Ewa Paradies

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Ewa Paradies (ur. 17 grudnia 1920 w Lauenburgu (Lębork), stracona 4 lipca 1946 na Wysokiej Górze / Stolzenberg[1] w Gdańsku) – niemiecka nadzorczyni SS obozu koncentracyjnego Stutthof.

Paradies na ławie oskarżonych w procesie wojennym (w 1. rzędzie pośrodku), między 25 kwietnia i 31 maja 1946 w Gdańsku

Życiorys[edytuj]

Mieszkała w Lauenburgu (obecnie Lębork) ze swymi rodzicami przy ul. Neuendorferstrasse 100 (obecnie ul. Kossaka). Była ewangeliczką. Szkołę ukończyła w 1935, potem pracowała w Wuppertalu, Erfurcie (jako konduktorka w tramwajach) i w Lęborku. Nie była zamężna. Od sierpnia 1944 przechodziła przeszkolenie na SS-Aufseherin w obozie koncentracyjnym SK-III Stutthof. W październiku 1944 skierowano ją do podobozu Bromberg-Ost, a od stycznia 1945 z powrotem do SK-III Stutthof. W kwietniu 1945 pilnowała więźniów obozu podczas ich ewakuacji do podobozu Lauenburg (wielu z nich zabiła). W KZ Stutthof Ewa Paradies często polewała zimną wodą nagie kobiety, które musiały stać na śniegu. Pod koniec wojny uciekła, jednak została rozpoznana i zatrzymana przez polskich żołnierzy.

Stanęła przed sądem podczas pierwszego procesu załogi Stutthofu (od 25 kwietnia do 1 czerwca 1946). 31 maja 1946 została skazana na śmierć przez powieszenie. 4 lipca 1946 o godz. 17 została publicznie powieszona na Chełmie w Gdańsku jako ostatnia z grupy skazanych.[2]

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. W wielu publikacjach podawana jest błędna lokalizacja egzekucji - Biskupia Górka (Bischofsberg), dokładniejsze ustalenia w oparciu o zeznania świadków egzekucji wskazały jednak na Stolzenberg. (Marek Orski: "Zbrodniarze obozu koncentracyjnego Stuthoff...", Przegląd więziennictwa polskiego, nr 46, 2005)
  2. Biskupia Gorka

Bibliografia[edytuj]