Faza oralna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Faza oralna – faza rozwoju psychoseksualnego człowieka w 1-2 roku życia w okresie niemowlęctwa, wg koncepcji Sigmunda Freuda[1].

Źródłem energii przez pierwszych 18 miesięcy są usta pobierające pokarm[1]. Gdy pojawiają się pierwsze zęby, gryzienie i połykanie są prototypami późniejszych zachowań[1].

W fazie oralnej gdy matka karmi, pielęgnuje i chroni od przykrości własne dziecko, kształtują się uczucia zależności[1]. Uczucia zależności mają charakter trwały i uaktywniają się w momencie lęku lub niepewności[1].

W życiu dorosłym osobowość oralna, to m.in. osoba łatwowierna lub sarkastyczna[1].

Fiksacja oralna[edytuj | edytuj kod]

Objawami fiksacji oralnej, czyli zachowaniami większych dzieci i osób dorosłych, które mają prawdopodobnie swój początek w fazie oralnej może być:

  • Palenie papierosów, fajki, cygara. Jest to nieświadome i symboliczne przeżywane pragnienie ssania piersi matki.
  • Szczególne podniecenie w trakcie stosunku oralnego – np. fellatio. Gdy np. penis staje się substytutem piersi.
  • Nadmierna skłonność do jedzenia i uzależnienia oralne: jedzenie, picie. Czynności oralne mają zdolność rozładowania napięcia libidalnego. Toteż przy niezaspokojeniu różnych potrzeb (frustracja) mogą pojawiać się zachowania oralne. Dlatego osoby w stresie lub nieszczęśliwe, samotne mogą nauczyć się wiele jeść. Jedzenie nie jest wtedy objawem przeżywania głodu.
  • Obgryzanie paznokci. Pojawia się ono (podobnie jak wiele czynności oralnych) jako zachowania uspokajające, co w teorii psychoanalitycznej oznacza zachowania zmniejszające poziom napięcia psychicznego.
  • Żucie gumy, dłubanie słonecznika.

W fazie oralnej tworzą się także podwaliny pewnych cech psychicznych i fizycznych:

  • Zależność. Dziecko, którego potrzeby w okresie oralnym są zaspokajane bez frustracji może nie uczyć się działań, których celem jest samodzielne zaspokajanie potrzeb. Nie uczy się na przykład, że może przyciągnąć matkę poprzez płacz, bowiem przy najmniejszych oznakach niezadowolenia „mama jest pod ręką”. W ten sposób wytworzyć się może nieświadome przekonanie o tym, że zaspokojenie własnych potrzeb możliwe jest tylko dzięki innym ludziom i poprzez innych ludzi.
  • Skrajna niezależność i brak świadomie odczuwanych potrzeb bliskości, zależności. Bardzo silna frustracja w okresie oralnym może doprowadzić do silnego wyparcia potrzeb oralnych i nieodczuwania ich w dorosłym życiu.
  • Skłonność do zachorowań na zapalenia górnych dróg oddechowych (częsty kaszel, trudności z emisją głosu, zapalenia gardła, jąkanie, przeziębienia itp.). Frustracje oralne prowadzą do szczególnej wrażliwości i osłabienia strefy oralnej, co zwiększa jej podatność na zachorowania. Ponadto fiksacje oralne mogą skłaniać do nieświadomego przyjmowania na siebie roli osoby chorej, dzięki czemu potrzeba zależności zostaje zaspokojona.
  • Budowa szczęki i twarzy. Fiksacja oralna i emocje z tym związane może doprowadzać do szczególnych napięć w strefie oralnej (bioenergetyka i blok mięśniowy), niedokrwienia itp. Objawem tego mogą być bardzo słabe zęby, niedorozwinięta szczęka, niezdolność do szerokiego otwarcia ust lub wiotkość mięśni w tej strefie ciała etc.

Przekonania o takich konsekwencjach fiksacji oralnych jest trudno sprawdzić przy pomocy naukowych eksperymentów.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f Tadeusz Kobierzycki, Filozofia osobowości, wyd. I, Warszawa: Eneteia, 2001, s. 85, ISBN 83-85713-24-7.