Faith No More

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Faith No More
Faith No More @ Brixton 09 1.jpg
Faith No More, 2009
Rok założenia 1981
Pochodzenie  Stany Zjednoczone
Gatunek rock alternatywny
Aktywność 1981 - 1998
2009 - obecnie
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Faith No Morekalifornijski zespół z San Francisco, w swojej muzyce łączący rock, rap i metal, a także new romantic, pop, folk i inne gatunki.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Billy Gould, 2009
Mike Patton, 2009

Zespół powstał w 1981 roku jako Faith No Man. Pierwszymi muzykami byli Mike "Puffy" Bordin, Billy Gould, Mike "The Man" Morris i Wade Worthington. Po roku Worthingtona zastąpił klawiszowiec Roddy Bottum, a Mike Morris został wyrzucony. Od tego momentu zespół funkcjonował już jako Faith No More. W początkach kariery zespół często zmieniał wokalistów, wśród których znalazła się m.in. Courtney Love, późniejsza żona Kurta Cobaina. W 1984 r. wokalistą został Chuck Mosely, a gitarzystę Marka Bowena zastąpił Jim Martin.

Dzięki kasecie demo z 4 utworami zespół został zauważony i w 1985 r. wytwórnia Mordam Record wydała ich pierwszy prawdziwy album We Care a Lot. W tym samym roku grupą zainteresowała się wytwórnia Slash Records, która w 1987 roku wydała ich drugą płytę Introduce Yourself. Po trasie koncertowej, promującej album, zespół zebrał w Europie wiele przychylnych recenzji prasowych, jednak postanowił zwolnić Mosleya. Przyczynami były zbyt słabe możliwości wokalne oraz zbyt częste nadużywanie alkoholu, co doprowadzało do sprzeczek z kolegami z grupy. Jako nowego wokalistę Jim Martin zasugerował Mike’a Pattona, którego słyszał wcześniej na kasecie demo zespołu Mr Bungle, ukazującej mocno metalowe brzmienie zespołu.

Patton został wokalistą Faith No More w styczniu 1989 r. i w ciągu dwóch tygodni napisał teksty piosenek do albumu The Real Thing, nad którym zespół pracował już od jakiegoś czasu, a który ukazał się po pół roku. Albumem tym grupa zdobyła sobie przychylność krytyki i przez krótki czas grała jako support przed koncertami Metalliki. Nie spowodowało to jednak diametralnego wzrostu popularności w Stanach Zjednoczonych.

Stało się to dopiero po wydaniu w 1990 roku jako singla utworu Epic. W dużej mierze wzrost popularności grupa zawdzięczać może dość kontrowersyjnemu teledyskowi do tej piosenki, który, mimo wszystko, dość często pokazywała telewizja MTV. Kolejny klip, nagrany do utworu Falling into Pieces, również okazał się dużym sukcesem. Faith No More stał się jednym z ulubionych zespołów swego gatunku muzycznego dla członków takich zespołów jak Metallica czy Guns N' Roses. Pod koniec roku płyta The Real Thing uzyskała w Stanach status platynowej, a zespół otrzymał nominację do Grammy w kategorii "najlepszy występ heavymetalowo-hardrockowy”. Także w Wielkiej Brytanii album The Real Thing odniósł imponujący sukces.

W 1991 roku zespół wydał tam płytę Live at Brixton z nagraniem z koncertu, jaki dał w tym kraju przed dwoma laty. Na albumie dodatkowo znalazły się dwie nowe, nie publikowane wcześniej kompozycje. W innych krajach została wydana kaseta VHS z nagraniem tego samego koncertu. Od tej pory grupa grała koncerty w wielu krajach już jako główna gwiazda. Fani wszystkich rodzajów muzyki byli zafascynowani oryginalnym brzmieniem zespołu oraz stylem i obłędnym zachowaniem Pattona.

