Ewa Telega

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ewa Telega
Ewa Telega, 2015
Ewa Telega, 2015
Data i miejsce urodzenia 31 marca 1962
Kędzierzyn
Zawód aktorka
Współmałżonek Marcin Isajewicz (śmierć)
Andrzej Domalik
Lata aktywności od 1983
Zespół artystyczny
Teatr Dramatyczny w Warszawie
Strona internetowa

Ewa Telega, po pierwszym mężu Isajewicz (ur. 31 marca 1962 w Kędzierzynie) – polska aktorka teatralna, telewizyjna i filmowa.

Życiorys[edytuj]

Absolwentka Szkoły Baletowej w Bytomiu oraz Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej im. Leona Schillera w Łodzi (1985).

Do najciekawszych w jej filmowym dorobku należą role w Łóżku Wierszynina (1997) oraz – nagrodzona na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni – w Córach szczęścia (1999).

Od 1986 jest aktorką warszawskiego Teatru Dramatycznego. Na stołecznej scenie oraz w Teatrze Telewizji wystąpiła w licznych spektaklach, będących adaptacjami dzieł m.in. Antona Czechowa, Nikołaja Gogola, Iwana Turgieniewa, czy Fiodora Dostojewskiego, dzięki czemu jest dziś przez wielu uważana za jedną ze specjalistek od ról w repertuarze opartym na XIX-wiecznej literaturze rosyjskiej.

Kariera teatralna[edytuj]

W latach 1984–1986 była aktorką łódzkiego Teatru imienia Stefana Jaracza. Od 1986 należy do zespołu Teatru Dramatycznego w Warszawie.

Szereg różnych typów kobiecych stworzyła w adaptacjach największych dzieł literatury rosyjskiej. W Teatrze Telewizji zagrała m.in. w Płatonowie i Wiśniowym sadzie (według Antona Czechowa), Wiosennych wodach (według Iwana Turginiewa), Polowaniu na kaczki (według Aleksandra Wampiłowa), Płaszczu (według Nikołaja Gogola), Dzieciach słońca (według Maksima Gorkiego), czy Sonacie petersburskiej (według Idioty Fiodora Dostojewskiego). Krytyka wysoko oceniła jej Annę Kareninę w Ostatnim dniu Anny Kareniny według powieści Lwa Tołstoja.

Na deskach Teatru Dramatycznego wystąpiła m.in. w Rewizorze (jako Chorodniczyni), Obłomoffie (jako Pszenicyna), czy Scenach z życia letników (jako Warwara Michajłowna) na podstawie Letników Gorkiego.

Kariera filmowa[edytuj]

W filmie zadebiutowała w 1983 w Kasztelance Marka Nowickiego. W latach 80. i w pierwszej połowie lat 90. grała role epizodyczne, m.in. w Lawie (1989) Tadeusza Konwickiego, Korczaku (1990) Andrzeja Wajdy, Wszystkim, co najważniejsze (1992) Roberta Glińskiego oraz Kolejności uczuć (1993) Radosława Piwowarskiego.

Pewnym przełomem w jej filmowej karierze było spotkanie na planie z Andrzejem Domalikiem i Martą Meszaros, w których obrazach stworzyła swoje najbardziej znane i najwyżej ocenione kreacje. Domalik, z którym współpracowała już w teatrze i Teatrze Telewizji, obsadził ją w Nocnych ptakach (1992), ale to kolejna rola – w Łóżku Wierszynina (1997) – przyniosła jej wysokie oceny krytyków oraz nagrodę specjalną na Festiwalu Filmowym w Tarnowie. W roli Maszy wykorzystała swoje doświadczenia z licznych w jej karierze, cenionych ról w sztukach Antona Czechowa na scenie teatralnej i Teatru Telewizji.

U Meszaros debiutowała niewielką rolą w międzynarodowej produkcji Siódmy pokój (1995). Za następną w Córach szczęścia (1999) otrzymała nagrodę dla najlepszej aktorki drugoplanowej na 24. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni. Później zagrała jeszcze u tej reżyser w Małej Vilmie (2000) i Niepochowanym (2002), opowieści o ostatnich latach życia Imre Nagya (w tej roli Jan Nowicki).

Jej role filmowe charakteryzuje szeroka rozpiętość emploi – między prostytutkami z temperamentem a wytwornymi, nadwrażliwymi damami. Grywa w repertuarze komediowym, dramatycznym oraz gościnnie w serialach.

Wybrana filmografia[edytuj]

  • 2016: Ojciec Mateusz jako Krystyna Sobota (odc. 193)
  • od 2015: Singielka jako Hanna Sułkowska, matka Roberta
  • 2014: Lekarze jako Lidia Lipko, matka Małgorzaty (odc. 65)
  • 2012: Reguły gry (gościnnie) jako matka Adama
  • 2010–2013: Hotel 52 jako Urszula Mamińska (odc. 3); Zofia Puciło (odc. 89)
  • 2009: Czas honoru jako pułkownikowa Domańska, gospodyni Władka
  • 2008: Lejdis jako doktor Lewińska
  • 2007: Plebania serial tv jako matka Damiana
  • 2007: Fala zbrodni jako Krystyna, żona Sieradzkiego
  • 2006: Strajk jako Mirka
  • 2005: Tango z aniołem (serial tv) jako redaktor Agnieszka Szymańska
  • 2005: Pensjonat pod Różą (serial tv, odc. 58 i 59) jako Lucyna Wasiak
  • 2004: Niepochowany jako Katarina, agentka rumuńskich służb specjalnych
  • 2004: Oficer jako członek komisji lekarskiej w szpitalu psychiatrycznym (odc. 12)
  • 2003: Persona non grata jako siostra Heleny
  • 2003: Magiczne drzewo jako mama Adama
  • 2003: Glina (serial tv, odc. 1 i 4) jako Krystyna, była żona Gajewskiego
  • 2000: Mała Vilma jako Hilda Tirschler
  • 2000: Miodowe lata (serial tv, odc. 44) jako doktor Bielecka
  • 1999: Moja Angelika jako prostytutka Kalina
  • 1999: Córy szczęścia jako Wiera, przyjaciółka Nataszy
  • 1999: Rodzina zastępcza (serial tv, odc. 14 pt. Testy parapsychologiczne) jako dr Staśkiewicz, psychoterapeuta z Centrum Pomocy Rodzinie
  • 1997: Ostatni krąg jako Olga, przyjaciółka Jadwigi
  • 1997: Łóżko Wierszynina jako Magda „Masza”
  • 1995: Siódmy pokój jako zakonnica
  • 1993: Kolejność uczuć jako aktorka Skiba
  • 1992: Wszystko, co najważniejsze jako kobieta na przyjęciu u Boguckich
  • 1992: Nocne ptaki (film tv) jako Faustyna
  • 1991: In flagranti jako Elżbieta, żona Adama
  • 1990: Zabić na końcu jako Elżbieta
  • 1990: Korczak jako była wychowanka Korczaka
  • 1989: Lawa. Opowieść o „Dziadach” Mickiewicza jako Dama II w Salonie Warszawskim
  • 1987: Łuk Erosa jako Janina, przyjaciółka Maryśki
  • 1985: Kochankowie mojej mamy jako pielęgniarka
  • 1984: Miłość z listy przebojów jako Jola
  • 1983: Kasztelanka (film tv) jako Mańka vel Gabrysia

Nagrody[edytuj]

poprzedniczka:
Kinga Preis
Najlepsza aktorka drugoplanowa na FPFF
1999
za Córy szczęścia
następczyni:
nie przyznano

Bibliografia[edytuj]