F1879

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

F1879 – „projekt typowy” fortu, sporządzony przez Zarząd Główny Inżynierii rosyjskiego Ministerstwa Wojny w 1879 roku.

Opis[edytuj | edytuj kod]

Fort pięcioboczny o zarysie barkanu, składający się z dwóch czół, barków i szyi. Fort dwuwałowy, broniony przez pododdziały piechoty i artylerii. Wał przedni fortu niski, zbudowany w postaci zamkniętego pięcioboku wyznaczającego zasadniczy jego zarys, stanowił pozycję ogniową piechoty. Wał tylny wysoki, zlokalizowany za wałem niskim, przebiegający wzdłuż czół i częściowo barków fortu, stanowił pozycję ciężkiej artylerii fortecznej. Rów forteczny broniony z murowanych kaponier skarpowych. Odcinki czołowe rowów ze skarpowej kaponiery głównej zlokalizowanej na styku czół, odcinek szyjowy z kaponiery szyjowej, a odcinki barkowe z półkaponier umieszczonych na styku czół i barków. Skarpa rowu fortecznego nie obmurowana, lecz na całej długości osłonięta murem Carnota. Przeciwskarpa obmurowana tylko na odcinkach czołowych fortu w postaci muru oporowego ze sklepieniami prostopadłymi murowanymi występami wpuszczonymi w przeciwskarpę.

Podstawowe charakterystyki profili fortu F1879 przedstawiały się następująco:

  • wysokość wału niskiego, mierzona od linii zerowej tzw. horyzontu - 4,27 m
  • wysokość wału wysokiego i linii ognia stanowisk artylerii na stropie koszar obronnych - 8,53 m
  • wysokość grzbietu stoku bojowego - 2,13 m
  • szerokość rowu fortecznego na linii horyzontu - 12,8 m
  • głębokość rowu fortecznego na linii horyzontu - 5,18 m

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]