Komponowanie czwartego albumu Faith No More o nazwie Angel Dust odbywało się w znacznie lepszej atmosferze: Patton miał na to więcej czasu, poza tym czuł się już pełnoprawnym członkiem zespołu. Także Gould, Bottum i Bordin bardziej wierzyli w swoje umiejętności dzięki sukcesom The Real Thing. Przy tworzeniu nowego albumu nieco mniejszy wkład miał Martin. Nie akceptował on kierunku wytyczonego przez pozostałych muzyków, dlatego coraz rzadziej pokazywał się na próbach, a Gould coraz częściej zmuszony był do odgrywania partii gitarowych Martina. Ostatecznie na Angel Dust ciężkie gitary Martina usłyszeć można tylko w utworze Jizzlobber. Pierwszy singel albumu, wydanego latem 1992 r., był regularnie grany przez wiele stacji radiowych i MTV. Kolejny teledysk do pochodzącego ze strony B Easy z repertuaru zespołu Commodores odniósł wielki sukces w Europie i uznawany jest za jedną z najlepszych piosenek zespołu. Do następnego teledysku do A Small Victory MTV nie podeszła już tak entuzjastycznie. Stało się tak prawdopodobnie dlatego, że utwór nie potwierdzał hardrockowego wizerunku grupy z poprzedniego albumu. Faith No More trudno było określić co do gatunku muzycznego, a MTV gustuje w muzyce, którą łatwo sklasyfikować.

Nie przeszkodziło to jednak zespołowi we wzięciu udziału w największej trasie koncertowej roku. Faith No More otwierało koncerty takich gigantów rocka, jak Metallica i Guns N' Roses, których fani ciepło przyjęli ten kalifornijski zespół. Po zakończeniu tej trasy koncertowej grupa rozpoczęła własną trasę po Stanach Zjednoczonych i Europie, grając już jako główna gwiazda, jednak przed mniejszą publicznością.

W Europie i Australii krążek Angel Dust pobił The Real Thing w liczbie sprzedanych egzemplarzy, lecz w Stanach Zjednoczonych nie odniósł aż takiego sukcesu, mimo że osiągnął status złotej płyty. Także żaden singel wydany w USA nie powtórzył sukcesu Epic z poprzedniego albumu.

Po zakończeniu tego tournée, w listopadzie 1993 r., Jim Martin został zwolniony, gdyż zespół stwierdził, że brakiem entuzjazmu dla kierunku, w jaki zespół skierował swoja muzykę, wstrzymuje jego rozwój. Podczas nagrywania kolejnego albumu King for a Day... Fool for a Lifetime zespół zatrudniał znajomego Pattona z Mr Bungle, Treya Spruance’a. Opuścił on jednak grupę zaraz po zakończeniu nagrań, jeszcze przed trasą promującą ów album. Powody odejścia tego muzyka nie są do końca znane. Zespół utrzymywał, że Spruance nie chciał wziąć udziału w długiej światowej trasie koncertowej. Sam Trey twierdził jednak, że był gotowy do tournée, ale to grupa zdecydowała, że nie był on odpowiednim gitarzystą. W jego zastępstwie przyjęty został były technik Faith No More i gitarzysta zespołu DUH, Dean Menta.

Album King for a Day... Fool for a Lifetime został ledwo dostrzeżony w Stanach Zjednoczonych. Jednak w Australii dotarł do pierwszych miejsc list przebojów, przynosząc takie hity, jak Evidence. Wszystkie teledyski, nagrane do piosenek Digging the Grave, Evidence i Ricochet, miały potencjał komercyjny, jednak zostały zignorowane przez amerykańską MTV. Zespół odwołał drugą część europejskiej trasy promującej King for a Day, gdyż zainteresowanie koncertami w Wielkiej Brytanii było znacznie mniejsze, niż zakładano. Uznano to jednak za dobrą okazję, aby wrócić do studia nagraniowego i zacząć pracę nad kolejnym albumem.

W ciągu kolejnych dwóch lat członkowie zespołu skupili się na swoich własnych projektach: perkusista Mike Bordin koncertował z Ozzym Osbourne'em, Mike Patton grał koncerty z Mr Bungle, promując ich nową płytę, ponadto nagrał dwa solowe albumy. Roddy Bottum natomiast odniósł sukces ze swoim zespołem Imperial Teen. Szerzyć zaczęły się pogłoski o rozpadzie grupy, która znowu musiała znaleźć nowego gitarzystę, gdyż Dean Menta okazał się świetnym gitarzystą, lecz niezbyt dobrym muzykiem studyjnym. Kolejnym gitarzystą Faith No More został Jon Hudson z Systems Collapse, przyjaciel Goulda.

