Feistritz am Wechsel

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Feistritz am Wechsel
Herb
Herb
Państwo  Austria
Kraj związkowy Flag of Lower Austria.svg Dolna Austria
Powiat Neunkirchen
Powierzchnia 24,02 km²
Wysokość 487 m n.p.m.
Populacja (1 stycznia 2014)
• liczba ludności
• gęstość

1 050
44 os./km²
Nr kierunkowy 02641, 2644
Kod pocztowy 2870, 2873, 2880
Tablice rejestracyjne NK
Położenie na mapie Dolnej Austrii
Mapa lokalizacyjna Dolnej Austrii
Feistritz am Wechsel
Feistritz am Wechsel
Położenie na mapie Austrii
Mapa lokalizacyjna Austrii
Feistritz am Wechsel
Feistritz am Wechsel
Ziemia47°35′N 16°03′E/47,583333 16,050000
Strona internetowa

Feistritz am Wechselgmina w Austrii, w kraju związkowym Dolna Austria, w powiecie Neunkirchen. Liczy 1 050 mieszkańców (1 stycznia 2014)[1].

Zamek Feistritz[edytuj | edytuj kod]

Na terenie gminy znajduje się zamek, który powstał prawdopodobnie w połowie XII w. i należał do łańcucha fortyfikacji obronnych, które miały utrudnić wtargnięcie na teren Austrii od wschodu. Niewiele wiadomo o pierwszych właścicielach, w 1366 r. był nim niejaki Nyclo. Na początku XV w. feudalnym właścicielem był Hertnit von Pottendorf, jednak nie siedział tu powierzając zarząd administratorom. Kiedy w 1488 r. zmarł ostatni męski przedstawiciel tej rodziny, zamek poprzez małżeństwo przeszedł w ręce Christiana IV Zinzendorfa. W 1537 r. stał się własnością Christopha Rabenschüssela (Rambschüssl) von Schönegg, który sprzedał go już w 1547 r. Wilhelmowi von Rottal. Od 1556 r. służył za schronienie okolicznej ludności podczas wojen z Turkami i Kurucami. Ostatnim jego posiadaczem z rodu Rottal był nieletni Hans Ehrenreich. W 1682 r., jego matka sprzedała mocno zadłużoną posiadłość Carlowi Freiherrowi von Pergenowi. Zamek w 1683 r. znowu oparł się nawale tureckiej. Dwa lata później został znacznie przebudowany przez Pergena. W 1766 r. w drodze małżeństwa przeszedł w ręce hrabiego Johana Baptistę von Mitrowskiego. W 1802 r. jego właścicielem był Wenzel Josef Jähnl. Trzynaście lat później nabył go przemysłowiec, późniejszy baron Josef von Dietrich, który dokonał kolejnej przebudowy zamku i otaczającego go parku w duchu romantyzmu. Na poddaszu stworzył scenę teatralną zaprojektowaną przez architekta Josepha Kornhäusela. Umieścił tu również swą kolekcję uzbrojenia nabytą w Norymberdze oraz szereg różnorodnych dzieł sztuki. Po jego śmierci zamek wraz z innymi dobrami odziedziczył jego jedyny wnuk, książę Józef Maria Sułkowski. Do jego pełnoletniości (1870) majątkiem zarządzał ojciec, Ludwik Sułkowski – VI książę bielski. Młody Sułkowski utracił kontrolę nad majątkiem za sprawą drugiej żony, sopranistki Idy Jäger, która w 1883 r. doprowadziła podstępem do ubezwłasnowolnienia małżonka i odosobnienia go w zakładzie psychiatrycznym Döbling pod Wiedniem. Książę, po ucieczce z zakładu (1889), próbował doprowadzić do unieważnienia związku, jednak doszło jedynie do separacji i podziału majątku. Prawo użytkowania zamku w Feistritz przyznano sądownie książęcej małżonce i ich córce, Idzie Róży. Wtedy też doszło do pierwszych wysprzedaży zamkowej kolekcji w czym pomagał księżnej hrabia Hans Wilczek. Po 1899 r. Ida doprowadziła do ponownego ubezwłasnowolnienia księcia i wyprowadziła się do rodzinnego Bonn zostawiając zamek córce. Zmarła w 1916 r., a cztery lata później zmarł również książę Józef Maria Sułkowski, który został pochowany w kaplicy na cmentarzu w Feistritz. Córka szybko zbankrutowała i zamek wraz z wyposażeniem nabył bankier Maximilian Mautner, który w roku 1923 i 1924 doprowadził do dalszej wysprzedaży pozostałości po wielkiej kolekcji Dietricha i Sułkowskich. Obiekty zostały wystawione na sprzedaż podczas kilku aukcji w Dorotheum. Nowy właściciel zamku dokonał kolejnej jego przebudowy wyposażając wnętrza w rozmaite, architektoniczne zabytki z kamienia i drewna. W 1938 r. zmuszony do emigracji udał się do Stanów Zjednoczonych, a zamek został objęty tymczasową administracją. Kolejnymi jego właścicielami zostali Ernst Mahla i Reinhard Thurnwald. W 1945 r. zamek został uchroniony przed zniszczeniem przez sowieckich żołnierzy i służył jako wojskowe kasyno. Do 1955 r. zostawał pod zarządem władz rosyjskiej strefy okupacyjnej, a następnie wrócił do poprzednich właścicieli. W 1965 r. nabył go austriacki przemysłowiec Henry Reichhold, który doprowadził do kolejnej renowacji obiektu i ponownie wyposażył go w zabytki sztuki i rzemiosła. Teraz był on miejscem wypoczynku dla dyrektorów jego firmy chemicznej. W zamku do dzisiaj zamieszkuje rodzina Reichhold, która organizuje tu seminaria naukowe, kursy, koncerty i festiwale muzyczne.[2][3][4]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Austriacki Urząd Statystyczny
  2. Felix Halmer: Burgen und Schlösser in Raume Bucklige Welt Semmering Rax. Wien: 1969.
  3. Grzegorz Madej, Piotr Kenig: Bielscy książęta Sułkowscy, jakich nie znacie. Bielsko-Biała: Muzeum Historyczne w Bielsku-Białej, 2015. ISBN 978-83-881054-1-8.
  4. Georg Clam Martinic: Österreichisches Burgenlexikon. Salzburg: 1991. ISBN 3-902397-50-0.