Ewa Hołuszko

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ewa Hołuszko
Ewa Hołuszko.jpg
Data i miejsce urodzenia 8 lipca 1950
Białystok
Przynależność polityczna UW, PD, UED
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Wolności i Solidarności

Ewa Maria Hołuszko (ur. jako Marek Cyryl Hołuszko 8 lipca 1950 w Białymstoku[1]) – polska fizyk, działaczka opozycyjna w okresie PRL, badaczka mniejszości narodowych, działaczka na rzecz osób transpłciowych.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Studiowała fizykę na Uniwersytecie Warszawskim i Politechnice Warszawskiej (ukończyła na niej miernictwo w 1974). Po studiach wykładała w Wyższej Szkole Inżynierskiej w Radomiu), a następnie pracowała jako meteorolog w Instytucie Meteorologii i Gospodarki Wodnej. W 2001 ukończyła studia podyplomowe na kierunku pedagogika, a rok później fizykę[2].

Od 1980 była działaczką „Solidarności”. W opozycji działała pod pseudonimem „Hardy”[3]. Była członkiem zarządu Regionu Mazowsze i przewodniczącą regionalnej Komisji Interwencyjnej. Delegatka na I Krajowy Zjazd Delegatów NSZZ „Solidarność” we wrześniu 1981, zasiadała w komisji uchwał i wniosków. Po wprowadzeniu stanu wojennego ukrywała się. Kierowała podziemnym Międzyzakładowym Komitetem Koordynacyjnym, w którym odpowiadała za druk i kolportaż podziemnej prasy (m.in. „Tygodnika Mazowsze” i „Woli”). W latach 1982–1983 więziona[1].

W latach 90. zaangażowała się w badania nad mniejszościami narodowymi w Polsce[4]. Od 1996 do 1997 była nauczycielem fizyki w LXXIV LO im. Kazimierza Pułaskiego w Warszawie. Działa w Stowarzyszeniu Wolnego Słowa. W latach 1994–1997 współpracowała z Unią Pracy, w wyborach w 1997 kandydowała do Sejmu z jej listy. Potem wstąpiła do Unii Wolności, w której działała do 1999. Należała później do Partii Demokratycznej. Była kandydatką tego ugrupowania na liście Europy Plus w wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2014. W 2015 zasiadła w zarządzie PD[5], która w 2016 przekształciła się w Unię Europejskich Demokratów. Członkinią zarządu partii była do 2017.

Jest pierwowzorem bohaterki sztuki Julii Holewińskiej Ciała obce[6], nagrodzonej w 2010 Gdyńską Nagrodą Dramaturgiczną[7]. W 2011 nakręcono o niej film dokumentalny pt. Ciągle wierzę (reż. Magdalena Mosiewicz).

W 2000 przeszła operacyjną korekcję płci. Jest wyznania prawosławnego i deklaruje się jako osoba wierząca.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Biogramy uczestników drugiego Walnego Zebrania Delegatów NSZZ „Solidarność” Regionu Mazowsze 5–6 grudnia 1981 r., Archiwum „Solidarności”
  2. Ewa „Harda” Hołuszko. Opozycjonista, który stał się opozycjonistką. Newsweek.pl, 26 listopada 2012. [dostęp 2017-07-27].
  3. Jacek Hugo-Bader: Podziemne życie Ewy H.. wyborcza.pl, 10 czerwca 2009. [dostęp 2014-06-21].
  4. Marek Hołuszko, Mniejszości narodowe i etniczne w Polsce, „Społeczeństwo Otwarte” nr 2/1993.
  5. Informacje na stronie PD
  6. Julia Holewińska: Ciała obce. R@port – Festiwal Polskich Sztuk Współczesnych. [dostęp 2011-05-06].
  7. Wolność, równość, transformacja. "Dialog”, luty 2011. [dostęp 2011-05-06].
  8. M.P. z 2007 r. Nr 23, poz. 257.
  9. M.P. z 2016 r. poz. 883.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]