Fāʾ

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Fāʾ
Ilustracja
Informacje podstawowe
Postać izolowana ف
Postać początkowa فـ
Postać środkowa ـفـ
Postać końcowa ـف
Podstawowy alfabet arabski
Pochodzenie
Oparty na grafemie Phoenician pe.svg
Ta strona zawiera symbole fonetyczne MAF. Bez właściwego wsparcia renderowania wyświetlane mogą być puste prostokąty lub inne symbole zamiast znaków Unikodu.

Fāʾ (ف) – dwudziesta litera alfabetu arabskiego. Używana jest do oznaczenia dźwięku [f], tj. spółgłoski szczelinowej wargowo-zębowej bezdźwięcznej[1]. Pochodzi od fenickiej litery pe.

W języku polskim litera fāʾ jest transkrybowana za pomocą litery F[2].

W arabskim systemie liczbowym literze fāʾ odpowiada liczba 80.

Postacie litery[edytuj | edytuj kod]

Postać: izolowana końcowa środkowa początkowa
Wygląd:
ف ـف ـفـ فـ

Kodowanie[edytuj | edytuj kod]

Znakف
Nazwa w UnikodzieArabic Letter Feh
Kodowaniedziesiętnieszesnastkowo
Unikod1601U+0641
UTF-8217 129d9 81
Odwołania znakowe SGMLفف

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Simon Ager: Arabic (ang.). omniglot.com. [dostęp 2019-08-17].
  2. Magdalena Lewicka, System arabskiej notacji i transliteracji, Uniwersytet Mikołaja Kopernika, s. 26.