Ewa Jarosz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ewa Jarosz
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 11 kwietnia 1963
Ruda Śląska
Zawód, zajęcie pedagog, nauczyciel akademicki
Tytuł naukowy profesor nauk społecznych
Alma Mater Uniwersytet Śląski w Katowicach
Odznaczenia
Medal Komisji Edukacji Narodowej

Ewa Jarosz (ur. 11 kwietnia 1963 w Rudzie Śląskiej[1]) – polska pedagog i nauczyciel akademicki, profesor nauk społecznych, pracownik naukowy Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach i prorektor tej uczelni w kadencji 2020–2024, specjalistka i autorka publikacji naukowych na temat praw dziecka oraz na temat problemów społeczno-wychowawczych, w latach 2011–2018 społeczny doradca rzecznika praw dziecka.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1987 ukończyła studia na Wydziale Pedagogiki i Psychologii Uniwersytetu Śląskiego[1]. Na tym samym wydziale uzyskiwała kolejne stopnie naukowe w zakresie nauk społecznych: w 1996 doktora (na podstawie pracy pt. Wzory reakcji reprezentantów intencjonalnych środowisk wychowawczych na zjawisko przemocy wobec dzieci), a w 2009 doktora habilitowanego (w oparciu o rozprawę zatytułowaną Ochrona dzieci przed krzywdzeniem – perspektywa globalna i lokalna[2]. W 2020 prezydent RP nadał jej tytuł profesora nauk społecznych[3].

W 1987 podjęła pracę na macierzystej uczelni, została później adiunktem w Katedrze Pedagogiki Społecznej na Wydziale Pedagogiki i Psychologii[1][2]. W kadencji 2008–2012 była prodziekanem ds. studiów niestacjonarnych[4]. W pracy naukowej zajęła się zagadnieniami z zakresie diagnostyki pedagogicznej i pedagogiki społecznej[2].

W latach 2011–2018 była autorką corocznych raportów diagnostycznych na temat społecznych postaw wobec przemocy w wychowaniu. W tym samym okresie pełniła funkcję społecznego doradcy rzecznika praw dziecka[4].

W latach 2012–2016 była wiceprzewodnicząca Zespołu Pedagogiki Społecznej przy Komitecie Nauk Pedagogicznych Polskiej Akademii Nauk. W 2017 została wiceprezes Stowarzyszenia Pedagogów Społecznie Zaangażowanych[4]. Członkini rad naukowych oraz recenzentka naukowa w czasopismach naukowych.

W lipcu 2018 kilkadziesiąt organizacji pozarządowych oraz przedstawiciele środowiska akademickiego zaproponowali jej kandydaturę na stanowisko rzecznika praw dziecka[5]. W sierpniu została oficjalnie zgłoszona na ten urząd przez grupę posłów Platformy Obywatelskiej, Nowoczesnej oraz PSL[1]. W głosowaniu z 13 września 2018 nie uzyskała wymaganej bezwzględnej większości głosów; za jej kandydaturą głosowało 179 posłów, przeciw 226, a 8 wstrzymało się od głosu[6].

We wrześniu 2020 objęła funkcję prorektora Uniwersytetu Śląskiego do spraw rozwoju kadry na czteroletnią kadencję[7].

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Przemoc wobec dzieci. Reakcje środowisk szkolnych, Wydawnictwo Uniwersytetu Śląskiego. Katowice 1998.
  • Wybrane obszary diagnozowania pedagogicznego, Wydawnictwo Uniwersytetu Śląskiego, Katowice 2001 (wznawiane).
  • Dom, który krzywdzi, Wydawnictwo Naukowe „Śląsk”, Katowice 2001.
  • Diagnoza psychopedagogiczna. Podstawowe problemy i rozwiązania (współautor Ewa Wysocka), Wydawnictwo Akademickie „ŻAK”, Warszawa 2006 (wznawiane).
  • Międzynarodowe standardy przeciwdziałania krzywdzeniu dzieci, Wydawnictwo Akademickie „ŻAK”, Warszawa 2008.
  • Ochrona dzieci przed krzywdzeniem: perspektywa globalna i lokalna, Wydawnictwo Uniwersytetu Śląskiego, Katowice 2008 (wznawiane).
  • Dzieci ofiary przemocy w rodzinie. Raport Rzecznika Praw Dziecka. Funkcjonowanie znowelizowanej ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie (współautor Anna Nowak), Biuro Rzecznika Praw Dziecka, Warszawa 2012.
  • Szanować, słuchać, wspierać, chronić. Prawa dzieci w rodzinie, szkole, społeczeństwie, praca zbiorowa pod redakcją (współredaktor z Beatą Dyrdą), Wydawnictwo Uniwersytetu Śląskiego, Katowice 2013.
  • Przemoc w wychowaniu. Między prawnym zakazem a społeczną akceptacją. Monitoring Rzecznika Praw Dziecka, Biuro Rzecznika Praw Dziecka, Warszawa 2015.
  • Bicie dzieci... czasz tym skończyć. Kontestacja kar cielesnych we współczesnym świecie (współautor Marek Michalak), Biuro Rzecznika Praw Dziecka, Warszawa 2018.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Druk nr 2795: Lista kandydatów na Rzecznika Praw Dziecka. sejm.gov.pl, 23 sierpnia 2018. [dostęp 2018-09-16].
  2. a b c Prof. dr hab. Ewa Irena Jarosz, [w:] baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI) [online] [dostęp 2020-09-18].
  3. Dr hab. Ewa Jarosz uzyskała tytuł Profesora. us.edu.pl, 18 marca 2020. [dostęp 2020-04-17].
  4. a b c d Życiorys. ewajarosz.pl. [dostęp 2018-09-16].
  5. Ewa Jarosz kandydatem organizacji pozarządowych na Rzecznika Praw Dziecka. sejm.gov.pl, 9 lipca 2018. [dostęp 2018-09-16].
  6. Głosowanie nr 31 na 68. posiedzeniu Sejmu. sejm.gov.pl, 13 września 2018. [dostęp 2018-09-14].
  7. Prof. Ewa Jarosz w nowych władzach uczelni w kadencji 2020–2024. us.edu.pl, 15 września 2020. [dostęp 2020-09-18].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]