Feliks Borodzik

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Feliks Borodzik
Data i miejsce urodzenia 3 marca 1925
?
Data śmierci 14 sierpnia 2013
Stopień harcerski Harcerz Rzeczypospolitej
Stopień instruktorski Harcmistrz
Organizacja harcerska ZHP, ZHR
Przewodniczący ZHR
Okres sprawowania od 22 lutego 1995
do 15 października 1999
Poprzednik Wojciech Hausner
Następca Piotr Koj
Odznaczenia
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski

Feliks Borodzik (ur. 3 marca 1925, zm. 14 sierpnia 2013[1]) – inżynier lotnictwa, instruktor harcerski w stopniu harcmistrza, od 25 lutego 1995 do 15 października 1999 przewodniczący Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej. W latach 1999-2004 wiceprzewodniczący Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej.

W 1943 był komendantem Roju „BS” środowiska Szarych Szeregów w Otwocku, ps. „Lis”, „Michał”. Na przełomie 1943 i 1944 z BS utworzył zastęp Grup Szturmowych. Jesienią 1944, w stopniu kaprala podchorążego, był dowódcą plutonu 775a AK. Pod okupacją sowiecką działał w WiN. Hufcowy hufca ZHP w Sulejówku (1945–1947) i w Mielcu (1957–1959). W 1991 wstąpił do ZHR.

W 1958 jako pilot Aeroklubu Warszawskiego, pracował przy rozwoju samolotów Jak-12 i PZL-101 „Gawron”. Publikował książki i artykuły na temat konstrukcji lotniczych.

Od 22 maja 2005, w związku z pełnieniem funkcji przewodniczącego ZHR, został członkiem Kapituły Krzyża Honorowego ZHR – odznaczenia przyznawanego za wybitne osiągnięcia na rzecz ZHR.

13 kwietnia 2008 został odznaczony przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski[2].

Brat Andrzeja, przewodniczącego Związku Harcerstwa Polskiego w latach 2005–2007.

Książki[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]