W czerwcu 1997 r. ukazał się szósty studyjny album, Album of the Year. Singlami były Ashes to Ashes, Last Cup of Sorrow i Stripsearch, który przez swoje elektroniczne brzmienie potwierdzał doskonałą umiejętność łączenia różnych gatunków muzycznych przez Faith No More. Trasa koncertowa promująca ten album w Ameryce, Europie, a przede wszystkim w Australii okazała się sukcesem. W 1998 roku ponownie zaczęło się mówić o rozpadzie zespołu. Tym razem znacznie intensywniej, niż wcześniej. Spekulowano, że zły wpływ na zespół miały indywidualne projekty członków zespołu, przez co muzycy mniej uwagi poświęcali Faith No More. 19 kwietnia 1998 roku Bill Gould zaczął rozsyłać faksem i pocztą elektroniczną poniższe oświadczenie:

Po piętnastu długich i owocnych latach Faith No More zdecydowało się położyć kres spekulacjom dotyczącym ich nadchodzącego rozpadu… przez rozwiązanie zespołu. Decyzja podjęta przez członków zespołu jest wspólna i nie będzie żadnego wytykania palcami, żadnego podawania nazwisk, poza jednym, ważnym do zapamiętania faktem, że "Puffy" to wszystko zaczął. Ponadto rozpad grupy umożliwi poszczególnym członkom kontynuować bez przeszkód prace nad swoimi indywidualnymi projektami. Na koniec, co najważniejsze, zespół pragnie podziękować wszystkim fanom i współpracownikom, którzy trzymali się blisko zespołu i udzielali mu poparcia w ciągu całej jego historii.

Ostatni koncert przed rozpadem Faith No More odbył się 7 kwietnia 1998 w Lizbonie.

W lutym 2009 została ogłoszona informacja o wznowieniu działalności grupy w składzie z 1998[1]. Od 2009 zespół występował na koncertach (cykl The Second Coming Tour - trasa określana także jako Reunion Tour), m.in. dwukrotnie pojawił się w Polsce: 4 lipca 2009 w Gdyni podczas Heineken Open'er Festival[2] oraz trzy lata później podczas Malta Festival Poznań[3]. Ostatni koncert tej trasy miał miejsce 10 lipca 2012 w Londynie.

Skład[edytuj | edytuj kod]

jako Faith No Man
(1981)
  • Mike Morris – wokal, gitara
  • Billy Gould – gitara basowa
  • Wade Worthington – keyboard
  • Mike Bordin – perkusja
jako Faith No Man
(1981–1982)
  • Mike Morris – wokal, gitara
  • Billy Gould – gitara basowa
  • Roddy Bottum – keyboard
  • Mike Bordin – perkusja
(1982–1983)
  • Billy Gould – gitara basowa
  • Roddy Bottum – keyboard
  • Mike Bordin – perkusja

Wokaliści:

Gitarzyści:

  • Jake Crucifix
  • Mark Stewart
  • Desmond Trial
  • Scott Colbertson
  • Mark Bowen
(1984–1988)
  • Chuck Mosely – wokal
  • Jim Martin – gitara
  • Billy Gould – gitara basowa
  • Roddy Bottum – keyboard
  • Mike Bordin – perkusja
“Patton era”
(1988–1993)
  • Mike Patton – wokal
  • Jim Martin – gitara
  • Billy Gould – gitara basowa
  • Roddy Bottum – keyboard
  • Mike Bordin – perkusja
(1994)
  • Mike Patton – wokal
  • Billy Gould – gitara basowa
  • Roddy Bottum – keyboard
  • Mike Bordin – perkusja
(1995)
  • Mike Patton – wokal
  • Trey Spruance – gitara
  • Billy Gould – gitara basowa
  • Roddy Bottum – keyboard
  • Mike Bordin – perkusja
(1995–1996)
  • Mike Patton – wokal
  • Dean Menta – gitara
  • Billy Gould – gitara basowa
  • Roddy Bottum – keyboard
  • Mike Bordin – perkusja
(1997–1998)
(2009-)
  • Mike Patton – wokal
  • Jon Hudson - gitara
  • Billy Gould – gitara basowa
  • Roddy Bottum – keyboard
  • Mike Bordin – perkusja

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

Albumy[edytuj | edytuj kod]

