Evolved High Speed Packet Access

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Evolved High Speed Packet Access (HSPA+) – standard bezprzewodowej komunikacji szerokopasmowej zdefiniowany przez konsorcjum 3GPP i opisany w zbiorze dokumentów oznaczonym jako Release 7. Technologia zapewnia mobilny dostęp do internetu z szybkością dosyłową do 42 Mb/s oraz wysyłanie do 11 Mb/s (wersja Dual-Cell HSPA+ wspiera odpowiednio 56Mb/s oraz 22Mb/s)[1]. HSPA+ jest ewolucją standardu HSPA, na HSPA składają się natomiast technologie HSUPA (High Speed Uplink Packet Access - szybka transmisja pakietów od klienta) oraz HSDPA (High Speed Downlink Packet Access - szybka transmisja pakietów do klienta).

Osiągnięcie większych prędkości transmisji danych było możliwe dzięki zastosowaniu technologii MIMO (Multiple Input/Multiple Output) oraz nowych modulacji sygnału: 16QAM dla danych przesyłanych od klienta (Uplink) oraz 64QAM dla danych przesyłanych do klienta (Downlink). Dla technologii DC-HSPA+ uzyskanie wysokich prędkości możliwe było dzięki zastosowaniu agregacji pasma[1].

HSPA+ w Polsce[edytuj | edytuj kod]

Inwestycja jest realizowana w Polsce od grudnia 2008. Operuje na częstotliwości 900 MHz. Przetarg, który został zorganizowany przez UKE na zagospodarowanie częstotliwości radiowych z decyzji Anny Streżyńskiej z dnia 9.12.2008 wygrała firma Aero2, zarezerwowała sobie tym częstotliwość z zakresu E-GSM (880-960 Mhz). W październiku 2009 złożyła do UKE wniosek o rezerwację kolejnych częstotliwości w pasmie 2570-2620 MHz, przeznaczonych do świadczenia usług transportowych przez sieci bezprzewodowe na terenie całego kraju.

Zasięg sieci ma się skupić na małych aglomeracjach i terenach wiejskich, zapewniając dostęp ich mieszkańców do szerokopasmowego internetu. Docelowo rozbudowa ma sięgnąć 80% mieszkańców Polski, co pozwoli na bezprzewodowe ściąganie i udostępnianie dużych plików, wraz z oglądaniem online filmów w rozdzielczości HD, a także wymianę danych miedzy użytkownikami, zamieszkującymi tereny rozległe.

Pierwszej prezentacji niezależnej sieci 3G dokonała 22.10.2009 firma Aero2. Radiowa infrastruktura tworzona jest przez firmę Sferia, wraz ze współpracą z chińską firma Huawei, dostarczającą oprócz stacji bazowych modemy do komputerów PC i notebooków.

Budowa sieci została podzielona na 3 etapy. Pierwszy zakończył się w 2009, znalazło się w jego obszarze około 350 stacji bazowych, w ich zasięgu 380 obszarów wiejskich oraz 140 mniejszych i 6 większych miast. Z końcem wprowadzenia trzeciego etapu docelowy zasięg sieci ma obejmować 810 obszarów wiejskich, 240 mniejszych miast oraz wszystkie duże aglomeracje.

Dodatkowym atutem jest możliwość przebudowy nadajników w LTE o większej szybkości. W październiku 2010 Cyfrowy Polsat S.A. wprowadził do swojej oferty nowe modemy Huawei E182E MIMO dzięki którym prędkość ściągania danych wynosi do 28 Mbit/s. Z usługi mogą korzystać mieszkańcy blisko 11000 miejscowości.

HSPA +DC w Polsce[edytuj | edytuj kod]

W październiku 2010 r., PTK Centertel – operator sieci Orange ogłosił uruchomienie dostępu do internetu w technologii HSPA +Dual Carrier. Technologia Dual Carrier polega na jednoczesnym wykorzystaniu dwóch kanałów transmisji o szerokości pasma 5 MHz, dzięki czemu możliwe jest osiągnięcie transferu do 42 Mbps przy pobieraniu danych przez użytkownika.

Pierwsze nadajniki HSPA +DC zlokalizowano w Krakowie. W pierwszym kwartale 2011 r. nowa usługa ma być dostępna poprzez blisko 650 stacji bazowych zlokalizowanych w dużych miastach: Krakowie, Wrocławiu, Poznaniu, Szczecinie oraz miastach aglomeracji katowickiej. Dzięki temu dostęp do HSPA +DC będzie miało ok. 11 proc. populacji Polski. Kolejne etapy zwiększania zasięgu usługi są przewidziane również na rok 2011. Docelowo w zasięgu ma znaleźć się około 60 proc. Polaków.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 HSPA (ang.). [dostęp 2012-02-16].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]