Ewa Kopacz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ewa Kopacz
Ewa Kopacz debata z Szydło (19.10.2015).jpg
Ewa Kopacz podczas debaty z Beatą Szydło
Data i miejsce urodzenia 3 grudnia 1956
Skaryszew
Prezes Rady Ministrów
Okres od 22 września 2014
do 16 listopada 2015
Przynależność polityczna Platforma Obywatelska
Poprzednik Donald Tusk
Następca Beata Szydło
Marszałek Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej
Okres od 8 listopada 2011
do 22 września 2014
Przynależność polityczna Platforma Obywatelska
Poprzednik Grzegorz Schetyna
Następca Radosław Sikorski
Minister zdrowia
Okres od 16 listopada 2007
do 7 listopada 2011
Przynależność polityczna Platforma Obywatelska
Poprzednik Zbigniew Religa
Następca Bartosz Arłukowicz
Przewodniczący Platformy Obywatelskiej (p.o.)
Okres od 8 listopada 2014
do 26 stycznia 2016
Przynależność polityczna Platforma Obywatelska
Poprzednik Donald Tusk
Następca Grzegorz Schetyna
Odznaczenia
Krzyż Wielki Królewskiego Norweskiego Orderu Zasługi Komandor Orderu Świętego Karola (Monako) Order Krzyża Ziemi Maryjnej I Klasy (Estonia)
Ewa Kopacz podczas Rady Krajowej Platformy Obywatelskiej (2015)
Wizyta prezydenta Francji w Polsce (2012). Od lewej: marszałek Senatu Bogdan Borusewicz, prezydent Francji François Hollande, marszałek Sejmu Ewa Kopacz i prezydent RP Bronisław Komorowski

Ewa Bożena Kopacz z domu Lis (ur. 3 grudnia 1956 w Skaryszewie[1]) – polska polityk, lekarka pediatra i działaczka samorządowa. Posłanka na Sejm IV, V, VI, VII i VIII kadencji, w latach 2007–2011 minister zdrowia, od 2010 do 2014 i od 2016 wiceprzewodnicząca Platformy Obywatelskiej (od 2013 do 2014 i od 2016 I wiceprzewodnicząca). Od 2014 do 2016 pełniąca obowiązki przewodniczącego PO. W latach 2011–2014 marszałek Sejmu VII kadencji. Od 22 września 2014 do 16 listopada 2015 prezes Rady Ministrów.

Życiorys

Wykształcenie i praca zawodowa

Jest córką Mieczysława i Krystyny[2]. Ojciec był zatrudniony jako mechanik, matka pracowała jako krawcowa. Wychowywała się w Radomiu, gdzie ukończyła II Liceum Ogólnokształcące im. Marii Konopnickiej[3]. W 1981 ukończyła studia lekarskie na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Lublinie. Uzyskała specjalizację drugiego stopnia w zakresie medycyny rodzinnej i pierwszego stopnia w zakresie pediatrii. Pracowała w pogotowiu i przychodniach w Orońsku i Chlewiskach, a następnie w Szydłowcu[3], gdzie do 2001 kierowała miejscowym zakładem opieki zdrowotnej[4].

Działalność polityczna do 2014

W latach 80. należała do Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego[5]. W latach 90. dołączyła do Unii Wolności[3], przewodniczyła strukturom tej partii w województwie radomskim[6]. W wyborach samorządowych w 1998 uzyskała mandat radnej sejmiku mazowieckiego[7].

W 2001 odeszła z UW do nowo powstałej PO, w wyborach w tym samym roku z ramienia tego ugrupowania uzyskała mandat posłanki IV kadencji, reprezentując radomski okręg wyborczy[8]. Po raz drugi została wybrana do Sejmu w 2005 na okres V kadencji, w której objęła stanowisko przewodniczącej Komisji Zdrowia[9]. W tzw. gabinecie cieni PO (utworzonym 13 stycznia 2006) powołano ją na stanowisko rzeczniczki ds. zdrowia[10]. Pełniła obowiązki przewodniczącej mazowieckich struktur PO[11].

W przedterminowych wyborach parlamentarnych w 2007 po raz trzeci została posłanką, otrzymując 39 155 głosów[12]. 16 listopada 2007 została powołana na stanowisko minister zdrowia w rządzie Donalda Tuska[6]. W 2009 sprzeciwiła się zakupowi przez polski rząd niesprawdzonych[13] i kosztownych szczepionek przeciwko tzw. świńskiej grypie w okresie pandemii, którą ogłosiła WHO (co do której pojawiły się podejrzenia, że może być na nią wywierany wpływ ze strony koncernów farmaceutycznych[14][15][16]). Decyzja ta była również krytykowana, m.in. przez byłego ministra Marka Balickiego, który stwierdził, że postawa rządu wzmocniła tzw. ruch antyszczepionkowy[17].

