszawa[edytuj | edytuj kod]

Euzebiusz Smolarek i Andrius Skerla
Smolarek w barwach Al-Khor
Ebi Smolarek (z lewej) podczas meczu Polska – USA (1:0) w Kaiserslatern (1 marca 2006).
Smolarek podczas meczu Polska – Kostaryka (2:1) na Mistrzostwach Świata w 2006 roku.
W barwach Polonii Warszawa w meczu z Lechem Poznań (10 listopada 2010).

27 lipca 2010 Smolarek po przejściu badań medycznych podpisał dwuletni kontrakt z Polonią Warszawa[6]. 6 sierpnia 2010 roku Smolarek zadebiutował w wygranym przez Polonię meczu z górnikiem Zabrze (2:0) zmieniając w 75 minucie meczu Daniela Gołębiewskiego. 13 sierpnia 2010 roku w spotkaniu derbowym z Legią Warszawa Smolarek strzelił swojego pierwszego gola w polskiej Ekstraklasie. Potem zdobywał jeszcze bramki w spotkaniach z Zagłębiem Lubin i Ruchem Chorzów. Po obiecującym początku Ebiego dopadł kryzys formy. Trzy gole zdobyte w rundzie jesiennej Ekstraklasy nie satysfakcjonowały prezesa Polonii Warszawa Józefa Wojciechowskiego. Okres przygotowawczy do rundy wiosennej piłkarz przepracował solidnie. Zdobywał bramki w meczach sparingowych, jednak po słabym początku rundy rewanżowej nowy trener zespołu Piotr Stokowiec zdecydował o przeniesieniu piłkarza do juniorskiej drużyny klubu, występującej w rozgrywkach Młodej Ekstraklasy. Jednakże po krótkim pobycie na ławce trenerskiej Piotra Stokowca nowym trenerem Polonii został Jacek Zieliński, który z powrotem przywrócił Euzebiusza Smolarka do seniorskiej drużyny. Po sezonie 2010/2011 nie porozumiał się z prezesem Józefem Wojciechowskim co do zarobków, dlatego został zesłany do tzw. „Klubu Kokosa”. Pod koniec lipca 2011 rozwiązał kontrakt z warszawskim klubem.

Al-Khor[edytuj | edytuj kod]

Tydzień po opuszczeniu Polonii[7], Smolarek podpisał dwuletni kontrakt z katarskim Al-Khor[8]. W 10 meczach rundy jesiennej zdobył trzy bramki. Na początku stycznia kontrakt Smolarka został rozwiązany za porozumieniem stron[9]. Piłkarz rozpoczął poszukiwania nowego klubu. Wyjechał do Turcji na zgrupowanie Uralu Swierdłowska Oblast, jednak strony nie doszły do porozumienia w sprawie długości ewentualnej umowy[10].

ADO Den Haag[edytuj | edytuj kod]

31 stycznia 2012 w ostatnim dniu zimowego okna transferowego piłkarz podpisał kontrakt z holenderskim ADO Den Haag. Jest to tym samym powrót Smolarka do ligi holenderskiej po 7 latach. Zadebiutował w nim 8 lutego 2012 roku; w przegranym 0:6 meczu z AZ Alkmaar wszedł na boisko w 68 minucie[11]. 7 marca za porozumieniem stron, Smolarek rozwiązał kontrakt z klubem z siedzibą w Hadze. W letnim okienku transferowym bierze udział w testach w kolejnym holenderskim zespole NAC Breda.

Jagiellonia Białystok[edytuj | edytuj kod]

12 września 2012 Euzebiusz Smolarek związał się rocznym kontraktem z Jagiellonią Białystok[12]. W czerwcu 2013 poinformowano o odejściu zawodnika z klubu[13].

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

Już od najwcześniejszego dzieciństwa Smolarek junior marzył o grze w reprezentacji Polski, na co wpływ miała przede wszystkim niezła gra jego ojca w narodowych barwach i liczne sukcesy, które odnosił wraz z kadrą. By mieć szanse zrealizowania swych pragnień Ebi jako nastolatek odmówił KNVB występów w reprezentacji Holandii.

Swe pierwsze powołanie do zespołu biało-czerwonych otrzymał od Jerzego Engela na towarzyskie spotkanie przeciwko Irlandii Północnej w cypryjskim Limassol. Debiut w kadrze udało się zaliczyć już za pierwszym razem, bowiem 13 lutego 2002 na stadionie Tsirion Athlitiko Kentro wszedł na boisko w wygranym 4:1 meczu właśnie przeciwko popularnym Norn Iron (35 dni po 21 urodzinach). Mimo sporej hermetyczności ówczesnej drużyny narodowej i zaledwie jednego w niej występu miał szanse znalezienia się w 23-osobowej kadrze na finały Mistrzostw Świata 2002, jednak uniemożliwiła to – doznana w marcu – przewlekła kontuzja kolana.

Na kolejne powołanie przyszło mu czekać ponad 2 lata – do 31 marca 2004, gdy obowiązki selekcjonera pełnił już Paweł Janas. To właśnie dzięki niemu dostał możliwość udziału w swej pierwszej wielkiej imprezie, otrzymując nominację na finały Mistrzostw Świata 2006, będąc zarazem jednym z liderów ekipy. Wcześniej zdobył dla biało-czerwonych swego premierowego gola – 3 września 2005 na chorzowskim Stadionie Śląskim w meczu eliminacji MŚ'2006 przeciwko Austrii.

