F-1 (silnik rakietowy)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
F-1
Egzemplarz F-1 eksponowany w KSC
Egzemplarz F-1 eksponowany w KSC
Kraj pochodzenia Stany Zjednoczone
Projektant Rocketdyne
Wykorzystanie Saturn V
Materiały napędowe nafta i ciekły tlen
Pierwszy lot 9 listopada 1967
Ostatni start 14 maja 1973
Osiągi
Siła ciągu na poziomie morza 6770[1] kN
Impuls właściwy na poz. morza 2580 Ns/kg
Maks. czas działania 165 s
Parametry
Komory spalania 1
Ciśnienie w komorze 70[2] bar
Stosunek ciągu do masy 94,068
Wymiary
Długość 5,64 m
Średnica 3,72 m
Masa 8391 kg

F-1jednokomorowy silnik rakietowy zaprojektowany przez Rocketdyne dla Centrum Lotów Kosmicznych imienia George'a C. Marshalla i używany w rakiecie Saturn V (stworzonej na potrzeby amerykańskiego programu Apollo). W pierwszym stopniu rakiety Saturn (S-IC) zastosowano pięć takich silników.

F-1 jest najsilniejszym jednokomorowym silnikiem rakietowym, jaki do tej pory udało się skonstruować[3]. Jedynym, który przewyższa go siłą ciągu jest radziecki czterokomorowy silnik RD-170.

Pierwszy raz silnik został wykorzystany w misji Apollo 4, ostatni raz został użyty do wyniesienia na orbitę stacji kosmicznej Skylab. Podczas wszystkich 13 lotów, w których użyto w sumie 65 egzemplarzy silnika F-1 nie odnotowano ani jednej jego awarii[4]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. F-1 Engine (ang.). NASA – Marshall Space Flight Center, 1960-01-01. [dostęp 2012-03-03].
  2. F-1 (ang.). Encyclopedia Astronautica. [dostęp 2012-03-03].
  3. Boeing: F-1 Rocket Engine (ang.). [dostęp 2012-03-03].
  4. Steven C. Fisher, Shamim A. Rahman: Remembering the Giants: Apollo Rocket Propulsion Development (ang.). 2009-12. [dostęp 2012-03-03]. s. 209.