Feminizm indywidualistyczny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Członkowie Partii Libertariańskiej podczas manifestacji na rzecz Pro-choice, 12 listopada 1989 w Waszyngtonie

Feminizm indywidualistyczny (nazywany także feminizmem libertariańskim) – jeden z nurtów feminizmu oraz libertarianizmu[1][2], który kładzie zdecydowany nacisk na indywidualizm. Stoi w opozycji do socjalistycznego feminizmu oraz radykalnego feminizmu.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Przedstawiciele tego nurtu postulują przeprowadzenie takich zmian w prawie, które wyeliminowałyby przywileje zależne od klasy i płci, oraz by zapewnić każdej indywidualnej osobie równe prawa, w tym równe prawa do decydowania o sobie i do prywatnej własności. Feministki indywidualistyczne zachęcają kobiety do wzięcia całkowitej odpowiedzialności za swoje życie. To wiąże się także ze sprzeciwem wobec jakiekolwiek państwowej ingerencji w to, co dorośli ludzie robią ze swoimi ciałami, czy w stosunki międzyludzkie (np. wszelkimi zakazami związanymi z antykoncepcją, aborcją czy sprawami małżeńskimi)[3]. Uważają, że narzucane przez państwo przepisy mające rzekomo wprowadzać równość płci, tak naprawdę powodują nasilanie się zjawiska seksizmu. Według indywidualistycznych feministek jedną z właściwych metod walki z kulturą patriarchalną jest rozwój świadomości (szczególnie u kobiet).

W 1973 roku Theodora Nathan, wiceprzewodnicząca Partii Libertariańskiej, założyła Association of Libertarian Feminists. Organizacja ta stawia sobie za cel propagowanie idee kobiecej niezależności, sprzeciw wobec państwowego interwencjonizmu i walkę z seksizmem na rzecz indywidualizmu[4].

Ruch feminizmu indywidualistycznego uważa siebie za spadkobiercę feminizmu pierwszej fali i takich myślicieli jak Mary Wollstonecraft, Harriet Taylor Mill, John Stuart Mill, Elizabeth Cady Stanton bądź Sarah Grimke. Także XIX-wieczny anarchizm feministyczny miał duży wpływ na współczesną ideologię ruchu, na przykład Voltairine de Cleyre[5]. Przedstawiciele współczesnego ruchu zwracają uwagę na to, że pierwsze feministki musiały zmierzyć się z kulturą patriarchalną oraz państwem, które jej broniło. W konsekwencji, nie powinny traktować państwa jako sojusznika w walce z dyskryminacją.

Przedstawiciele[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Jacek Bartyzel: Geneza i próba systematyki głównych nurtów libertarianizmu (pol.). Organizacja Monarchistów Polskich. [dostęp 2014-05-18].
  2. Rachel Burger: It’s Time for Libertarians to Embrace Libertarian Feminism (ang.). Thoughts on Liberty, 2013-10-02. [dostęp 2014-05-18].
  3. Baehr 2013 ↓.
  4. About ALF (ang.). Association of Libertarian Feminists. [dostęp 2014-05-18].
  5. Sharon Presley: Exquisite Rebel: Voltairine de Cleyre (ang.). Association of Libertarian Feminists. [dostęp 2014-05-18].
  6. Reclaiming the Mainstream: Individualist Feminism Rediscovered by Joan Kennedy Taylor (ang.). Cato Institute. Cato Store. Individual Liberty, Free Markets, and Peace. [dostęp 2014-05-18].
  7. Tim Cavanaugh, Paul Detrick: Sharon Presley on Libertarian Feminism (ang.). Reason.com, 2012-05-26. [dostęp 2014-05-18].
  8. About ALF (ang.). Association of Libertarian Feminists. [dostęp 2014-05-18].
  9. Wendy McElroy: Ifeminism versus Gender feminism (ang.). [dostęp 2014-05-18].
  10. Christina Hoff Sommers: Defending Freedom Feminism (ang.). Reason.com, 2014-01-18. [dostęp 2014-05-18].
  11. Sharon Presley: Can Christina Hoff Sommers Save Feminism? (ang.). Reason.com, 2014-01-12. [dostęp 2014-05-18].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]