FIBA Intercontinental Cup

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
FIBA Intercontinental Cup
FIBA Club World Cup
FIBA World Cup for Champion Clubs
Sports current event.svg 2016/17
Państwo członkowie FIBA
Dyscyplina koszykówka
Organizator rozgrywek FIBA
Data założenia 1966
Rozgrywki
Liczba drużyn 2
Zwycięzcy
Pierwszy zwycięzca Varese
Obecny zwycięzca Iberostar Teneryfa
Najwięcej zwycięstw Real Madryt (5)
Strona internetowa

FIBA Intercontinental Cup – powszechnie określany FIBA World Cup for Champion Clubs (Puchar Świata FIBA dla mistrzów klubowych) lub FIBA Club World Cup (Klubowy Puchar Świata FIBA), to profesjonalny turniej koszykarski zatwierdzony przez FIBA, FIBA Ameryka oraz Euroleague Basketball Company. Został stworzony w celu umożliwienia rywalizacji czołowym klubom koszykarskim bez względu na ich położenie geograficzne. Jego zwycięzca jest uznawany oficjalnie za klubowego mistrza świata. W turnieju World Cup for Clubs biorą udział głównie mistrzowie poszczególnych kontynentów lub stref geograficznych reprezentujący najwyższy poziom koszykówki w danym obszarze świata.

Aktualnie mistrzowie ligi amerykańskiej FIBA stają do konfrontacji z mistrzem Euroligi w dwumeczu. W ten sposób wyłaniany jest najlepszy klub koszykarski na świecie. Do tej pory mistrzowie NBA, jako najlepsze kluby strefy Ameryki Północnej nadal odmawiają udziału w turnieju.

FIBA planuje rozszerzyć turniej o zwycięskie zespoły z FIBA Africa Clubs Champions Cup, FIBA Asia Champions Cup, NBL (FIBA Oceania) i prawdopodobnie drużyny NBA[1][2].

Poprzednie nazwy zawodów[edytuj | edytuj kod]

  • FIBA Intercontinental Cup (lub FIBA World Cup for Champion Clubs): (1966–1980)
  • FIBA Club World Cup: (1981)
  • FIBA Intercontinental Cup (lub FIBA World Cup for Champion Clubs): (1982–1984)
  • FIBA Club World Cup: (1985–1987)
  • FIBA Intercontinental Cup (lub FIBA World Cup for Champion Clubs): (1996, 2013–present)

Zwycięzcy[edytuj | edytuj kod]

Finaliści FIBA Intercontinental Cup[edytuj | edytuj kod]

Rok Miasto gospodarza Mistrz Pokonany Finał
1966 Madryt Włochy Varèse (Ignis) Brazylia Corinthians 66–59
1967 Varese, Neapol i Rzym Stany Zjednoczone Akron Wingfoots (Goodyear) Włochy Varèse (Ignis) 78–72
1968 Filadelfia Stany Zjednoczone Akron Wingfoots (Goodyear) Państwo Hiszpańskie Real Madryt 105–73
1969 Macon Stany Zjednoczone Akron Wingfoots (Goodyear) Czechosłowacja Spartak ZJŠ Brno 84–71
1970 Varese Włochy Varèse (Ignis) Państwo Hiszpańskie Real Madryt Liga
1973 São Paulo Włochy Varèse (Ignis) Brazylia Sírio Liga
1974 Meksyk Stany Zjednoczone Maryland Terrapins Włochy Varèse (Ignis) Liga
1975 Varese i Cantù Włochy Cantù (Forst) Brazylia Franca (Amazonas) Liga
1976 Buenos Aires Państwo Hiszpańskie Real Madryt Włochy Varèse (Mobilgirgi) Liga
1977 Madryt Hiszpania Real Madryt Włochy Varèse (Mobilgirgi) Liga
1978 Buenos Aires Hiszpania Real Madryt Argentyna Obras Sanitarias Liga
1979 São Paulo Brazylia Sírio Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii Bosna Liga
1980 Sarajewo Izrael Maccabi Tel Awiw (Elite) Brazylia Franca (Francana) Liga
1981 São Paulo Hiszpania Real Madryt Brazylia Sírio 109–83
1982 Den Bosch, Rotterdam i Amsterdam Włochy Cantù (Ford) Holandia Den Bosch (Nashua) Liga
1983 Buenos Aires Argentyna Obras Sanitarias Włochy Cantù (Jollycolombani) Liga
1984 São Paulo Włochy Virtus Rzym (Banco di Roma) Argentyna Obras Sanitarias Liga
1985 Barcelona i Girona Hiszpania FC Barcelona Brazylia Monte Líbano 93–89
1986 Buenos Aires Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Žalgiris Argentyna Ferro Carril Oeste 84–78
1987 Mediolan Włochy Olimpia Mediolan (Tracer) Hiszpania FC Barcelona 100–84
1996 Rosario i Amarusi, Ateny Grecja Panathinaikos Argentyna Olimpia 83–89
83–78
101–76
2013 Barueri, São Paulo Grecja Olympiacos Brazylia Pinheiros (Sky) 81–70
86–69
2014 Rio de Janeiro Brazylia Flamengo Izrael Maccabi Tel Awiw (Electra) 66–69
90–77
2015 São Paulo Hiszpania Real Madryt Brazylia Bauru 90–91
91–79
2016 Frankfurt nad Menem Wenezuela Guaros de Lara Niemcy Skyliners Frankfurt 74–69
2017 San Cristóbal de La Laguna Hiszpania Iberostar Teneryfa Wenezuela Guaros de Lara 76–71

