Farad

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
farad [F]
Układ SI
Wymiar
Jednostka pojemności elektrycznej
Typowe symbole wielkości C
w jednostkach SI
Źródło nazwy Michael Faraday

farad (F) – jednostka pojemności elektrycznej w układzie SI (jednostka pochodna układu SI)

Jest to pojemność elektryczna przewodnika elektrycznego, którego potencjał zwiększa się o 1 wolt po dostarczeniu ładunku 1 kulomba[1]. W uproszczeniu pojemność jednego farada oznacza, że w przewodniku o potencjale jednego wolta można „umieścić” ładunek o wartości jednego kulomba[2].

Jednostka została nazwana na cześć dziewiętnastowiecznego fizyka i chemika angielskiego Michaela Faradaya.

Farad jest bardzo dużą jednostką[3][4]. Najczęściej używane są podwielokrotności farada:

mikrofarad
1 µF = 10−6 F
nanofarad
1 nF = 10−9 F
pikofarad
1 pF = 10−12 F

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pojęcie „farad” zostało początkowo wprowadzone przez Josiaha Latimera Clarka i Charlesa Brighta w roku 1861 jako jednostka ładunku. W roku 1881, na międzynarodowym kongresie elektryków w Paryżu, termin ten był już oficjalnie używany jako określenie pojemności elektrycznej[5].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. The International System of Units (SI). Wyd. 8th. Bureau International des Poids et Mesures (International Committee for Weights and Measures), 2006, s. 144.
  2. Peter M.B. Walker: Dictionary of Science and Technology. Larousse, 1995. ISBN 0-7523-0010-5.
  3. Dawniej stosowaną jednostką pojemności elektrycznej był centymetr (cm) – nie mylić z jednostką długości o tej samej nazwie. Pojemność 1 cm odpowiada pojemności metalowej kulki o promieniu 1 cm. Przeliczniki: 1 cm = 1,11 pF, 1F = 9 · 1011 cm.
  4. Założywszy, że kula ziemska, mająca promień ok. 6,4 tys. km, wykonana byłaby z metalu, jej pojemność elektryczna wynosiłaby – wyrażona w centymetrach – ok. 640 mln cm, czyli około 710 mln pF (710 µF).
  5. Paul Tunbridge: Lord Kelvin: his influence on electrical measurements and units. Londyn: Peregrinus, 1992, s. 26, 39–40. ISBN 978-0-86341-237-0. [dostęp 5 maja 2015].