Ewa Łukaszyk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ewa Łukaszyk
Kraj działania  Polska
Data urodzenia 1972
Doktor habilitowany nauk filologicznych
Specjalność: literaturoznawstwo
kulturoznawstwo
studia śródziemnomorskie
Alma Mater Uniwersytet Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie
Nauczyciel akademicki
Uczelnia Uniwersytet Warszawski
Strona domowa

Ewa Łukaszyk (ur. 1972) – literaturoznawca, komparatysta i teoretyk kultury, profesor nadzwyczajny Uniwersytetu Warszawskiego. W pracy naukowej zajmowała się historią literatury portugalskiej i innych literatur luzofońskich, a w szczególności twórczością José Saramago. Prowadzi namysł teoretyczny nad takimi zagadnieniami, jak przejście od postkolonializmu do studiów transkolonialnych i humanistyka transkulturowa.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Studiowała na Uniwersytecie Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie oraz Uniwersytecie Lizbońskim. Doktoryzowała się na Uniwersytecie Jagiellońskim w 1999, a w 2003 uzyskała stopień doktora habilitowanego. Wykłada na Wydziale „Artes Liberales” Uniwersytetu Warszawskiego.

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Współczesna proza portugalska (1939-1999), Kraków 2000.
  • Terytorium a świat. Wyobrażeniowe konfiguracje przestrzeni w literaturze portugalskiej od schyłku średniowiecza do współczesności, Kraków 2003.
  • Pokusa pustyni. Nomadyzm jako wyjście z kryzysu współczesności w pisarstwie José Saramago, Kraków 2005.
  • (red.) Archipelagi wyobraźni. Z dziejów toposu wyspy w kręgu literatur romańskich, Kraków 2007.
  • (współaut.) Historia literatur iberoamerykańskich, Wrocław 2010.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]