Ewidencja środków trwałych

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Ewidencja Środków Trwałych i Wartości Niematerialnych i Prawnych – służy do rejestrowania zakupionych środków trwałych (ŚT) i Wartości Niematerialnych i Prawnych (WNiP) dla celów działalności gospodarczej. W ewidencji ujmowane środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne przekraczają kwotę 10 000 zł netto/brutto, a ich okres użytkowania wynosi więcej niż 1 rok. Limit kwoty 10000 zł „netto” dotyczy podatników posiadających status podatnika „czynnego VAT”, natomiast limit kwoty 10000 zł „brutto” dotyczy podatników o statusie „zwolnionym z VAT”.

Środkiem trwałym jest na przykład: nieruchomość, maszyny, urządzenia techniczne i narzędzia, środki transportu, czy meble i wyposażenie siedziby firmy.

Wartości niematerialne i prawne, to na przykład: nabyta wartość firmy, know-how, autorskie prawa majątkowe.

Elementy danych[edytuj | edytuj kod]

Według przepisów prawa w ewidencji ujęte muszą być podstawowe dane na temat ewidencjonowanego środka trwałego, czy wartości niematerialnych i prawnych:

  • liczba porządkowa,
  • data nabycia,
  • data przyjęcia do używania,
  • określenie dokumentu stwierdzającego nabycie,
  • określenie środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej,
  • symbol Klasyfikacji Środków Trwałych,
  • wartość początkową,
  • stawka amortyzacyjna,
  • kwota odpisu amortyzacyjnego za dany rok podatkowy i narastająco za okres dokonywania tych odpisów, w tym także, gdy składnik majątku był kiedykolwiek wprowadzony do ewidencji (wykazu), a następnie z niej wykreślony i ponownie wprowadzony,
  • zaktualizowana wartość początkowa,
  • zaktualizowana kwota odpisów amortyzacyjnych,
  • wartość ulepszenia zwiększającą wartość początkową,
  • data likwidacji oraz jej przyczyna albo data zbycia[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Ustawa o PIT – art. 22n ust. 2.