Felix von Barth

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Felix von Barth
Ilustracja
Generał Felix von Barth na inspekcji wyszkolenia Polskiej Siły Zbrojnej.
generał piechoty generał piechoty
Data i miejsce urodzenia 21 października 1851
Niederwiesa, Królestwo Saksonii
Data i miejsce śmierci 22 września 1931
Drezno, Republika Weimarska
Przebieg służby
Lata służby ok.1870-ok.1909 i od 1914
Siły zbrojne Armia Królestwa Saksonii
Polska Siła Zbrojna
Armia Cesarstwa Niemieckiego
Główne wojny i bitwy Wojna francusko-pruska
I wojna światowa
Odznaczenia
Order Alberta (Saksonia) Złoty Krzyż Zasługi za 25 lat nienagannej służby (Królestwo Saksonii) Komandor Orderu Franciszka Józefa (Austro-Węgry)

Felix von Barth (ur. 21 października 1851 w Niederwiesa, zm. 22 września 1931 w Dreźnie) – generał piechoty Armii Cesarstwa Niemieckiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Felix von Barth urodził się 21 października 1851 w Niederwiesa, w Saksonii. Służbę wojskową rozpoczął w armii saskiej. Walczył w wojnie niemiecko-francuskiej w latach 1870-1871. Przeszedł wszystkie szczeble kariery wojskowej i w 1902 został szefem Sztabu Generalnego armii saksońskiej. W 1903 awansował na generała majora, a cztery lata później na generała porucznika. W latach 1907-1908 był dowódcą 40 Dywizji. Później został przeniesiony w stan spoczynku.

Po wybuchu I wojny światowej został przywrócony do służby. W 1915 po zajęciu Warszawy przez wojska niemieckie, został gubernatorem wojskowym stolicy. Po utworzeniu Polskiej Siły Zbrojnej (niem. Polnische Wehrmacht). 23 kwietnia 1917 objął dowództwo Inspektoratu Wyszkolenia przy Wodzu Naczelnym Wojsk Polskich, gen. Hansie Beselerze. Funkcję tę pełnił do 19 października 1918, kiedy został zastąpiony przez płk. Henryka Minkiewicza. Wedle opinii historyków gen. Barth dodatnio wpłynął na wyszkolenie i wyposażenie Polskiej Siły Zbrojnej[1]. Na stosunek saskiego generała do polskich żołnierzy być może miało wpływ jego pochodzenie – Barth był Łużyczaninem z Górnych Łużyc[2].

Po uzyskaniu przez Polskę niepodległości 11 listopada 1918, Barth powrócił do Niemiec gdzie objął dowództwo nad dywizją „Barth” strzegącą granic Saksonii.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Encyklopedia wojskowa, Warszawa 1996, t. I, s. 216. .
  2. Pamiętniki generała broni Leona Berbeckiego, Katowice 1959, s. 124.