Statystyki[edytuj | edytuj kod]

Tytuły według klubu[edytuj | edytuj kod]

Miejsce Klub Tytuły Przegrane finały Mistrzowskie lata
1. Hiszpania Real Madryt 5 2 1976, 1977, 1978, 1981, 2015
2. Włochy Varèse 3 4 1966, 1970, 1973
3. Stany Zjednoczone Akron Wingfoots 3 1967, 1968, 1969
4. Włochy Cantù 2 1 1975, 1982
5. Brazylia Sírio 1 2 1979
6. Argentyna Obras Sanitarias 1 2 1983
7. Izrael Maccabi Tel Awiw 1 1 1980
8. Hiszpania FC Barcelona 1 1 1985
9. Stany Zjednoczone Maryland Terrapins 1 1974
10. Włochy Virtus Rzym 1 1984
11. Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Žalgiris 1 1986
12. Włochy Olimpia Mediolan 1 1987
13. Grecja Panathinaikos 1 1996
14. Grecja Olympiacos 1 2013
15. Brazylia Flamengo 1 2014
16. Brazylia Franca 2
17. Brazylia Corinthians 1
18. Czechosłowacja Brno 1
19. Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii Bosna 1
20. Holandia Den Bosch 1
21. Brazylia Monte Líbano 1
22. Argentyna Ferro Carril Oeste 1
23. Argentyna Olimpia 1
24. Brazylia Pinheiros 1
25. Brazylia Bauru 1

Tytuły według kraju[edytuj | edytuj kod]

Miejsce Kraj Tytuły Przegrane finały
1. Włochy Włochy 7 5
2. Hiszpania Hiszpania 6 3
3. Stany Zjednoczone Stany Zjednoczone 4
4. Brazylia Brazylia 2 8
5. Grecja Grecja 2
6. Argentyna Argentyna 1 4
7. Izrael Izrael 1 1
8. Wenezuela Wenezuela 1 1
9. Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich ZSRR 1
10. Czechosłowacja Czechosłowacja 1
11. Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii Jugosławia 1
12. Holandia Holandia 1
13. Niemcy Niemcy 1

Czołowi strzelcy decydującego spotkania[edytuj | edytuj kod]

