Ewald Dytko

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Edward Dytko
Imię i nazwisko Edward Jan Dytko
Data i miejsce
urodzenia
18 października 1914
Załęże, Niemcy
Data i miejsce
śmierci
12 czerwca 1993
Katowice, Polska
Pozycja pomocnik
Wzrost 169 cm
Kariera juniorska
Naprzód 1912 Załęże
Kariera seniorska
Lata Klub
1930–1939
1937
1939–1942
1942–1943
1945
1945–1950
1950
Dąb Katowice
TS Mościska
1. FC Kattowitz
TuS Neuendorf
WMKS Katowice
Baildon Katowice
Związkowiec Pszczyna
Reprezentacja narodowa
Lata Reprezentacja
1935–1939  Polska 22 (0)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
Baildon Katowice
Górnik Sośnica
CKS Czeladź
Ruch Radzionków
BBTS Bielsko-Biała
Górnik Brzeszcze
Dąb Katowice
Naprzód Janów
Pogoń Łaziska

Edward Jan Dytko (ur. 18 października 1914 w Załężu jako Ewald Jan Dyttko, zm. 12 czerwca 1993 w Katowicach) – polski piłkarz, zawodnik Dębu Katowice i 1. FC Katowice, uczestnik IO 1936 oraz MŚ 1938. Zapis nazwiska zmienił w 1923, imienia zaś w 1952.

Życiorys[edytuj]

Kariera międzywojenna[edytuj]

Urodził się 18 października 1914 w Załężu. Jego rodzicami byli Jan i Wiktoria Guzek. W latach 1928-1930 i 1933-1939 był pracownikiem huty Baildon, a w latach 1930-1933 kopalni eminencja. Karierę sportową rozpoczął w klubie 06 Załęże. W latach 1930-1939 grał w Dębie Katowice, którego był wychowankiem, i z którym w 1936 roku awansował do I ligi. Był jedynym zawodnikiem, któremu udało się dostać do reprezentacji grając w niższej lidze. W latach 1935–1939 był reprezentantem Polski w piłce nożnej. Zadebiutował w meczu z Jugosławią 18 sierpnia 1935 roku w Katowicach. W reprezentacji rozegrał 22 spotkań. Na MŚ 1938 zagrał jeden pełny, historyczny mecz z Brazylią, lecz nie zdobył żadnego gola[1]. Ostatnie spotkanie w reprezentacji rozegrał 27 sierpnia 1939 roku w Warszawie w zwycięskim meczu z Węgrami (4:2).

Okres wojenny[edytuj]

W czasie II wojny światowej Dytko został wciągnięty na volkslistę i grał najpierw w niemieckim klubie 1. FC Kattowitz[1]. W 1942 r. został żołnierzem Wehrmachtu, ale przez jeden sezon mógł grać dla TuS Neuendorf. W latach 1942-1943 stacjonował w Koblencji. W 1944 został przerzucony na teren Grecji. W kwietniu 1945 zdezerterował i trafił do niewoli amerykańskiej[1].

Okres powojenny[edytuj]

W czerwcu 1945 powrócił do Polski i zamieszkał w Katowicach. Do 1950 kontynuował karierę w klubie Baildon[1].

Po aktywnej karierze piłkarskiej był trenerem kilku klubów na Górnym Śląsku. Szkolił piłkarzy: Ruchu Radzionków, Walcowni Czechowice, RKS Bielsko, Sośnicy Gliwice, CKS Czeladź, Naprzodu Łaziska Górne, Dębu Katowice i GKS Katowice. Z zawodu był hutnikiem. Pracował w Hucie Baildon w Katowicach, Hucie Łaziska w Łaziskach Górnych oraz krótko w kopalni Eminencja w Katowicach[1].

Zmarł 13 czerwca 1993 w Katowicach i został pochowany na cmentarzu w Dębie[1].

Przypisy

  1. a b c d e f Wryk 2015 ↓, s. 206.

Bibliografia[edytuj]

  • Ryszard Wryk: Olimpijczycy Drugiej Rzeczypospolitej. Poznań: Nauka i Innowacje, 2015, s. 206. ISBN 978-83-64864-22-3.
  • Andrzej Gowarzewski: MISTRZOSTWA POLSKI. LUDZIE (1918-1939). 100 lat prawdziwej historii (1), Wydawnictwo GiA, Katowice 2017