Rok Tytuł Pozycja na liście Certyfikaty
US[4] AUS[5] AUT[6] FIN[7] FRA[8] GER[9] NLD[10] NOR[11] NZ[12] SWE[13] SWI[14] UK[15]
1985 We Care a Lot
  • Data: 1985
  • Wydawca: Mordam (#MDR 1)
1987 Introduce Yourself
  • Data: kwietnia 1987
  • Wydawca: Slash (#9 25559-2)
57 88
1989 The Real Thing
  • Data: 3 lipca 1989
  • Wydawca: Slash (#9 25878-2)
11 2 48 38 30 US: platyna[16]
UK: srebro[17]
CAN: platyna[18]
1992 Angel Dust
  • Data: 8 czerwca 1992
  • Wydawca: Slash (#9 26785-2)
10 4 4 4 8 22 7 18 9 2 US: złoto[16]
UK: srebro[17]
CAN: platyna[18]
1995 King for a Day... Fool for a Lifetime
  • Data: 25 marca 1995
  • Wydawca: Slash (#9 45723-2)
31 2 9 22 8 8 6 3 5 7 5 UK: złoto[17]
1997 Album of the Year
  • Data: 3 czerwca 1997
  • Wydawca: Slash (#9 46629-2)
41 1 5 4 17 2 31 5 1 11 16 7 AUS: platyna[19]
"—" pozycja nie była notowana.

Kompilacje[edytuj | edytuj kod]

Rok Tytuł Pozycja na liście Certifikaty
AUS
[5]
AUT
[6]
NOR
[11]
NZ
[12]
UK
[15][20]
1998 Who Cares a Lot?
  • Data: 24 listopada 1998
  • Wydawca: Slash, London Records (#556 052-2), (#556057-2)
  • Wydawca: Slash, Reprise (#9 47149-2)
4 46 26 10 37 AUS: platyna[21]
UK: Silver[17]
2003 This Is It: The Best of Faith No More
  • Data: 28 stycznia 2003
  • Wydawca: Rhino, WEA (#R2 76099)
2005 Epic and Other Hits
  • Data: 2005
  • Wydawca: Warner Bros. (#73245)
2006 The Platinum Collection
  • Data: 10 stycznia 2006
  • Wydawca: Warner Bros. (#5101-11734-2)
38
2008 The Works
  • Data: 31 marca 2008
  • Wydawca: Rhino (#5144-27750-2)
2009 The Very Best Definitive Ultimate Greatest Hits Collection
  • Data: 8 czerwca 2009
  • Wydawca: Rhino
"—" pozycja nie była notowana.

Albumy koncertowe[edytuj | edytuj kod]

Rok Tytuł Pozycja na liście
AUS[5] UK[15]
1991 Live at the Brixton Academy
  • Data:4 lutego 1991
  • Wydawca: Slash (#828 238-2)
93 20

Single[edytuj | edytuj kod]

Rok Tytuł Pozycja na liście Album
US
[22]
US Main US Mod AUS
[5]
AUT
[6]
FIN
[7]
FRA
[8]
NLD
[10]
NOR
[11]
NZ
[12]
SWE
[13]
SWI
[14]
UK
[15][23]
1988 "We Care a Lot" 53 Introduce Yourself
"Anne's Song"
1989 "From out of Nowhere" 83 23 The Real Thing
1990 "Epic" 9 25 2 1 25
"Falling to Pieces" 92 40 12 26 41
1992 "Midlife Crisis" 32 1 31 9 10 Angel Dust
"A Small Victory" 11 84 29
"Everything's Ruined" 63 28
1993 "Easy" 58 1 10 2 11 9 3
"Another Body Murdered" 41 26 Judgment Night OST
1995 "Digging the Grave" 12 23 11 16 39 16 King for a Day...
"Ricochet" 58 27
"Evidence" 27 42 38 32
1997 "Ashes to Ashes" 23 8 7 14 39 50 15 Album of the Year
"Last Cup of Sorrow" 14 66 32 51
"Stripsearch" 83
1998 "This Town Ain't Big Enough for Both of Us" 69 7 40 Plagiarism
"I Started a Joke" 58 38 49 Who Cares a Lot?
"—" pozycja nie była notowana.

