Felczer

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wojna francusko-pruska, stacja opatrunkowa pod Fröschweilerem, niemiecki felczer

Felczer (z niem. Feldscher "chirurg polowy" z szw. fältskär "chirurg polowy, wykonujący proste zabiegi") – zawód uprawniający do świadczenia pomocy medycznej chorym. Kwalifikacje felczera są niższe niż kwalifikacje lekarza. Nie wymaga się od niego ukończenia wyższych studiów medycznych, a jedynie szkoły średniej (np. liceum felczerskiego) i zdobycia odpowiednich kwalifikacji na poziomie średnim. W Polsce od wielu lat nie kształci się nowych felczerów, jednakże osoby, które w przeszłości wykształciły się w tym zawodzie, mogą go dalej wykonywać. Ponadto felczerzy z innych krajów Unii Europejskiej mogą po uznaniu ich kwalifikacji przez odpowiednie organy pracować w Polsce w swoim zawodzie.

Zgodnie z ustawą z roku 1950 o zawodzie felczera[1] i rozporządzeniem Ministra Zdrowia z 11 marca 2005 roku[2], uprawnienia felczera obejmują świadczenia zdrowotne wobec pacjentów niewymagających specjalistycznej opieki lekarskiej oraz w nagłych przypadkach:

  1. ocenę stanu pacjenta w celu ustalenia postępowania,
  2. ustalanie rozpoznania choroby, wdrażanie leczenia oraz przepisywanie na recepcie produktów leczniczych i wyrobów medycznych zgodnie z odrębnymi przepisami,
  3. prowadzenie resuscytacji krążeniowo-oddechowej (tzn. przywrócenia krążenia i oddechu),
  4. wykonywanie defibrylacji ręcznej pod kontrolą EKG (przerwanie migotania komór serca przez działanie impulsem elektrycznym dużej mocy),
  5. wykonywanie defibrylacji automatycznej,
  6. wykonywanie EKG,
  7. wykonanie kaniulacji (wkłucia i wprowadzenia cienkiego cewnika) żył obwodowych kończyn górnych i dolnych,
  8. podawanie leków drogą dożylną, domięśniową, podskórną i wziewną,
  9. cewnikowanie pęcherza moczowego,
  10. zakładanie sondy żołądkowej, płukanie żołądka,
  11. wykonanie wlewu doodbytniczego (tzw. lewatywy),
  12. pobieranie krwi żylnej i włośniczkowej do badań laboratoryjnych,
  13. pobieraniu wymazów z gardła i nosa, odbytu,
  14. opatrywanie ran, unieruchamianie złamań, zwichnięć i skręceń,
  15. tamowanie krwotoków,
  16. przygotowanie pacjenta do transportu i opieki medycznej podczas transportu.

Ponadto felczer ma prawo wydawania orzeczeń o stanie zdrowia w przypadkach opisanych wyżej oraz orzekania o czasowej niezdolności do pracy. Felczer ma też uprawnienia do działań w zakresie oświaty zdrowotnej i profilaktyki, w tym wykonywania szczepień ochronnych.

Pod nadzorem lekarza felczer jest również uprawniony do:

  1. asystowania przy zabiegach chirurgicznych;
  2. wykonywania znieczulenia miejscowego;
  3. wykonywania drobnych zabiegów chirurgicznych: zaopatrzenia chirurgicznego rany, sączkowania, nacięcia, wyłuszczenia i nakłucia;
  4. zmiany opatrunków, usuwania szwów i drenów.

Zgodnie z przepisami ustawy o zawodzie felczera, ma on również prawo zapisać na recepcie produkty lecznicze zawierające środki odurzające z grupy III N, substancje psychotropowe z grupy IV P oraz środki silnie działające z grupy B.

Prawo wykonywania zawodu przyznaje Naczelna Izba Lekarska, która prowadzi rejestr felczerów, bo felczerzy nie mają własnej izby jak lekarze czy pielęgniarki. Aby otrzymać prawo wykonywania zawodu felczer musi przestawić [3]:

1. dyplom ukończenia szkoły felczerskiej w Polsce

lub 2. dyplom wydany w państwie z poza UE uznany przez prawo polskie za równoważny na podstawie umów międzynarodowych lub innych przepisów.

3. decyzja Ministra Zdrowia potwierdzająca kwalifikacje zawodowe felczera

Felczer może wykonywać swój zawód na przykład w przychodniach podstawowej opieki zdrowotnej (POZ) lub placówkach Nocnej i Świątecznej Opieki Zdrowotnej.[2][3]

Centralny Rejestr Felczerów Naczelna Izba Lekarska prowadzi na zlecenie Ministerstwa Zdrowia.W Polsce jest 253 felczerów czynnych zawodowo i 656 nie wykonujących zawodu.[4]

Według podziału obowiązującego we Wspólnocie Europejskiej zawód ten zaliczany jest do kategorii równorzędnej do zawodów: asystentka stomatologiczna, dietetyk, higienistka stomatologiczna, opiekunka dziecięca, ortoptystka, protetyk słuchu, ratownik medyczny, technik dentystyczny, technik elektroniki medycznej, technik elektroradiolog, technik farmaceutyczny, technik masażysta, technik ortopeda i terapeuta zajęciowy.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.