Ewald Dytko

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Edward Dytko
Imię i nazwisko Edward Jan Dytko
Data i miejsce
urodzenia
18 października 1914
Zalenze, Niemcy
Data i miejsce
śmierci
13 czerwca 1993
Katowice, Polska
Pozycja pomocnik
Wzrost 169 cm
Masa ciała 69 kg
Informacje klubowe
Numer 6
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1931–1939
1939-1942
1942-1943
1946-?
Dąb Katowice
1. FC Kattowitz
TuS Neuendorf
WMKS Katowice
Gwardia Katowice
Baildon Katowice
17 (0)
Reprezentacja narodowa
Lata Reprezentacja
1935-1939 Reprezentacja Polski 22 (0)

Ewald Oskar Dytko, później używał imion Edward Jan (ur. 18 października 1914 w Załężu (obecna dzielnica Katowic), zm. 13 czerwca 1993 w Katowicach) – polski piłkarz, zawodnik Dębu Katowice i 1. FC Katowice, uczestnik IO 1936 oraz MŚ 1938.

Życiorys[edytuj]

Kariera międzywojenna[edytuj]

Urodził się 18 października 1914 w Załężu. Jego rodzicami byli Jan i Wiktoria Guzek. W latach 1928-1930 i 1933-1939 był pracownikiem huty Baildon, a w latach 1930-1933 kopalni eminencja. Karierę sportową rozpoczął w klubie 06 Załęże. W latach 1930-1939 grał w Dębie Katowice, którego był wychowankiem, i z którym w 1936 roku awansował do I ligi. Był jedynym zawodnikiem, któremu udało się dostać do reprezentacji grając w niższej lidze. W latach 1935–1939 był reprezentantem Polski w piłce nożnej. Zadebiutował w meczu z Jugosławią 18 sierpnia 1935 roku w Katowicach. W reprezentacji rozegrał 22 spotkań. Na MŚ 1938 zagrał jeden pełny, historyczny mecz z Brazylią, lecz nie zdobył żadnego gola[1]. Ostatnie spotkanie w reprezentacji rozegrał 27 sierpnia 1939 roku w Warszawie w zwycięskim meczu z Węgrami (4:2).

Okres wojenny[edytuj]

W czasie II wojny światowej Dytko został wciągnięty na volkslistę i grał najpierw w niemieckim klubie 1. FC Kattowitz[1]. W 1942 r. został żołnierzem Wehrmachtu, ale przez jeden sezon mógł grać dla TuS Neuendorf. W latach 1942-1943 stacjonował w Koblencji. W 1944 został przerzucony na teren Grecji. W kwietniu 1945 zdezerterował i trafił do niewoli amerykańskiej[1].

Okres powojenny[edytuj]

W czerwcu 1945 powrócił do Polski i zamieszkał w Katowicach. Do 1950 kontynuował karierę w klubie Baildon[1].

Po aktywnej karierze piłkarskiej był trenerem kilku klubów na Górnym Śląsku. Szkolił piłkarzy: Ruchu Radzionków, Walcowni Czechowice, RKS Bielsko, Sośnicy Gliwice, CKS Czeladź, Naprzodu Łaziska Górne, Dębu Katowice i GKS Katowice. Z zawodu był hutnikiem. Pracował w Hucie Baildon w Katowicach, Hucie Łaziska w Łaziskach Górnych oraz krótko w kopalni Eminencja w Katowicach[1].

Zmarł 13 czerwca 1993 w Katowicach i został pochowany na cmentarzu w Dębie[1].

Przypisy

  1. a b c d e f Wryk 2015 ↓, s. 206.

Bibliografia[edytuj]

  • Ryszard Wryk: Olimpijczycy Drugiej Rzeczypospolitej. Poznań: Nauka i Innowacje, 2015, s. 206. ISBN 978-83-64864-22-3.