10 października 2010 wybrana na wiceprzewodniczącą PO[4]. W wyborach w 2011 uzyskała mandat posłanki VII kadencji – otrzymała wówczas 41 554 głosy[18]. 7 listopada 2011 została odwołana ze składu Rady Ministrów[19]. Następnego dnia została wybrana na marszałka Sejmu[20]. W głosowaniu wzięło 453 posłów, z czego 300 poparło ją, a 150 głosowało za kontrkandydaturą Marka Kuchcińskiego z PiS. E. Kopacz stała się pierwszą kobietą w historii polskiego Sejmu na tym stanowisku[21]. 14 grudnia 2013 została wybrana na pierwszą wiceprzewodniczącą PO[6], zastępując na tej funkcji Grzegorza Schetynę.

Prezes Rady Ministrów

3 września 2014 zarząd krajowy PO rekomendował jej kandydaturę na urząd Prezesa Rady Ministrów w związku z zapowiedzianą rezygnacją Donalda Tuska, który został wybrany na nowego przewodniczącego Rady Europejskiej[22]. 15 września została przez prezydenta Bronisława Komorowskiego desygnowana na to stanowisko[23].

19 września 2014 ogłosiła kandydatów na ministrów swojego gabinetu[24]. 22 września 2014 zrezygnowała ze stanowiska marszałka Sejmu. Tego samego dnia prezydent powołał ją na urząd Prezesa Rady Ministrów, a także powołał członków nowej Rady Ministrów[25].

1 października 2014 Ewa Kopacz wygłosiła exposé. Tego samego dnia Sejm większością 259 głosów za przy 183 głosach przeciw i 7 wstrzymujących udzielił jej rządowi wotum zaufania. Poza posłami PO i PSL gabinet poparł opozycyjny klub Twojego Ruchu oraz grupa posłów niezrzeszonych[26].

8 listopada 2014 po rezygnacji złożonej przez Donalda Tuska została z mocy partyjnego statutu przewodniczącą Platformy Obywatelskiej[27]. W 2015 była jednym z założycieli komitetu wyborczego Bronisława Komorowskiego w wyborach prezydenckich[28].

W tym samym roku wystartowała w wyborach parlamentarnych jako lider listy wyborczej PO w okręgu warszawskim. Otrzymała 230 894 głosy, co było najwyższym indywidualnym wynikiem w kraju, i uzyskała mandat posłanki na Sejm VIII kadencji[29].

12 listopada 2015, na pierwszym posiedzeniu Sejmu VIII kadencji, Ewa Kopacz złożyła dymisję Rady Ministrów, która tego samego dnia została przyjęta przez prezydenta Andrzeja Dudę[30]. Tego samego dnia bezskutecznie kandydowała na stanowisko przewodniczącego klubu parlamentarnego Platformy Obywatelskiej (przegrywając ze Sławomirem Neumannem), dzień później zadeklarowała rezygnację z ubiegania się o stanowisko przewodniczącego PO[31]. Ewa Kopacz zakończyła urzędowanie na stanowisku premiera 16 listopada 2015, gdy powołany został rząd Beaty Szydło. Nie ubiegała się również o wybór na przewodniczącego PO.

Życie prywatne

Jej mężem był prokurator Marek Kopacz (1956–2013)[32], z którym rozwiodła się w 2008[33]. Ewa Kopacz ma córkę – Katarzynę, również lekarkę[34].