Wideografia[edytuj | edytuj kod]

Rok Tytuł
1990 You Fat Bastards: Live at the Brixton Academy
  • Data: 20 sierpnia 1990
  • Wydawca: Slash
  • USA: złoto[16]
1993 Video Croissant
  • Data: 2 lutego 1993
  • Wydawca: Slash, Warner Bros.
1999 Who Cares a Lot: Greatest Videos
  • Data: 23 lutego 1999
  • Wydawca: Slash, Reprise, Rhino
2006 You Fat Bastards/Who Cares a Lot
  • Data: 23 maja 2006
  • Wydawca: Slash, Reprise, Rhino

Teledyski[edytuj | edytuj kod]

Rok Tytuł Reżyseria[24]
1988 "We Care a Lot" Bob Biggs & Jay Brown
"Anne's Song" Tamra Davis
1989 "From out of Nowhere" Doug Freel
1990 "Epic" Ralph Ziman
"Falling to Pieces"
"Surprise! You're Dead!" Billy Gould
1992 "Midlife Crisis" Kevin Kerslake
"A Small Victory" Marcus Nispel
"Everything's Ruined" Kevin Kerslake
"Easy" Barry McGuire
1993 "Another Body Murdered" Marcus Raboy
1995 "Digging the Grave"
"Ricochet" Alex Hemming
"Evidence" Walter A. Stern
1997 "Ashes to Ashes" Tim Royes
"Last Cup of Sorrow" Joseph Khan
"Stripsearch" Philip Stolzt
1998 "I Started a Joke" Vito Rocco

Przypisy

  1. Faith No More News: Official Return (ang.). luty 2009. [dostęp 26 lutego 2009].
  2. pg: Faith No More na Openerze (pol.). 8 maja 2009. [dostęp 9 maja 2009].
  3. pg: Faith No More zagrali na Malcie. I utonęli w kwiatach (pol.) 5 lipca 2012. [dostęp 11 września 2003]
  4. Billboard.com - Artist Chart History - Faith No More. Nielsen Company, Billboard. [dostęp 2008-06-03]. [zarchiwizowane z adresu 2008-01-07].
  5. 5,0 5,1 5,2 5,3 Discography Faith No More. australian-charts.com. [dostęp 2008-06-03].
  6. 6,0 6,1 6,2 Discographie Faith No More. Hung Medien, austriancharts.at. [dostęp 2008-06-03].
  7. 7,0 7,1 Discography Faith No More. Steffen Hung, finnishcharts.com. [dostęp 2008-06-03].
  8. 8,0 8,1 Discographie Faith No More. Steffen Hung, lescharts.com. [dostęp 2008-06-03].
  9. musicline.de - Die ganze Musik im Internet. PhonoNet. [dostęp 2008-06-03].
  10. 10,0 10,1 Discografie Faith No More. Hung Medien, dutchcharts.nl. [dostęp 2008-06-03].
  11. 11,0 11,1 11,2 Discography Faith No More. Steffen Hung, norwegiancharts.com. [dostęp 2008-06-02].
  12. 12,0 12,1 12,2 Discography Faith No More. Steffen Hung, hitparade.ch. [dostęp 2008-06-02].
  13. 13,0 13,1 Discography Faith No More. swedishcharts.com. [dostęp 2008-06-02].
  14. 14,0 14,1 Discographie Faith No More. Hung Medien, hitparade.ch. [dostęp 2008-06-02].
  15. 15,0 15,1 15,2 15,3 UK Top 40 Chart Archive, British Singles & Album Charts. everyHit.com. [dostęp 2008-06-02].
  16. 16,0 16,1 16,2 RIAA - Gold & Platinum - Searchable Database. Recording Industry Association of America. [dostęp 2008-05-28].
  17. 17,0 17,1 17,2 17,3 The BPI - Certified awards database. British Phonographic Industry. [dostęp 2008-05-28].
  18. 18,0 18,1 CRIA: Certification Results - Search Certification Database. Canadian Recording Industry Association. [dostęp 2008-05-28].
  19. ARIA Charts - Accreditations - 1997 Albums. Australian Recording Industry Association. [dostęp 2008-05-28].
  20. Chart Log UK, 1994–2006: Adam F – FYA. Tobias Zywietz, zobbel.de. [dostęp 2008-05-29].
  21. ARIA Charts - Accreditations - 1997 Albums. Australian Recording Industry Association. [dostęp 2008-05-28].
  22. Billboard.com - Artist Chart History - Faith No More. Nielsen Company, Billboard magazine. [dostęp 2009-12-02]. [zarchiwizowane z adresu 2008-01-07].
  23. Chart Stats - Faith No More. chartstats.com. [dostęp 2008-01-27]. [zarchiwizowane z adresu 2012-07-30].
  24. Faith No More. (2006-05-23) (DVD). Live at the Brixton Academy, London: You Fat Bastards/Who Cares a Lot?: The Greatest Videos. Rhino Entertainment.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]