Sezon Czołowy strzelec Klub Punkty
1966
Włochy Giovanni Gavagnin Włochy Ignis Varèse
20
1967
Włochy Tony Gennari Włochy Ignis Varèse
25
1968
Stany Zjednoczone Miles Aiken Państwo Hiszpańskie Real Madryt
23
1969
Czechosłowacja Jan Bobrovský Czechosłowacja Spartak ZJŠ Brno
34
1970
Czechosłowacja Jiří Zídek Sr Czechosłowacja Slavia Praga
20
1973
bd
bd
bd
1974
Stany Zjednoczone John Lucas II i Stany Zjednoczone Bob Morse Stany Zjednoczone Maryland Terrapins i Włochy Ignis Varèse
24
1975
bd
bd
bd
1976
Państwo Hiszpańskie Rafael Rullán Państwo Hiszpańskie Real Madryt
23
1977
Stany Zjednoczone Walter Szczerbiak Hiszpania Real Madryt
29
1978
Stany Zjednoczone John Coughran Hiszpania Real Madryt
26
1979
Brazylia Oscar Schmidt Brazylia Sírio
42
1980
Stany Zjednoczone Earl Williams Izrael Maccabi Elite
28
1981
Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii Mirza Delibašić Hiszpania Real Madryt
33
1982
Włochy Antonello Riva i Holandia Dan Cramer Włochy Ford Cantù i Holandia Nashua Den Bosch
22
1983
bd
bd
bd
1984
Stany Zjednoczone Ray Townsend Włochy Virtus Rzym
29
1985
Hiszpania Juan Antonio San Epifanio Hiszpania FC Barcelona
39
1986
Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Arvydas Sabonis Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Žalgiris
26
1987
Stany Zjednoczone Bob McAdoo Włochy Tracer Mediolan
25
1996
Argentyna Jorge Racca Argentyna Olimpia
28
2013
Stany Zjednoczone Brazylia Shamell Stallworth Brazylia Pinheiros
27
2014
Stany Zjednoczone Jeremy Pargo Izrael Maccabi Electra
28
2015
Brazylia Ricardo Fischer Brazylia Bauru
26
2016 Stany Zjednoczone Zach Graham Wenezuela Guaros de Lara
19

MVP[edytuj | edytuj kod]

Sezon Laureat Klub
1977 Stany Zjednoczone Walter Szczerbiak Hiszpania Real Madryt
1987 Hiszpania Juan Antonio San Epifanio Hiszpania FC Barcelona
2013 Grecja Wasilis Spanulis[3][4] Grecja Olympiacos
2014 Argentyna Nicolás Laprovíttola[5][6] Brazylia Flamengo
2015 Hiszpania Sergio Llull Hiszpania Real Madryt
2016 Stany Zjednoczone Zach Graham Wenezuela Guaros de Lara
2017 Stany Zjednoczone Mike Tobey Hiszpania Iberostar Teneryfa

Specjalna edycja turnieju 1972[edytuj | edytuj kod]

W 1972 roku FIBA zorganizowała turniej z udziałem czterech reprezentacji narodowych – ZSRR, Polski, Brazylii i NABL All-Stars Team (drużyna zastąpiła w turnieju reprezentację narodową USA). Mimo iż ten turniej nie jest częścią aktualnego Klubowego Pucharu Świata widnieje w jego zapisach historycznych, jako edycja specjalna turnieju, gdyż on sam nie był rozgrywany w latach 1971–1972[7].

Rok Miasto gospodarza Zwycięzca 2. miejsce 3. miejsce 4. miejsce
1972 Brazylia São Paulo Stany Zjednoczone NABL All-Stars Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich ZSRR Brazylia Brazylia Polska Polska

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Com Copa Intercontinental, Fiba ensaia Campeonato Mundial (port.). esportes.opovo.com.br. [dostęp 21 kwietnia 2015].
  2. Pinheiros e Olympiacos começam a disputar o título da Intercontinental (port.). esportes.estadao.com.br. [dostęp 21 kwietnia 2015].
  3. O Herói e o Vilão de Olympiacos 86 x 69 Pinheiros, pelo Mundial de Clubes (port.). FoxSports.com. [dostęp 21 kwietnia 2015].
  4. Olympiacos bate Pinheiros e vence Copa Intercontinental (port.). Gazetaesportiva.net. [dostęp 21 kwietnia 2015].
  5. Fla derruba o Maccabi e fatura o maior título de sua história no basquete (port.). globoesporte.globo.com. [dostęp 21 kwietnia 2015].
  6. Con Nicolás Laprovittola como MVP, Flamengo se consagró campeón Intercontinental (hiszp.). canchallena.lanacion.com.ar. [dostęp 21 kwietnia 2015].
  7. VI Intercontinental Cup (São Paulo 1972) (ang.). LinguaSport.com. [dostęp 21 kwietnia 2015].