Feliks Żuber

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Feliks Grzegorz Żuber
Data i miejsce urodzenia 17 listopada 1905
Warszawa
Data i miejsce śmierci 20 lub 21 czerwca 1940
rozstrzelany w Palmirach

Feliks Grzegorz Żuber (ur. 17 listopada 1905, zm. 20 lub 21 czerwca 1940) – polski lekkoatleta, olimpijczyk.

Podporucznik rezerwy piechoty, od 1934 pracował w Fabryce Karabinów Państwowej Wytwórni Uzbrojenia w Warszawie.

Od 1925 startował w barwach Warszawianki[1]. Specjalizował się w biegach na 100,200 i 400 metrów[2]. Pięciokrotnie stawał na podium Mistrzostw Polski, w 1928 został Mistrzem Polski w sztafecie 4 x 100 m. W 1928 reprezentował Polskę na Igrzyskach Olimpijskich w Amsterdamie (400 m)[2]. Od 1930 pełnił funkcję kierownika sekcji lekkoatletycznej w Warszawiance.

Aresztowany 30 marca 1940 został osadzony na Pawiaku, 20 lub 21 czerwca 1940 wywieziony do Palmir i rozstrzelany w ramach Akcji AB (m. in. z Januszem Kusocińskim i Tomaszem Stankiewiczem)[3].

Rekordy życiowe[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Wryk 2015 ↓, s. 662.
  2. a b Wryk 2015 ↓, s. 663.
  3. Wryk 2015 ↓, s. 664.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Ryszard Wryk: Olimpijczycy Drugiej Rzeczypospolitej. Poznań: Nauka i Innowacje, 2015, s. 662-664. ISBN 978-83-64864-22-3.