Ferdinand Lang

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Ferdinand Lang (ur. 3 stycznia 1888 w Nikonkowicach k. Lwowa, zm. 13 czerwca 1959 w RFN) – niemiecki nauczyciel i działacz oświatowy w Galicji, poseł mniejszości niemieckiej na Sejm II RP (1928–1930), w czasie II wojny światowej dyrektor Biblioteki Miejskiej w Bydgoszczy.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Pochodził z rodziny osiadłych w Galicji Wschodniej austriackich rzemieślników. W 1907 ukończył C. K. Gimnazjum w Stryju[1], po czym kształcił się na teologa w Wiedniu i Marburgu, studiów jednak nie ukończył.

Po powrocie do Galicji Wschodniej nauczał w tamtejszych szkołach niemieckojęzycznych.

W czasie I wojny światowej walczył w armii austriackiej. W listopadzie 1918 opowiedział się po stronie ukraińskiej w konflikcie o Lwów i Galicję Wschodnią.

Po zakończeniu walk na Kresach osiadł w Bydgoszczy, gdzie pracował w niemieckich gimnazjach jako nauczyciel. W latach 20. opracował podręcznik języka polskiego dla Niemców.

W 1928 został wybrany posłem II kadencji z list Bloku Mniejszości Narodowych w okręgu Stryj głosami Ukraińców pamiętających mu przyjazne nastawienie do idei ZURL. W 1930 roku ponownie kandydował do sejmu, mandatu jednak nie otrzymał – w tym samym roku został pozbawiony przez rząd prawa wykonywania zawodu, zaważyła jego antypaństwowa, jak oceniały ówczesne władze, działalność.

W latach 1931–1939 pracował w Niemieckim Związku Szkolnictwa w Polsce (Deustche Schulverein in Polen). Początkowo odnosił się z sympatią do ruchu nacjonalistycznego (młodoniemieckiego), jednak w 1936 ostatecznie zerwał z Jungdeutsche Partei, publikując bardzo krytyczny artykuł w prasie na temat tego ugrupowania.

Po przyłączeniu Bydgoszczy do Niemiec w 1939 objął posadę dyrektora Biblioteki Miejskiej. Od 1940 pozostawał członkiem NSDAP, pracował również w SS na niwie kulturalno-oświatowej.

W latach 1945–1955 przebywał na terenie radzieckiej strefy okupacyjnej i w NRD, gdzie pracował jako robotnik.

Po normalizacji stosunków radziecko-niemieckich w 1955 i przejściu na emeryturę pozwolono mu wyjechać do Niemiec Zachodnich, gdzie zmarł cztery lata później.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • red. Jacek Majchrowski, "Kto był kim w II Rzeczypospolitej?", Warszawa 1994
  • Małgorzata Smogorzewska, "Posłowie i senatorowie Rzeczypospolitej Polskiej 1919-1939. Słownik biograficzny - tom III: K-Ł", red. Andrzej Krzysztof Kunert, Warszawa 2002