Extra Flugzeugbau

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Extra Flugzeugbau
Ilustracja
Extra 230 – pierwszy sukces Extra Flugzeugbau
Państwo

 Niemcy

Adres

Flugplatz Dinslaken/Schwarze Heide, 46569 Hünxe[1]

Dyrektor

Walter Extra(ang.)

Zatrudnienie

60 (w 1996)[1]

Położenie na mapie Niemiec
Mapa konturowa Niemiec, po lewej znajduje się punkt z opisem „Extra Flugzeugbau”
Ziemia51°36′50,368″N 6°51′38,192″E/51,613991 6,860609
Strona internetowa
Extra 300L
Extra 330LC

Extra Flugzeugproduktions- und Vertriebs GmbH – wytwórnia samolotów akrobacyjnych w Hünxe, założona w 1980 roku przez niemieckiego pilota akrobacyjnego Waltera Extrę(ang.), znajdująca się na lotnisku Flugplatz Dinslaken/Schwarze Heide(niem.).

Wykorzystując swoje doświadczenie w budowaniu samolotów Pitts Special Walter Extra, zainspirowawszy się osiągami i konstrukcją jednopłata Loudenslager Laser 200, skonstruował samolot Extra 230, z 230 konnym silnikiem i płatem wykorzystującym osiągnięcia niemieckich badań aerodynamicznych z czasów II wojny światowej. Oblatana w 1984 roku Extra 230 przewyższyła osiągami inne samoloty akrobacyjne, a Walter Extra przekształcił warsztat, w którym budował pojedyncze maszyny na indywidualne zamówienia, w regularną wytwórnię lotniczą[2]. Extra 230 charakteryzowała się doskonałą zwrotnością, miała lepsze przyspieszenie i niższą prędkość przeciągnięcia od maszyn Pittsa; piloci na niej latający zaczęli wygrywać amerykańskie i międzynarodowe mistrzostwa: samolot stał się sukcesem sprzedażowym[3].

Wersją rozwojową była Extra 260 z kompozytowym (włókno węglowe) skrzydłem, na której w 1991 roku Patty Wagstaff(ang.) jako pierwsza kobieta wygrała amerykańskie mistrzostwa w akrobacji lotniczej. Kolejnym samolotami były jednomiejscowa Extra 300S i dwumiejscowa 300L, ta pierwsza stała się najpopularniejszym samolotem akrobacyjnym w 1990 roku, a przedsiębiorstwo Extra wyrosło na wiodącego producenta samolotów akrobacyjnych o wysokich osiągach[4]. Na mistrzostwach świata w akrobatyce lotniczej – FAI World Aerobatic Championships organizowanych przez Międzynarodową Federację Lotniczą (FAI) w 2019 roku, 47 z 61 uczestników i uczestniczek i 8 z pierwszej dziesiątki latało na samolotach Extra (głównie Extra 330 SC)[5].

Extra 300 była używana przez zespół akrobacyjny Fuerza Aérea de Chile[6] (Halcones). Zespół akrobacyjny Jordańskich Sił Powietrznych latał na 5 samolotach Extra 300 w latach 1992–2007, kiedy to wymienił je na nowocześniejsze Extra 300 L, i ponownie w drugiej dekadzie XXI w. na 5 maszyn kolejnej generacji Extra-330 LX[7].

Extra następnie zbudował nieco zmniejszoną wersję modelu 300, z dwustukonnym silnikiem – Extra 200, jako dwumiejscowy samolot do nauki akrobacji, o słabszych osiągach, ale tańszy w eksploatacji niż silniejsza wersja. Wymienna owiewka pozwala na szybką konwersję na samolot dla jednego pilota[8].

Produkowane samoloty:

  • Extra 200 – dwumiejscowy samolot akrobacyjny (oblot 1996);
  • Extra 300 – dwumiejscowy samolot szkolno-akrobacyjny;
    • Extra 300 L – wersja dolnopłata;
    • Extra 300 S – wersja jednomiejscowa, akrobacyjna, wyczynowa z silnikiem 300 KM;
  • Extra 330 – dwumiejscowy samolot akrobacyjny, wersja rozwojowa Extry 300 z silnikiem Lycoming AEIO-580;
  • Extra 500 – sześciomiejscowy samolot z kabiną ciśnieniową (oblot 1996)[9].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Brassey’s world aircraft and systems directory, 1996-97. Michael J. H. Taylor (red.). McLean, Va.: Brassey’s Inc, 1996, s. 398. ISBN 1-57488-063-2.
  2. Szurovy 1997 ↓, s. 106.
  3. Szurovy 1997 ↓, s. 189.
  4. Szurovy 1997 ↓, s. 190.
  5. Results – Overall Mixed – 30th WAC, Châteauroux-Déols, France, 22 to 31 August 2019. [w:] The 30th FAI World Aerobatic Championships [on-line]. Fédération Aéronautique Internationale, 2019. [dostęp 2022-03-01]. (ang.).
  6. René J. Francillon: The Naval Institute guide to world military aviation, 1995. Annapolis, Md.: Naval Institute Press, 1995, s. 447. ISBN 1-55750-252-8.
  7. History. [w:] Royal Jordanian Falcons [on-line]. Royal Jordanian Falcons, 2022. [dostęp 2022-03-01]. (ang.).
  8. Szurovy 1997 ↓, s. 28–29.
  9. The new illustrated encyclopedia of aircraft, David Mondey, Michael John Haddrick Taylor (red.), Edison, NJ: Chartwell Books, 2000, s. 241, ISBN 0-7858-1164-8.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]