Fāʾ

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Fāʾ
Ilustracja
Informacje podstawowe
Postać izolowana

ف

Postać początkowa

فـ

Postać środkowa

ـفـ

Postać końcowa

ـف

Podstawowy alfabet

arabski

Pochodzenie
Oparty na grafemie

Phoenician pe.svg

Ta strona zawiera symbole fonetyczne MAF. Bez właściwego wsparcia renderowania wyświetlane mogą być puste prostokąty lub inne symbole zamiast znaków Unikodu.

Fāʾ (ف) – dwudziesta litera alfabetu arabskiego. Używana jest do oznaczenia dźwięku [f], tj. spółgłoski szczelinowej wargowo-zębowej bezdźwięcznej[1]. Pochodzi od fenickiej litery pe.

W języku polskim litera fāʾ jest transkrybowana za pomocą litery F[2].

W arabskim systemie liczbowym literze fāʾ odpowiada liczba 80.

Postacie litery[edytuj | edytuj kod]

Postać: izolowana końcowa środkowa początkowa
Wygląd:
ف ـف ـفـ فـ

Kodowanie[edytuj | edytuj kod]

Znakف
Nazwa w UnikodzieArabic Letter Feh
Kodowaniedziesiętnieszesnastkowo
Unicode1601U+0641
UTF-8217 129d9 81
Odwołania znakowe SGMLفف

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Simon Ager: Arabic. omniglot.com. [dostęp 2019-08-17]. (ang.).
  2. Magdalena Lewicka, System arabskiej notacji i transliteracji, Uniwersytet Mikołaja Kopernika, s. 26.