Falowa budowa materii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Falowa budowa materii (określana też jako falowa struktura materii) jest koncepcją w nauce i filozofii, według której świat i zachodzące w nim zjawiska (w szczególności materia i jej oddziaływania) dają się w całości opisać jako fale i ich oddziaływania.

Zwolennikami tej idei, lub mającymi w nią wkład, byli między innymi William Clifford, Albert Einstein, Erwin Schrödinger, Louis de Broglie, Richard Feynman oraz Milo Wolff.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W 1876 roku angielski matematyk William Clifford napisał, że wszystkie prawa fizyki są rezultatem "falowania włókien przestrzeni"[1].

W 1924 przyjaciel Einsteina, Hans Tetrode, zaproponował, że do wymiany energii pomiędzy obiektami fizycznymi potrzebna jest komunikacja dwukierunkowa[2]. Nieco wcześniej Albert Einstein zasugerował, że materia jest komunikującą się strukturą falową. W tym samym roku Louis de Broglie zaproponował uogólnienie dualizmu korpuskularno falowego z fotonów na całą materię, co polegało na przypisaniu każdemu ciału, posiadającemu pęd, odpowiadającej mu długości fali, zwanej falą de Broglie'a.

Weyl, Clifford, Einstein i Schrödinger zgodzili się co do tego, że istota materii zawarta jest w strukturze przestrzeni, nie w punktowych cząstkach[3]. Również laureat nagrody Nobla Paul Dirac nie był zadowolony z pojęcia punktowej cząstki, gdyż taka konstrukcja powodowała powstawanie nieskończoności wymuszających renormalizację. Sam proces renormalizacji nazwał "bezsensowną matematyką"[4].

W 1946 roku John Wheeler i Richard Feynman próbowali opisać cząstkę naładowaną elektrycznie jako układ sferycznych fal elektromagnetycznych, dośrodkowych i odśrodkowych[5]. Model ten zakładał komunikację takiej cząstki z całym wszechświatem, spełniał więc zasadę Macha. John Cramer na bazie analogii do tego modelu zinterpretował "fale prawdopodobieństwa" klasycznej teorii kwantowej jako fale rzeczywiste[6].

 Ta sekcja jest niekompletna. Jeśli możesz, rozbuduj ją.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. William Clifford: The World of Mathematics. NY: Simon & Schuster, 1958, s. 568.
  2. H. Tetrode, "Z. Phyzik", 10, 317 (1922)
  3. Walter Moore, "Life of Schrödinger", Cambridge University Press (1989)
  4. P. A. M. Dirac, Nature, 174, 321, s 572 (1937)
  5. J. Wheeler i R. Feynman. Interaction with the Absorber as the Mechanism of Radiation. „Rev. Mod. Phys.”. 17, s. 157, 1945. 
  6. John Cramer. The Transactional Interpretation of Quantum Mechanics. „Rev. Mod. Phys.”. 58, s. 647-687, 1986. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Milo Wolff: The Origin of Instantaneous Action in Natural Laws. [dostęp 7-10-1013].