Feliks Ankerstein

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Feliks Ankerstein ps. "Butrym" (ur. 15 listopada 1897 w Piaskach koło Będzina, zm. 2 lutego 1955) – major piechoty Wojska Polskiego.

Był synem Feliksa i Janiny z Jankowskich, ukończył szkołę handlową w Będzinie. Od września 1914 służył w Legionach Polskich, od 1918 r. w Wojsku Polskim.

Na prośbę Centrali Wychowania Fizycznego przygotowywał pod względem wojskowym powiat tarnogórski do III powstania śląskiego. Był dowódcą Podgrupy "Butrym" (późniejszego 8 Tarnogórskiego Pułku Piechoty) i dowódcą Organizacji "B" na Śląsku Cieszyńskim.

3 maja 1922 zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919. W 1923, razem z por. Edmundem Charaszkiewiczem, pełnił służbę w 79 Pułku Piechoty w Słonimie[1]. Kapitan ze starszeństwem z 15 sierpnia 1924 w korpusie oficerów piechoty[2].

Zastępca szefa Ekspozytury nr 2 Oddziału II SG w Warszawie. 19 marca 1938 został awansowany na majora piechoty.

Po kampanii wrześniowej opuścił kraj, służył w polskim wojsku we Francji i Wielkiej Brytanii, następnie pracował dla wywiadu brytyjskiego. Po wojnie pozostał w Londynie, tam też został pochowany (na katolickim cmentarzu St. Mary's).

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Rocznik oficerski 1923 s. 352, 426.
  2. Rocznik oficerski 1932 s. 52, 422.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]