Odznaczenia

Przypisy

  1. Strona sejmowa posła VII kadencji. [dostęp 2014-09-16].
  2. Dane osoby z wykazu osób publicznych. ipn.gov.pl. [dostęp 2014-09-16].
  3. a b c Anna Dąbrowska: Czego nie wiecie o Ewie Kopacz. polityka.pl, 15 września 2014. [dostęp 2014-09-16].
  4. a b Biografia: Ewa Kopacz. sejm.gov.pl. [dostęp 2014-09-16].
  5. Ewa Kopacz i Donald Tusk. newsweek.pl, 6 października 2014. [dostęp 2014-11-05].
  6. a b c Ewa Kopacz. platforma.org. [dostęp 2014-09-16].
  7. Kadencja I. mazovia.pl. [dostęp 2014-09-16].
  8. Strona sejmowa posła IV kadencji. [dostęp 2014-09-16].
  9. Strona sejmowa posła V kadencji. [dostęp 2014-09-16].
  10. „Gabinet cieni” PO ruszy w Polskę. pb.pl, 1 sierpnia 2006. [dostęp 2014-09-16].
  11. Ewa Kopacz. premier.gov.pl. [dostęp 2014-09-16].
  12. Strona sejmowa posła VI kadencji. [dostęp 2014-09-16].
  13. M.in. Wolfgang Wodarg, niemiecki lekarz i przewodniczący komisji zdrowia w niemieckim parlamencie oraz ZPRE, wskazywał, że szczepionka przeciw świńskiej grypie mogła także powodować wzrost zachorowań na raka (zob. Does virus vaccine increase the risk of cancer? (ang.). bild.de, 21 sierpnia 2009. [dostęp 2015-06-27].).
  14. EU to probe pharma over „false pandemic” (ang.). pharmatimes.com, 4 stycznia 2010. [dostęp 2015-06-27].
  15. Świńska grypa, zmowa i spiski. wyborcza.pl, 8 stycznia 2010. [dostęp 2014-09-16].
  16. Marcin Bojanowski: Gigantyczny rachunek za świńską grypę. wyborcza.pl, 26 marca 2010. [dostęp 2014-09-16].
  17. Balicki: Kopacz nie zrobi rewolucji, Arłukowicz powinien odejść. krytykapolityczna.pl, 19 września 2014. [dostęp 2015-06-21].
  18. Serwis PKW – Wybory 2011. [dostęp 2014-09-16].
  19. M.P. z 2011 r. Nr 101, poz. 1021
  20. M.P. z 2011 r. Nr 100, poz. 1008
  21. 300 głosów za Kopacz! Pierwsza kobieta marszałkiem Sejmu. gazeta.pl, 8 listopada 2011. [dostęp 2014-09-16].
  22. Ewa Kopacz rekomendowana przez zarząd PO na stanowisko premiera. wp.pl, 3 września 2014. [dostęp 2014-09-16].
  23. Prezydent desygnował Ewę Kopacz na premiera. prezydent.pl, 15 września 2014. [dostęp 2014-09-16].
  24. Oto rząd Ewy Kopacz. Pięcioro nowych ministrów. Schetyna szefem MSZ, Piotrowska szefem MSW. wyborcza.pl, 19 września 2014. [dostęp 2014-09-19].
  25. Prezydent powołał rząd Ewy Kopacz. prezydent.pl, 22 września 2014. [dostęp 2014-09-22].
  26. Głosowanie nr 1 – posiedzenie 76.. sejm.gov.pl, 1 października 2014. [dostęp 2014-10-01].
  27. „Nowa epoka” w Platformie. Ewa Kopacz przejmuje władzę w PO. polskieradio.pl, 8 listopada 2014. [dostęp 2014-11-08].
  28. Bronisław Komorowski pierwszym zarejestrowanym kandydatem. popieramkomorowskiego.pl. [dostęp 2015-04-23].
  29. Serwis PKW – Wybory 2015. [dostęp 2015-10-27].
  30. Prezydent przyjął dymisję Kopacz i jej ministrów.. tvn24.pl, 12 listopada 2015. [dostęp 2015-11-12].
  31. Ewa Kopacz składa broń. Nie będzie ubiegać się o szefostwo w Platformie. dziennik.pl, 13 listopada 2015. [dostęp 2015-07-13].
  32. Pogrzeb Marka Kopacza, byłego męża marszałek Sejmu (zdjęcia). echodnia.eu, 26 września 2013. [dostęp 2014-09-16].
  33. Mariusz Gierszewski: Największy dramat Ewy Kopacz: zamach bombowy na jej męża. „Następnego dnia bałam się włożyć kluczyki do stacyjki”. NaTemat.pl. [dostęp 2015-06-20].
  34. Sebastian Sulowski, Katarzyna Karpa: Jak się rozwiodła Ewa Kopacz. dziennik.pl, 9 lipca 2008. [dostęp 2014-09-16].
  35. Årsberetning 2012. Det kongelige hoff. (norw.). kongehuset.no, marzec 2013. [dostęp 2014-09-16]. s. 44–45.
  36. Ordonnance Souveraine n° 4.047 du 20 novembre 2012 portant nominations dans l’Ordre de Saint-Charles (fr.). „Journal de Monaco” (legimonaco.mc). [dostęp 2014-09-16].
  37. Eesti Vabariigi teenetemärgid (est.). president.ee. [dostęp 2014-12-15].