Falkon (broń)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Falkon, falkona – dawne działo odprzodowe o długiej lufie (28–40 kalibrów) – rodzaj kolubryny, nazywany też ćwierćkolubryną, strzelający kulami o wagomiarze 5–9 funtów. Kaliber w milimetrach wynosił około 95. Używane w XVI i XVII wieku jako działo lądowe lub okrętowe. Spotykano także polską nazwę działa „sokół”, będącą tłumaczeniem nazwy łacińskiej.

W artylerii okrętowej spotyka się działa określane jako falkony także o mniejszym wagomiarze – rzędu 2–3 funtów[1].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Piotr Olender: Okręty wojenne 1492-1650, w: „Morza, statki i okręty” nr 4/2005, s. 71-72.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]