Fenylotiokarbamid
Wygląd
|
| |||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||
| Ogólne informacje | |||||||||||||||||||||||||
| Charakterystyka fizyczna | |||||||||||||||||||||||||
| biały, krystaliczny proszek[1] | |||||||||||||||||||||||||
| Wzór Hilla |
C7H8N2S | ||||||||||||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Inne wzory |
C6H5−NH−CS−NH2 | ||||||||||||||||||||||||
| Masa molowa |
152,22 g/mol | ||||||||||||||||||||||||
| Identyfikacja | |||||||||||||||||||||||||
| Numer CAS | |||||||||||||||||||||||||
| PubChem | |||||||||||||||||||||||||
| DrugBank | |||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||
| Podobne związki | |||||||||||||||||||||||||
| Podobne związki | |||||||||||||||||||||||||
| Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa) | |||||||||||||||||||||||||
Fenylotiokarbamid, fenylotiomocznik, PTC – organiczny związek chemiczny z grupy aromatycznych pochodnych tiomocznika.
Otrzymywany jest poprzez odparowanie wodnego roztworu chlorowodorku aniliny i tiocyjanianu amonu, a następnie ostrożne ogrzewanie pozostałości[3]
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- 1 2 3 4 5 Phenylthiourea, [w:] GESTIS-Stoffdatenbank [online], Institut für Arbeitsschutz der Deutschen Gesetzlichen Unfallversicherung, ZVG: 490134 [dostęp 2026-03-12] (niem. • ang.).
- CRC Handbook of Chemistry and Physics, William M. Haynes (red.), wyd. 97, Boca Raton: CRC Press, 2016, ISBN 978-1-4987-5429-3, OCLC 961861918 (ang.).
- ↑ 7424. N-Phenylthiourea, [w:] Merck Index. An Encyclopedia of Chemicals, Drugs, and Biologicals, Maryadele J. O’Neil (red. nacz.), wyd. 15, Cambridge: Royal Society of Chemistry, 2013, s. 1358–1359, ISBN 978-1-84973-670-1, OCLC 825559753 (ang.).