Feliks Godowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Feliks Godowski
pułkownik audytor pułkownik audytor
Data urodzenia 25 sierpnia 1878
Data i miejsce śmierci wiosna 1940
Kijów
Przebieg służby
Lata służby do 1940
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier,
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki Legia Oficerska,
WSO VI
Stanowiska szef sądu
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-ukraińska
Późniejsza praca adwokat
Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi

Feliks Ludwik Godowski (ur. 25 sierpnia 1878, zm. 1940 w Kijowie) – doktor praw, adwokat, pułkownik audytor Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 25 sierpnia 1878. Był synem Władysława. W 1899 ukończył VIII klasę i zdał egzamin dojrzałości w C. K. Gimnazjum Arcyksiężniczki Elżbiety w Samborze (w jego klasie byli m.in. Stanisław Michałowski, Witold Skalski)[1]. Ukończył studia z tytułem doktora praw. Po zakończeniu I wojny światowej, jako były oficer c. i k. armii został przyjęty do Wojska Polskiego i zatwierdzony do stopnia kapitana[2]. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości wziął udział w walkach podczas wojny polsko-ukraińskiej w szeregach Legii Oficerskiej, po czym wiosną 1919 został przydzielony do Sądu Polowego we Lwowie, w którym w randze kapitana został jednym z audytorów w składzie osobowym sądu i jego agendach w Galicji Wschodniej (podobną drogę przeszedł por. Marian Buszyński)[3].

W kolejnych latach pracował w audytoriacie lwowskim. Został awansowany do stopnia majora, następnie do stopnia podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[4][5], a później do stopnia pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1925[6]. W latach 20. był sędzią orzekającym w Wojskowym Sądzie Okręgowym Nr VI we Lwowie[7]. 15 grudnia 1923 został przeniesiony do Wojskowego Sądu Okręgowego Nr II w Lublinie na stanowisko pełniącego obowiązki szefa sądu[8]. Z dniem 1 listopada 1924 został przeniesiony do WSO Nr VI na stanowisko sędziego orzekającego[9][10]. W lipcu 1927 został przesunięty w Wojskowym Sądzie Okręgowym Nr VI ze stanowiska sędziego orzekającego na stanowisko szefa sądu[11][12][6][13]. Później przeniesiony w stan spoczynku. W 1934 roku, jako pułkownik stanu spoczynku, pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Lwów Miasto[14].

Jako emerytowany wojskowy został adwokatem, prowadził kancelarię adwokacką przy ulicy Oficerskiej 22[15][16].

W wyborach samorządowych z maja 1939 ubiegał się o mandat radnego Rady Miasta Lwowa startując z Listy Katolicko-Narodowej i został zastępcą radnego Kazimierza Winiarza[17].

Po wybuchu II wojny światowej i agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939 został aresztowany przez funkcjonariuszy NKWD. Został przewieziony do więzienia przy ulicy Karolenkiwskiej 17 w Kijowie. Tam prawdopodobnie na wiosnę 1940 został zamordowany przez NKWD. Jego nazwisko znalazło się na tzw. Ukraińskiej Liście Katyńskiej opublikowanej w 1994 (został wymieniony na liście wywózkowej 55/5-7 oznaczony numerem 706)[18]. Ofiary tej zbrodni zostały pochowane na otwartym w 2012 Polskim Cmentarzu Wojennym w Kijowie-Bykowni.

W ramach zbrodni katyńskiej na Ukrainie został zamordowany inny audytor w stanie spoczynku, również pułkownik, Marian Stampf’l[19].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Sprawozdanie Dyrekcji C. K. Gimnazyum Arcyksiężniczki Elżbiety w Samborze za rok szkolny 1899. Sambor: 1899, s. 9, 36.
  2. Wykaz oficerów, którzy nadesłali swe karty kwalifikacyjne, do Wydziału prac przygotowawczych, dla Komisji Weryfikacyjnej przy Departamencie Personalnym Ministerstwa Spraw Wojskowych. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1922, s. 32.
  3. Leszek Kania. Ochrona porządku prawnego i bezpieczeństwa publicznego podczas obrony Lwowa (listopad 1918 – marzec 1919). „Prace Instytutu Prawa i Administracji PWSZ w Sulechowie”, s. 308, 2006. 
  4. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 1089.
  5. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 984.
  6. a b Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 691.
  7. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 1084.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 80 z 23 grudnia 1923 roku, s. 745.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 116 z 31 października 1924 roku, s. 648.
  10. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 979.
  11. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 18 z 15 lipca 1927 roku, s. 204.
  12. Organa 1928 ↓, s. 71.
  13. Leszek Kania. Ochrona porządku prawnego i bezpieczeństwa publicznego podczas obrony Lwowa (listopad 1918 – marzec 1919). „Prace Instytutu Prawa i Administracji PWSZ w Sulechowie”, s. 309, 2006. 
  14. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 367.
  15. Leszek Kania. Ochrona porządku prawnego i bezpieczeństwa publicznego podczas obrony Lwowa (listopad 1918 – marzec 1919). „Prace Instytutu Prawa i Administracji PWSZ w Sulechowie”, s. 309, 2006. 
  16. 1939 Lwow City Directory and Province Gazetteer. genealogyindexer.org. [dostęp 10 grudnia 2014].
  17. Wykaz mandatów w wyborach do Rady miejskiej we Lwowie. „Gazeta Lwowska”, s. 2, Nr 123 z 3 czerwca 1939. 
  18. Ukraińska Lista Katyńska. Rada Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa, 1994. s. 26. [dostęp 27 października 2014].
  19. Leszek Kania. Ochrona porządku prawnego i bezpieczeństwa publicznego podczas obrony Lwowa (listopad 1918 – marzec 1919). „Prace Instytutu Prawa i Administracji PWSZ w Sulechowie”, s. 310, 2006. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]