Facylitacja społeczna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Facylitacja społeczna – pojęcie z dziedziny psychologii społecznej, oznacza napięcie wynikające z obecności innych osób i możliwości oceny przez nich naszego działania. Skutkiem tego napięcia są dwie zróżnicowane reakcje - lepsze wykonanie zadań dobrze opanowanych i łatwych (to jest właśnie facylitacja) oraz gorsze wykonanie zadań trudnych (lub tych, których dopiero się uczymy), które to zjawisko określane jest mianem hamowania społecznego.

Przykłady[edytuj]

Całkowicie nasycone kurczę będzie jadło jeśli umieścić je wśród innych kurcząt jedzących z apetytem. Sportowcy osiągają lepsze wyniki na oczach publiczności, kulturysta ćwiczy intensywniej, gdy oprócz niego na siłowni znajdują się inni, intensywnie ćwiczący ludzie. Dzieci bawią się z większym zapałem, gdy towarzysz zabawy jest pod bokiem, choćby bawił się w coś innego. Nawet karaluchy szybciej pokonują łatwy labirynt, jeśli obserwują je inne karaluchy.

Należy jednak pamiętać, że opisywany efekt występuje w odniesieniu do zachowań stosunkowo dobrze wyuczonych, automatycznych. Obecność innych może hamować lub zakłócać zachowania niezbyt dobrze wyuczone lub bardzo złożone. Mówimy wtedy o interferencji społecznej.

Zobacz też[edytuj]

Bibliografia[edytuj]

  • Waldemar Domachowski, Przewodnik po psychologii społecznej
  • Arthur S. Reber, Słownik psychologii
  • Dariusz Doliński, Małgorzata Gamian - Wilk, Przestrzenie manipulacji społecznej, PWN, Warszawa 2014