Feliks Pęczarski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Feliks Pęczarski (ur. prawdopodobnie w 1804 w Warszawie, zm. 12 października 1862 we Włocławku) – polski malarz.

Obraz Pęczarskiego zamieszczony w Encyklopedii staropolskiej Z. Glogera
Szulerzy, 1845, Muzeum Narodowe w Warszawie

Był głuchoniemy[1]; w latach 1818-1831 wychował się w Instytucie Głuchoniemych w Warszawie. Uczył się sztycharstwa i malarstwa na Oddziale Sztuk Pięknych Uniwersytetu Warszawskiego u J. F. Krethlowa, A. Blanka i Antoniego Brodowskiego. Uczestniczył w wystawach, otrzymując wyróżnienia i medale. W roku 1828 był w Niemczech. W 1847 przeniósł się do Włocławka.

Malował obrazy religijne i portrety, a sławę przyniosły mu obrazy rodzajowo-obyczajowe, często o satyrycznym wydźwięku, formalnie nawiązujące do malarstwa holenderskiego XVII w. W jego malarstwie widć werystyczne tendencje zaczerpnięte z dzieł Quentina Matsysa oraz konotacje z malarstwem Rembrandta[1]. Dzieła Pęczarskiego charakteryzowała typowa dla głuchoniemych żywa gestykulacja i wyrazista mimika.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Jerzy. Malinowski, Malarstwo polskie XIX wieku, Warszawa: Wydawn. DiG, 2003, ISBN 83-7181-290-6, OCLC 54704215.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Malarstwo Polskie Auriga, Oficyna Wydawnicza, Warszawa.