Ewa Gulbinowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ewa Gulbinowa
ilustracja
Imię i nazwisko urodzenia Ewa Zofia Janina Makowska
Data i miejsce urodzenia 19 maja 1891
Wilno
Data i miejsce śmierci 25 kwietnia 1950
Lublin
Zawód, zajęcie nauczycielka
Alma Mater Uniwersytet Wileński
Małżeństwo Kazimierz Gulbin
Odznaczenia
Krzyż Niepodległości z Mieczami Srebrny Krzyż Zasługi

Ewa Gulbinowa, z domu Makowska (ur. 19 maja 1891 w Wilnie[1], zm. 25 kwietnia 1950 w Lublinie) – polska nauczycielka, autorka podręczników i prac historycznych, instruktorka harcerska.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Była córką księgarza wileńskiego Wacława Leona Makowskiego i Apolonii z Chełmińskich, kształciła się w Wilnie i Warszawie. Od 1914 pracowała jako nauczycielka w Wilnie, w okresie I wojny światowej konspiracyjnie; opracowała w tym czasie kilka podręczników – Moje czytanki (1916), Snopek z naszej niwy (1916, do 1935 10 wydań), Plon (1916)[1]. Udzielała się również w harcerstwie, pełniąc do 1920 funkcję komendantki chorągwi w Wilnie[1]. W 1920 wyszła za mąż za Kazimierza Gulbina. W tym samym roku podjęła studia historyczne na Uniwersytecie Wileńskim i pod kierunkiem Feliksa Konecznego przygotowała pracę Wileńskie cechy tkackie do 1795 r.[1] (częściowo opublikowana w „Ateneum Wileńskim”, 1924). Działała w Kole Historyków Uniwersytetu Wileńskiego.

Od 1924 pracowała w wileńskim szkolnictwie (m.in. w Państwowej Szkole Przemysłowo-Handlowej żeńskiej im. E. Dmochowskiej), dochodząc do stanowiska wizytatora. W prasie wileńskiej i okolicznościowych księgach pamiątkowych ogłosiła szereg artykułów poświęconych własnej działalności harcerskiej i niepodległościowej z lat 1915–1920. Opracowała także biografię harcerki Jadwigi Tejszerskiej (1932).

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Almanach Literacki 1926, Wilno: nakładem Wil. Oddz. Polsk. Białego Krzyża, s. 22.
  2. M.P. z 1931 r. nr 156, poz. 227 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
  3. M.P. z 1931 r. nr 260, poz. 347 „za zasługi na polu pracy wychowawczej”.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]