Podczas mundialu zagrał we wszystkich 3 meczach, jednak Polacy odpadli już po fazie grupowej. W związku z tym Janasa na stanowisku trenera zastąpił Leo Beenhakker, którego Smolarek doskonale znał z Feyenoordu. 11 października 2006 w wygranym 2:1 spotkaniu eliminacji Mistrzostw Europy 2008 z Portugalią strzelił 2 gole, stając się „ojcem triumfu”, ulubieńcem polskich kibiców i niekwestionowaną gwiazdą zespołu. Swój kunszt potwierdził 13 października 2007, zaliczając w przeciągu zaledwie 9 minut pierwszy klasyczny hat-trick dla reprezentacji i dając jej wygraną 3:1 w niezwykle ważnym pojedynku z Kazachstanem. 17 listopada 2007 dwie bramki Ebiego dały Polsce zwycięstwo 2:0 nad Belgią i przypieczętowały pierwszy w historii awans do finałów Mistrzostw Europy.

Podczas finałów Euro 2008 Ebi zagrał we wszystkich trzech meczach, lecz nie zdobył żadnej bramki, a Polska odpadła już w fazie grupowej zdobywając tylko jeden punkt w meczu z Austrią (1:1). Po meczu z Słowenią 9 września 2009 Ebi długo nie występował w kadrze przez swoje problemy klubowe. Po kilku występach w polskiej ekstraklasie Franciszek Smuda 23 sierpnia 2010 roku znowu powołał Smolarka do kadry narodowej na mecze towarzyskie z Ukrainą i Australią. Po meczu z Wybrzeżem Kości Słoniowej zakończył karierę w reprezentacji.

Statystyki[edytuj | edytuj kod]

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

Stan na 12 sierpnia 2013.

Klub Sezon Liga Liga Puchary krajowe Puchary europejskie Suma
Mecze Bramki Mecze Bramki Mecze Bramki Mecze Bramki
Feyenoord Rotterdam 2000/01 Eredivisie 25 3 0 0 0 0 25 3
2001/02 19 2 0 0 7 0 26 2
2002/03 0 0 0 0 0 0 0 0
2003/04 21 7 0 0 0 0 21 7
2004/05 (j) 3 0 0 0 0 0 3 0
W sumie 68 12 0 0 7 0 75 12
Borussia Dortmund 2004/05 Bundesliga 15 3 0 0 0 0 15 3
2005/06 34 13 1 0 0 0 34 13
2006/07 30 9 2 0 0 0 30 9
2007/08 (j) 2 0 1 1 0 0 3 1
W sumie 80 25 4 1 0 0 84 26
Racing Santander 2007/08 Primera Division 34 4 5 2 0 0 39 6
Bolton Wanderers 2008/09 Premier League 12 0 1 1 0 0 13 1
AO Kavala 2009/10 Super League 15 3 1 0 0 0 16 3
Polonia Warszawa 2010/11 Ekstraklasa 23 7 3 0 0 0 26 7
Al-Khor 2011/12 Q-League 12 4 1 1 0 0 13 5
ADO Den Haag 2011/12 Eredivisie 12 2 0 0 0 0 12 2
Jagiellonia Białystok 2012/13 Ekstraklasa 20 4 3 1 0 0 8 5
Ogółem 268 57 18 7 7 0 293 64

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Ebi Smolarek (pol.). transfermarkt.pl. [dostęp 12 sierpnia 2013].
  2. Życiorys (pol.). ebismolarek.com. [dostęp 15 grudnia 2009].
  3. Smolarek Piłkarzem Roku, wyróżnienie dla Beenhakkera (pol.). wiadomosci24.pl. [dostęp 15 grudnia 2009].
  4. Smolarek rozwiązał kontrakt z Racingiem (pol.). 90minut.pl. [dostęp 15 grudnia 2009].
  5. Euzebiusz Smolarek w AÓ Kavála (pol.). 90minut.pl. [dostęp 15 grudnia 2009].
  6. Euzebiusz Smolarek piłkarzem Polonii (pol.). Polonia Warszawa, 2010-07-27. [dostęp 2010-07-27].
  7. Smolarek zagra w Katarze (pol.). W: Gazeta Wyborcza [on-line]. Sport.pl, 2011-08-05. [dostęp 2012-01-26].
  8. Robert Błoński: Euzebiusz Smolarek: Oferta z Kataru? Nie do odrzucenia (pol.). W: Gazeta Wyborcza [on-line]. Sport.pl, 2011-08-05. [dostęp 2012-01-26].
  9. Ebi Smolarek: Obie strony chciały rozwiązać umowę (pol.). W: Gazeta Wyborcza [on-line]. Sport.pl, 2012-01-26. [dostęp 2012-01-26].
  10. Smolarek negocjuje z rosyjskim zespołem (pol.). wp.pl. [dostęp 2012-01-27].
  11. AZ gromi w Hadze, debiut Smolarka. eredivisie.pl. [dostęp 12 lutego 2012].
  12. Smolarek oficjalnie w Jagiellonii. jagiellonia.pl. [dostęp 12 września 2012].
  13. Euzebiusz Smolarek odchodzi z Jagiellonii. 90minut.pl. [dostęp 16 listopada 2013].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]