Explorer 27

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Explorer 27
Explorer-27.jpg
Inne nazwy Beacon Explorer BE-C, Ionosphere 4, S01328
Indeks COSPAR 1965-032A
Zaangażowani Stany Zjednoczone NASA
Rakieta nośna Scout X-4
Miejsce startu Wallops Flight Facility, USA
Orbita (docelowa, początkowa)
Perygeum 932[1] km
Apogeum 1309[1] km
Okres obiegu 107,70[1] min
Nachylenie 41,2[1]°
Czas trwania
Początek misji 29 kwietnia 1965[1] (14:17:00 UTC)
Koniec misji 20 lipca 1973
Wymiary
Wymiary 0,46 m × 0,30 m
Masa całkowita 59,7 kg

Explorer 27 (również: Beacon Explorer BE-C) – mały amerykański satelita do badań jonosfery i badań geodezyjnych. Wysłany w ramach programu programu Explorer; trzeci, ostatni z serii Beacon Explorer (start pierwszego, S-66, nie powiódł się).

Budowa i działanie[edytuj | edytuj kod]

Początkowo stabilizowany obrotowo. Po rozłożeniu paneli ogniw słonecznych stabilizowany gradientem pola magnetycznego (magnes sztabkowy i pręty tłumiące). Położenie statku było mierzone magnetometrem trójosiowym i czujnikiem Słońca. Satelita nie posiadał rejestratora, więc wszystkie dane były przesyłane jedynie w trybie rzeczywistym, gdy stacje naziemne były widoczne dla statku.

Statek został wyłączony 20 lipca 1973 z powodu powstawania interferencji z innym, ważniejszym statkiem.

Satelita pozostaje na orbicie okołoziemskiej, której trwałość szacowana jest na 3000 lat.

Ładunek[edytuj | edytuj kod]

Pasywny eksperyment laserowy służący określaniu położenia statku (kąta i odległości) na orbicie. Składał się z dziewięciu paneli po 40 odbłyśników kwarcowych, oświetlanych z Ziemi mikrosekundowymi impulsami lasera rubinowego.
Eksperyment stanowiły dwa nadajniki ciągłych koherentnych niemodulowanych fal radiowych o częstotliwości 162 i 324 MHz, odbieranych przez sieć Tranet Doppler Network, w celu badań geodezyjnych. Generator fal oparty był o podwójny rezonator kryształkowy, o częstotliwości podstawowej 5 MHz, plus minus 80 ppm.

Przypisy

  1. a b c d e Edmund Staniewski, Ryszard Pawlikowski: 15 lat podboju kosmosu 1957-1972. Warszawa: Wydawnictwo MON, 1974, s. 305.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]