Ewald Dytko

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Edward Dytko
Pełne imię i nazwisko Edward Jan Dytko
Data i miejsce urodzenia 18 października 1914
Załęże, Niemcy
Data i miejsce śmierci 12 czerwca 1993
Katowice, Polska
Wzrost 169 cm
Pozycja pomocnik
Kariera juniorska
Lata Klub
Naprzód 1912 Załęże
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1930–1939 Dąb Katowice
1937 TS Mościska
1939–1942 1. FC Kattowitz
1942–1943 TuS Neuendorf
1945 WMKS Katowice
1945–1950 Baildon Katowice
1950 Związkowiec Pszczyna
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
1935–1939 II Rzeczpospolita Polska 22 (0)
1936 II Rzeczpospolita Polska IO 3 (0[a])
W sumie: 25 (0)
Kariera trenerska
Lata Klub
Baildon Katowice
Górnik Sośnica
CKS Czeladź
Ruch Radzionków
BBTS Bielsko-Biała
Górnik Brzeszcze
Dąb Katowice
Naprzód Janów
Pogoń Łaziska

Edward Jan Dytko (ur. 18 października 1914 w Załężu jako Ewald Jan Dyttko, zm. 12 czerwca 1993 w Katowicach) – polski piłkarz, zawodnik Dębu Katowice i 1. FC Katowice, uczestnik IO 1936 oraz MŚ 1938. Zapis nazwiska zmienił w 1923, imienia zaś w 1952.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Kariera międzywojenna[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 18 października 1914 w Załężu. Jego rodzicami byli Jan i Wiktoria Guzek. W latach 1928–1930 i 1933–1939 był pracownikiem Huty Baildon, a w latach 1930–1933 KWK Eminencja. Karierę sportową rozpoczął w KS 06 Załęże. W latach 1930–1939 grał w Dębie Katowice, którego był wychowankiem, i z którym w 1936 roku awansował do I ligi. Był jedynym zawodnikiem, któremu udało się dostać do reprezentacji grając w niższej lidze. W latach 1935–1939 był reprezentantem Polski w piłce nożnej. Zadebiutował w meczu z Jugosławią 18 sierpnia 1935 w Katowicach. W reprezentacji rozegrał 22 spotkania. Na MŚ 1938 zagrał jeden pełny mecz, z Brazylią (5:6 dla Brazylii), lecz nie zdobył gola[1]. Ostatnie spotkanie w reprezentacji rozegrał 27 sierpnia 1939 w Warszawie w zwycięskim meczu z Węgrami (4:2).

Okres wojenny[edytuj | edytuj kod]

W czasie II wojny światowej Dytko został wciągnięty na volkslistę i grał najpierw w niemieckim klubie 1. FC Kattowitz[1]. W 1942 r. został żołnierzem Wehrmachtu, ale przez jeden sezon mógł grać dla TuS Neuendorf. W latach 1942–1943 stacjonował w Koblencji. W 1944 został przerzucony na teren Grecji. W kwietniu 1945 zdezerterował i trafił do niewoli amerykańskiej[1].

Okres powojenny[edytuj | edytuj kod]

W czerwcu 1945 powrócił do Polski i zamieszkał w Katowicach. Do 1950 kontynuował karierę w klubie Baildon[1].

Po aktywnej karierze piłkarskiej był trenerem kilku klubów na Górnym Śląsku. Szkolił piłkarzy: Ruchu Radzionków, Walcowni Czechowice, RKS Bielsko, Sośnicy Gliwice, CKS Czeladź, Naprzodu Łaziska Górne, Dębu Katowice i GKS Katowice. Z zawodu był hutnikiem. Pracował w Hucie Baildon w Katowicach, Hucie Łaziska w Łaziskach Górnych oraz krótko w kopalni Eminencja w Katowicach[1].

Zmarł 13 czerwca 1993 w Katowicach i został pochowany na cmentarzu w Dębie[1].

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Mecz z Norwegią w ramach IO 1936 wliczono do powyższej kategorii A.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f Wryk 2015 ↓, s. 206.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Ryszard Wryk: Olimpijczycy Drugiej Rzeczypospolitej. Poznań: Nauka i Innowacje, 2015, s. 206. ISBN 978-83-64864-22-3.
  • Andrzej Gowarzewski: MISTRZOSTWA POLSKI. LUDZIE (1918-1939). 100 lat prawdziwej historii (1), Wydawnictwo GiA, Katowice 2017